ਵਿਰਜਾਂ ਚ ਨਦੀਰੂਪਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਿਰੋਹਿਤਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹ
ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੁਮ ਹੋਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਦੇਵੀ ਸੁਦਾਮ੍ਨਾ ਸਹਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਭृਸ਼ਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਮੌਨੀਭੂਤਂ ਚ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੜੀ ਝਿੜਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਸਹਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸੁਦਾਮਾ ਤਾਂ ਚੁਕੋਪ ਹ । ਸ ਚ ਤਾਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਕੋਪੇਨ ਮਮ ਸਨਿਧੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ । ਬਹਿष੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਚਕਾਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਮਮ ਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਖੀਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਤੇਜਸੋਲ੍ਬਣਮ੍ । ਬਹਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਉੱਠ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਨੇ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਤਾਡਨਂ ਤਾਸਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁष੍ਟਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ । ਯਾਹਿ ਰੇ ਦਾਨਵੀਂ ਯੋਨਿਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਾ, ਦਾਨਵੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ', ਇਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ।
ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਪਨ੍ਤਂ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੁष੍ਟਾ ਸਾ ਰੁਦਤੀ ਕृਪਯਾ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਦਾਮਾ ਰੋਦਾ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਯਾਸੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸਾ ਚ ਵਿਕ੍ਲਵਮ੍
'ਪੁੱਤਰ, ਰੁਕ ਜਾ, ਨਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?' ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਧਿਕਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਬੋਧਿਤਾ ਮਯਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਰੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਧਿਕਾ ਸਮੇਤ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਪਾਲਨਮ੍ । ਸੁਦਾਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਨਿਵਾਰਿਤਾ
'ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅੱਧੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ,' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗੋਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧੇਨ ਚੈਕਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਰਿਤ੍ਯੇਵ ਵਚਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਪਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਮਹਾਬਲਿष੍ਠੋ ਯੋਗੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਮੁੜ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਮ ਸ਼ੂਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਭਾਰਤਮ੍ । ਸ਼ਿਵਃ ਕਰੋਤੁ ਸਂਹਾਰਂ ਮਮ ਸ਼ੂਲੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਓ; ਮੇਰੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰੇ।
ਮਮੈਵ ਕਵਚਂ ਕਣ੍ਠੇ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਕਾਰਕਮ੍ । ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਜਯੀ ਤਤਃ
ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਸ਼ੁਭ ਕਵਚ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ਚੈਵ ਨ ਕੋऽਪਿ ਹਿਂਸਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਤਦ੍ਯਾਚਨਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੋऽਹਮੇਵ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਤੀਤ੍ਵਹਾਨਿਸ੍ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਾਲੇ ਤਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਿਤਿ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਤਿਵਰਤਾ ਭੰਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ, ਇਹ ਵਰ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਵੀਰ੍ਯਮਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚੈਵ ਤਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਰੱਖਾਂਗਾ; ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸਜ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਦਦੌ ਸ਼ੂਲਂ ਹਰਾਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਰਿਰਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਮੁਦਾ । ਭਾਰਤਂ ਚ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਯਰੁਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਕੇ, ਹਰਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਾਰਤ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇਨ ਸਹ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੋਦ੍ਯੋਗਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸਂਨਿਯੋਜ੍ਯ ਸਂਹਾਰੇ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਚ । ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ فرمایا: ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਾਨਵ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਏ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਨਦੀਤੀਰੇ ਵਟਮੂਲੇ ਮਨੋਹਰੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵਵਿਸ੍ਤਾਰਹੇਤਵੇ
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਦੂਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਰਥਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਾਨ੍ਤਿਕਂ ਮੁਦਾ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਨੂੰ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਯੌ ਤਨ੍ਨਗਰਂ ਪਰਮ੍ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਨਗਰੋਤ੍ਕृष੍ਟਂ ਕੁਬੇਰਭਵਨਾਧਿਕਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ੍ਫਟਿਕਾਕਾਰਮਣਿਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਯਾਨਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪੰਜ ਜੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਨਿਭੈਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਰਤ੍ਨਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੱਤ ਖਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਵੀਥੀਸ਼ਤਕੈਰ੍ਮਣਿਵੇਦਿਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੈਃ । ਪਰਿਤੋ ਵਣਿਜਾਂ ਸੌਧੈਰ੍ਨਾਨਾਵਸ੍ਤੁਵਿਰਾਜਿਤੈਃ
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਗਲੀਆਂ ਸਨ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਚੌਕਾਂ, ਤੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਾਕਾਰਮਣਿਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੈਃ । ਭੂषਿਤਂ ਭੂषਿਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਸ਼੍ਰਮੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਿੰਧੂਰ ਰੰਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਦਿਵਿਆ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਾਲਯਂ ਪਰਮ੍ । ਅਤੀਵ ਵਲਯਾਕਾਰਂ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦਾ ਮਹਾਨ ਆਵਾਸ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੋਲ ਸੀ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਚਕਰ ਵਾਂਗ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਕ੍ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਸ਼੍ਚਤਸृਭਿਃ । ਤਦ੍ਦੁਰ੍ਗਮਂ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਗਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਸ ਚਾਰ ਖਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸਨ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ।
ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰ੍ਗਗਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਿਮਣਿਸ਼ृਙ੍ਗਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਰਾਜਿਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਵਾਸ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ।