ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਦਿਰੈਃ । ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਰਤ੍ਨਸੋਪਾਨੈ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਮ੍ਭਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਸ ਲੱਖਾਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤੋऽਪਿ ਵਰਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਾਮ੍ਰਵਰ੍ਣਂ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਜਗਾਮ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ ਤਾਮਬਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਜਗਾਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਪੁਨਃ । ਨ ਕੋऽਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤਰੂਪਂ ਰਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਦਰਵਾਜਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਦੂਤ ਹੈ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸੋऽਭ੍ਯਨ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਮੁਵਾਚ ਹ । ਰਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।'
ਸ ਚ ਤਂ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਦੂਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮੁਵਾਚ ਹ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਂ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਾਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਰਚਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਦਣ੍ਡਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾਰ ਸੈਪਟਰ ਵੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕृਤ੍ਰਿਮਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦਾ । ਭृਤ੍ਯੇਨ ਮਸ੍ਤਕਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਨਮੋਹਣ ਛਤ੍ਰ ਵੀ ਸੀ।
ਸੇਵਿਤਂ ਪਾਰ੍षਦਗਣੈ ਰੁਚਿਰੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਸੁਵੇषਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ਼, ਚਿੱਟੇ ਸੁੰਦਰ ਚਾਮਰ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੜਾ ਹੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਲ੍ਯੇਨ ਲੇਪਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਧਤਂ ਮੁਨੇ । ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸੁਵੇषੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਾਜੁਕ ਚੋਣ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੇ ਮুনি! ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਭਿਃ । ਏਵਂਭੂਤਞ੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੌ ਕਰੋੜ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਐਸਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਚ । ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਿਵਭृਤ੍ਯੋऽਹਂ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਾਭਿਧਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਜੇ! ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣੈਵ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਕਾਰਂ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਰਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ ਦੇ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਪਰਮ੍ । ਹਰਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਵਿषਯਂ ਦੇਹਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਕੁਰੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।'
ਗਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਮਥ ਤਦ੍ਵਦ ਮਾਮਪਿ । ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ
ਜਾ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਦੇ। ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ । ਸ ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਟਮੂਲਸ੍ਥਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਜਾ।' ਫਿਰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਆਇਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਦੀਯਂ ਤਨ੍ਮੁਖੋਦਿਤਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਆਜਗਾਮ ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਹੜੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਸਕੰਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦੀ ਚ ਮਹਾਕਾਲਃ ਸੁਭਦ੍ਰਕਃ । ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਕਮ੍ਪਨਃ
ਵੀਰਭਦਰ, ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ, ਸੁਭਦਰਕ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ, ਬਾਣ, ਪਿੰਗਲਾਖ ਤੇ ਵਿਕੰਪਨ।
ਵਿਰੂਪੋ ਵਿਕृਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਣਿਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲਃ । ਕਪਿਲਾਖ੍ਯੋ ਦੀਰ੍ਘਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਕਟਸ੍ਤਾਮ੍ਰਲੋਚਨਃ
ਵਿਰੂਪ, ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਮਣਿਭਦਰ, ਬਾਸਕਲ, ਕਪਿਲ, ਦੀਰਘਦੰਸ਼ਟਰ, ਵਿਕਟ ਤੇ ਤਾਮਰਲੋਚਨ।
ਕਾਲਕਣ੍ਠੋ ਬਲੀਭਦ੍ਰਃ ਕਾਲਜਿਹ੍ਨਃ ਕੁਟੀਚਰਃ । ਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਰਣਸ਼੍ਲਾਘੀ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਦੁਰ੍ਗਮਸ੍ਤਥਾ
ਕਾਲਕੰਠ, ਬਲੀਭਦਰ, ਕਾਲਜਿਹਨ, ਕੁਟੀਚਰ, ਬਲਉਨਮੱਤ, ਰਣਸ਼ਲਾਘੀ, ਦੁਰਜਯ ਤੇ ਦੁਰਗਮ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਭੈਰਵਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਵਸਵੋऽष੍ਟੌ ਵਾਸਵਸ਼੍ਚ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਅੱਠ ਭੈਰਵ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਗਿਆਰਾਂ, ਅੱਠ ਵਸੂ, ਵਾਸਵ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਤੌ । ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਯਮਸ਼੍ਚੈਵ ਜਯਨ੍ਤੋ ਨਲਕੂਬਰਃ
ਅੱਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਜਯੰਤ ਤੇ ਨਲਕੁਬੇਰ।
ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਬੁਧਸ਼੍ਚ ਮਙ੍ਗਲਸ੍ਤਥਾ । ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸ਼ਨਿਰੀਸ਼ਾਨਃ ਕਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਬੁਧ, ਮੰਗਲ, ਧਰਮ, ਸ਼ਨੀ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਾਮਦੇਵ।
ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਚੋਗ੍ਰਦਣ੍ਡਾ ਕੋਟਰਾ ਕੈਟਭੀ ਤਥਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਚਾष੍ਟਭੁਜਾ ਦੇਵੀ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਭਯਙ੍ਕਰੀ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਲੱਕੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਖੋਖਲੀਆਂ, ਕੈਟਭ ਵਰਗੀ, ਆਪ ਅੱਠ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਵਿਮਾਨੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਾ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈ, ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਲਾਲ ਚੁੰਨ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਚ ਹਸਨ੍ਤੀ ਚ ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਮੁਦਾ । ਅਭਯਂ ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋऽਭਯਾ ਸਾ ਚ ਭਯਂ ਰਿਪੁਮ੍
ਉਹ ਨੱਚਦੀ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਡਰ ਛਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਵਿਕਟਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਸੁਲੋਲਾਂ ਯੋਜਨਾਯਤਾਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਧਨੁਃਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਲੰਮੀ ਜੀਭ, ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਹਿੱਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਈ ਕੋਸ ਲੰਮੀ ਹੈ, ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਤਲਵਾਰ, ਢਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਖਰ੍ਪਰਂ ਵਰ੍ਤੁਲਾਕਾਰਂ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਯੋਜਨਾਯਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਂ ਗਗਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਯੋਜਨਾਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਗੋਲ ਤੇ ਡੂੰਘਾ, ਵੱਡਾ ਖੋਪੜੀ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਕੋਸ ਲੰਮਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਕਈ ਕੋਸ ਲੰਮੀ ਭਾਲਾ ਵੀ ਹੈ।
ਮੁਦ੍ਗਰਂ ਮੁਸਲਂ ਵਜ੍ਰਂ ਖੇਟਂ ਫਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਹ੍ਨੇਯਂ ਨਾਗਪਾਸ਼ਕਮ੍
ਉਹ ਹਥੌੜਾ, ਮੋਸਲ, ਵਜਰ, ਚਮਕਦੀ ਢਾਲ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ ਫੰਦਾ ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।