ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਨਦੀਤੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਮਨੋਹਰੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਵਿਸ੍ਤਾਰਹੇਤਵੇ
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਦੂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਰਥਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਾਨ੍ਤਿਕਂ ਮੁਦਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਨੂੰ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਤਨ੍ਨਗਰਂ ਪਰਮ੍ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਨਗਰੋਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਕੁਬੇਰਭਵਨਾਧਿਕਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਫਟਿਕਾਕਾਰਮਣਿਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਯਾਨਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਨਿਭੈਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਰਤ੍ਨਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੱਤ ਖਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਵੀਥੀਸ਼ਤਕੈਰ੍ਮਣਿਵੇਦਿਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੈਃ । ਪਰਿਤੋ ਵਣਿਜਾਂ ਸੌਧੈਰ੍ਨਾਨਾਵਸ੍ਤੁਵਿਰਾਜਿਤੈਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਗਲੀਆਂ ਸਨ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਚੌਕਾਂ, ਤੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਾਕਾਰਮਣਿਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੈਃ । ਭੂषਿਤਂ ਭੂषਿਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਸ਼੍ਰਮੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਿੰਧੂਰ ਰੰਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਿਵਿਆ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਾਲਯਂ ਪਰਮ੍ । ਅਤੀਵ ਵਲਯਾਕਾਰਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਵਾਸ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੋਲ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਚਕਰ ਵਾਂਗ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕ੍ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਸ਼੍ਚਤਸृਭਿਃ । ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਗਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਸ ਚਾਰ ਖਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ।
ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਗਗਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਿਮਣਿਸ਼ृਙ੍ਗਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਰਾਜਿਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਸ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਦਿਰੈਃ । ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਰਤ੍ਨਸੋਪਾਨੈ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਮ੍ਭਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਸ ਲੱਖਾਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤੋऽਪਿ ਵਰਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਦ੍ਵਾਰੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਾਮ੍ਰਵਰ੍ਣਂ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਜਗਾਮ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੀਲੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ ਤਾਮਬਾ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਂ ਜਗਾਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਪੁਨਃ । ਨ ਕੋऽਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤਰੂਪਂ ਰਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਦਰਵਾਜਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਦੂਤ ਹੈ ਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸੋऽਭ੍ਯਨ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਮੁਵਾਚ ਹ । ਰਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।'
ਸ ਚ ਤਂ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਦੂਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮੁਵਾਚ ਹ । ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਂ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਾਲ ਦੱਸ ਕੇ, ਦੂਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਜਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਰਚਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਦਣ੍ਡਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾਰ ਸੈਪਟਰ ਵੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕृਤ੍ਰਿਮਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸਦਾ । ਭृਤ੍ਯੇਨ ਮਸ੍ਤਕਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨੌਕਰ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਨਮੋਹਣ ਛਤ੍ਰ ਵੀ ਸੀ।
ਸੇਵਿਤਂ ਪਾਰ੍षਦਗਣੈ ਰੁਚਿਰੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਸੁਵੇषਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਦੇ ਗੋਲ਼, ਚਿੱਟੇ ਸੁੰਦਰ ਚਾਮਰ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੜਾ ਹੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਾਲ੍ਯੇਨ ਲੇਪਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸੁਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਧਤਂ ਮੁਨੇ । ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸੁਵੇषੈਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਾਜੁਕ ਚੋਣ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੇ ਮুনি! ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭਿਰਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਭਿਃ । ਏਵਂਭੂਤਞ੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਃ ਸਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਸੌ ਕਰੋੜ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਐਸਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਚ । ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਿਵਭृਤ੍ਯੋऽਹਂ ਪੁष੍ਪਦਨ੍ਤਾਭਿਧਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਜੇ! ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣੈਵ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਕਾਰਂ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਰਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ ਦੇ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਪਰਮ੍ । ਹਰਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਤੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ । ਵਿषਯਂ ਦੇਹਿ ਤੇषਾਂ ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਕੁਰੁ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ।'
ਗਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਮਥ ਤਦ੍ਵਦ ਮਾਮਪਿ । ਦੂਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ
ਜਾ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਦੇ। ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇऽਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ । ਸ ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਟਮੂਲਸ੍ਥਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਜਾ।' ਫਿਰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਆਇਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਦੀਯਂ ਤਨ੍ਮੁਖੋਦਿਤਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਆਜਗਾਮ ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੀ ਗੱਲ, ਜਿਹੜੀ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਸਕੰਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦੀ ਚ ਮਹਾਕਾਲਃ ਸੁਭਦ੍ਰਕਃ । ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਪਿਙ੍ਗਲਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿਕਮ੍ਪਨਃ
ਵੀਰਭਦਰ, ਨੰਦੀ, ਮਹਾਕਾਲ, ਸੁਭਦਰਕ, ਵਿਸ਼ਾਲਾਖ, ਬਾਣ, ਪਿੰਗਲਾਖ ਤੇ ਵਿਕੰਪਨ।
ਵਿਰੂਪੋ ਵਿਕृਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮਣਿਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲਃ । ਕਪਿਲਾਖ੍ਯੋ ਦੀਰ੍ਘਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਕਟਸ੍ਤਾਮ੍ਰਲੋਚਨਃ
ਵਿਰੂਪ, ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਮਣਿਭਦਰ, ਬਾਸਕਲ, ਕਪਿਲ, ਦੀਰਘਦੰਸ਼ਟਰ, ਵਿਕਟ ਤੇ ਤਾਮਰਲੋਚਨ।