ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਭਿਃ । ਏਵਂਭੂਤਞ੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੌ ਕਰੋੜ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਐਸਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਚ । ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਿਵਭृਤ੍ਯੋऽਹਂ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਾਭਿਧਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਜੇ! ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣੈਵ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਕਾਰਂ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਰਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ ਦੇ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਪਰਮ੍ । ਹਰਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਵਿषਯਂ ਦੇਹਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਕੁਰੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।'
ਗਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਮਥ ਤਦ੍ਵਦ ਮਾਮਪਿ । ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ
ਜਾ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਦੇ। ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ । ਸ ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਟਮੂਲਸ੍ਥਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਜਾ।' ਫਿਰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਆਇਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਦੀਯਂ ਤਨ੍ਮੁਖੋਦਿਤਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਆਜਗਾਮ ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਹੜੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਸਕੰਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦੀ ਚ ਮਹਾਕਾਲਃ ਸੁਭਦ੍ਰਕਃ । ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਕਮ੍ਪਨਃ
ਵੀਰਭਦਰ, ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ, ਸੁਭਦਰਕ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ, ਬਾਣ, ਪਿੰਗਲਾਖ ਤੇ ਵਿਕੰਪਨ।
ਵਿਰੂਪੋ ਵਿਕृਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਣਿਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲਃ । ਕਪਿਲਾਖ੍ਯੋ ਦੀਰ੍ਘਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਕਟਸ੍ਤਾਮ੍ਰਲੋਚਨਃ
ਵਿਰੂਪ, ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਮਣਿਭਦਰ, ਬਾਸਕਲ, ਕਪਿਲ, ਦੀਰਘਦੰਸ਼ਟਰ, ਵਿਕਟ ਤੇ ਤਾਮਰਲੋਚਨ।
ਕਾਲਕਣ੍ਠੋ ਬਲੀਭਦ੍ਰਃ ਕਾਲਜਿਹ੍ਨਃ ਕੁਟੀਚਰਃ । ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘੀ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਦੁਰ੍ਗਮਸ੍ਤਥਾ
ਕਾਲਕੰਠ, ਬਲੀਭਦਰ, ਕਾਲਜਿਹਨ, ਕੁਟੀਚਰ, ਬਲਉਨਮੱਤ, ਰਣਸ਼ਲਾਘੀ, ਦੁਰਜਯ ਤੇ ਦੁਰਗਮ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਭੈਰਵਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਵਸਵੋऽष੍ਟੌ ਵਾਸਵਸ਼੍ਚ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਅੱਠ ਭੈਰਵ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਗਿਆਰਾਂ, ਅੱਠ ਵਸੂ, ਵਾਸਵ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਤੌ । ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਯਮਸ਼੍ਚੈਵ ਜਯਨ੍ਤੋ ਨਲਕੂਬਰਃ
ਅੱਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਜਯੰਤ ਤੇ ਨਲਕੁਬੇਰ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਬੁਧਸ਼੍ਚ ਮਙ੍ਗਲਸ੍ਤਥਾ । ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸ਼ਨਿਰੀਸ਼ਾਨਃ ਕਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਬੁਧ, ਮੰਗਲ, ਧਰਮ, ਸ਼ਨੀ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਾਮਦੇਵ।
ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਚੋਗ੍ਰਦਣ੍ਡਾ ਕੋਟਰਾ ਕੈਟਭੀ ਤਥਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਚਾष੍ਟਭੁਜਾ ਦੇਵੀ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਭਯਙ੍ਕਰੀ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਲੱਕੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਖੋਖਲੀਆਂ, ਕੈਟਭ ਵਰਗੀ, ਆਪ ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਵਿਮਾਨੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਚੁੰਨ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਚ ਹਸਨ੍ਤੀ ਚ ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਮੁਦਾ । ਅਭਯਂ ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋऽਭਯਾ ਸਾ ਚ ਭਯਂ ਰਿਪੁਮ੍
ਉਹ ਨੱਚਦੀ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਡਰ ਛਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਵਿਕਟਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸੁਲੋਲਾਂ ਯੋਜਨਾਯਤਾਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਨੁਃਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਜੀਭ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਹਿੱਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਈ ਕੋਸ ਲੰਮੀ ਹੈ, ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਤਲਵਾਰ, ਢਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਖਰ੍ਪਰਂ ਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਂ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਯੋਜਨਾਯਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਗਗਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਯੋਜਨਾਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਗੋਲ ਤੇ ਡੂੰਘਾ, ਵੱਡਾ ਖੋਪੜੀ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਕੋਸ ਲੰਮਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਕਈ ਕੋਸ ਲੰਮੀ ਭਾਲਾ ਵੀ ਹੈ।
ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਮੁਸਲਂ ਵਜ੍ਰਂ ਖੇਟਂ ਫਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਹ੍ਨੇਯਂ ਨਾਗਪਾਸ਼ਕਮ੍
ਉਹ ਹਥੌੜਾ, ਮੋਸਲ, ਵਜਰ, ਚਮਕਦੀ ਢਾਲ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ ਫੰਦਾ ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਤਥਾ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ, ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ, ਗਰੁੜ ਹਥਿਆਰ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ, ਪਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ, ਜੰਭਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਂ ਸਮ੍ਮੋਹਨਂ ਤਥਾ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਕਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਸਤਰ, ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਡੰਡਾ, ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਫੇਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਤੇ ਸੌਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਉੱਚੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਯੋਗਿਨੀਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਡਾਕਿਨੀਨਾਂ ਚ ਵਿਕਟਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਜੋਗਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਡਾਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਵੇਤਾਲਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ਼ਸ, ਵੇਤਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਸਨ।
ਤਾਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍ । ਪਿਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਵਾਸ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਦਦ ਲਈ ਟਿਕਿਆ।
ਅਥ ਦੂਤੇ ਗਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਤੁਲਸੀਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਜਦ ਦੂਤ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਤુલਸੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸੀ।
ਰਣਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਾ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਜਦ ਤਿੰਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ, ਦਿਲ ਚੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਪਈ।
ਤੁਲਸ੍ਯੁਵਾਚ ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਬਨ੍ਧੋ ਹੇ ਨਾਥ ਤਿष੍ਠ ਮੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਜਾ। ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਜਨ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਨ੍ਮੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਲ੍ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਇਹ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਵਾ।
ਆਨ੍ਦੋਲਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮੇ ਮਨੋ ਦਗ੍ਧਂ ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਚਰਮੇ ਨਿਸ਼ਿ
ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਦਿਲ ਸਦਾ ਤਪ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ।