ਗਙ੍ਗਯਾ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰੈਃ
ਗੰਗਾ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਗਦ੍ਗਦਾਃ । ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੀਤਾ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਭਕਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਡਰ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਨਯੇਨ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਹਰਿਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਪਦ੍ਮਜ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਗੋਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਪੁਰਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਦਮਜ, ਮੈਂ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਗੋਪ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਗੋਲੋਕਸ੍ਯੈਵ ਚਰਿਤਂ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਕਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣ, ਗੋਲੋਕ ਦਾ ਵਾਕਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਗੋਪਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੋ ਮਮ । ਸ ਪ੍ਰਾਪ ਦਾਨਵੀਂ ਯੋਨਿਂ ਰਾਧਾਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਦਾ ਗੋਪ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੰਗੀ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਕਦਾਹਮਗਮਂ ਸ੍ਵਾਲਯਾਦ੍ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਿਰਜਾਮਪਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਪਰਾ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਵਿਰਜਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ।
ਸਾ ਮਾਂ ਵਿਰਜਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਿਙ੍ਕਰੀਮੁਖਾਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਾਜਗਾਮ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਾਮ੍
ਉਹ, ਦਾਸੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਰਜਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਥੇ ਆਈ, ਪਰ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਰਜਾਂ ਚ ਨਦੀਰੂਪਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਿਰੋਹਿਤਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹ
ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੁਮ ਹੋਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਦੇਵੀ ਸੁਦਾਮ੍ਨਾ ਸਹਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਭृਸ਼ਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਮੌਨੀਭੂਤਂ ਚ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੜੀ ਝਿੜਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਸਹਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸੁਦਾਮਾ ਤਾਂ ਚੁਕੋਪ ਹ । ਸ ਚ ਤਾਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਕੋਪੇਨ ਮਮ ਸਨਿਧੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ । ਬਹਿष੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਚਕਾਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਮਮ ਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਖੀਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਤੇਜਸੋਲ੍ਬਣਮ੍ । ਬਹਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਉੱਠ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਨੇ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਤਾਡਨਂ ਤਾਸਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁष੍ਟਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ । ਯਾਹਿ ਰੇ ਦਾਨਵੀਂ ਯੋਨਿਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਾ, ਦਾਨਵੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ', ਇਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ।
ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਪਨ੍ਤਂ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੁष੍ਟਾ ਸਾ ਰੁਦਤੀ ਕृਪਯਾ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਦਾਮਾ ਰੋਦਾ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਯਾਸੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸਾ ਚ ਵਿਕ੍ਲਵਮ੍
'ਪੁੱਤਰ, ਰੁਕ ਜਾ, ਨਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?' ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਧਿਕਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਬੋਧਿਤਾ ਮਯਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਰੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਧਿਕਾ ਸਮੇਤ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਪਾਲਨਮ੍ । ਸੁਦਾਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਨਿਵਾਰਿਤਾ
'ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅੱਧੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ,' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗੋਲੋਕਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧੇਨ ਚੈਕਂ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਜਗਤਾਂ ਧਾਤਰਿਤ੍ਯੇਵ ਵਚਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਪਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਧਾਰਕ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਮਹਾਬਲਿष੍ਠੋ ਯੋਗੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਮੁੜ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਮ ਸ਼ੂਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਤ ਭਾਰਤਮ੍ । ਸ਼ਿਵਃ ਕਰੋਤੁ ਸਂਹਾਰਂ ਮਮ ਸ਼ੂਲੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਮੇਰਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਓ; ਮੇਰੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰੇ।
ਮਮੈਵ ਕਵਚਂ ਕਣ੍ਠੇ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਕਾਰਕਮ੍ । ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਂਸਾਰੇ ਵਿਜਯੀ ਤਤਃ
ਦਾਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਸ਼ੁਭ ਕਵਚ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸ੍ਥਿਤੇ ਚੈਵ ਨ ਕੋऽਪਿ ਹਿਂਸਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਤਦ੍ਯਾਚਨਾਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੋऽਹਮੇਵ ਚ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਤੀਤ੍ਵਹਾਨਿਸ੍ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਾਲੇ ਤਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਿਤਿ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਤਿਵਰਤਾ ਭੰਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ, ਇਹ ਵਰ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਦਰੇ ਵੀਰ੍ਯਮਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚੈਵ ਤਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਰੱਖਾਂਗਾ; ਉਸ ਪਲ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਾ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸਜ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਦਦੌ ਸ਼ੂਲਂ ਹਰਾਯ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਰਿਰਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਮੁਦਾ । ਭਾਰਤਂ ਚ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਯਰੁਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੇ ਕੇ, ਹਰਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭਾਰਤ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇਨ ਸਹ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੋਦ੍ਯੋਗਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸਂਨਿਯੋਜ੍ਯ ਸਂਹਾਰੇ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਚ । ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ فرمایا: ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਾਨਵ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਏ।