ਮਣ੍ਡਿਤਾਂ ਮਣ੍ਡਲਾਕਾਰੈ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਕੋਟਿਭਿਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾਭਿਰ੍ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਤੇ ਨਾਨਾ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਰਚਿਤਾਂ ਰੁਚਿਰਾਂ ਮਣਿਪਙ੍ਕਜੈਃ । ਸੋਪਾਨਸ਼ਤਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ
ਉਹ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਮਣੀ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਸਯਮੰਤਕਾ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਗ੍ਰਨ੍ਥਿਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਰੁਚਨ੍ਦਨਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਸ੍ਤਮ੍ਭਵਰ੍ਯੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਿਆਂ ਤੇ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਾਨਾਂ ਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜਿਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਰਕ੍ਤੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਾਸਿਤਾਂ ਗਨ੍ਧਵਾਯੁਨਾ
ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਕੁੰਗੂਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਸਮੂਹਾਨਾਂ ਨृਤ੍ਯਜਾਲੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨਾਯਾਮਾਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਂ ਚ ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਨੱਚ ਦੀਆਂ ਝਲਕਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਃ ਸਹ । ਵਸਨ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਯਥੇਨ੍ਦੁਂ ਤਾਰਕਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਚਿਤ੍ਰਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅਦਭੁਤ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਮੋਹਰ ਪਹਿਨੇ, ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਕੇਲਿਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਪੁਰਤੋ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਦਾ
ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਖੇਲ ਦਾ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ-ਗੀਤ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਕਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਧृਤਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਸ਼ਾਂਤ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਸੁਗੰਧਤ ਤਾਂਬੂਲ ਖਾ ਚੁੱਕੇ।
ਗਙ੍ਗਯਾ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰੈਃ
ਗੰਗਾ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਗਦ੍ਗਦਾਃ । ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੀਤਾ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਭਕਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਡਰ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਨਯੇਨ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਹਰਿਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਪਦ੍ਮਜ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਗੋਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਪੁਰਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਦਮਜ, ਮੈਂ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਗੋਪ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਗੋਲੋਕਸ੍ਯੈਵ ਚਰਿਤਂ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਕਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣ, ਗੋਲੋਕ ਦਾ ਵਾਕਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਗੋਪਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੋ ਮਮ । ਸ ਪ੍ਰਾਪ ਦਾਨਵੀਂ ਯੋਨਿਂ ਰਾਧਾਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਦਾ ਗੋਪ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੰਗੀ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਕਦਾਹਮਗਮਂ ਸ੍ਵਾਲਯਾਦ੍ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਿਰਜਾਮਪਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਪਰਾ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਵਿਰਜਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ।
ਸਾ ਮਾਂ ਵਿਰਜਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਿਙ੍ਕਰੀਮੁਖਾਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਾਜਗਾਮ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਾਮ੍
ਉਹ, ਦਾਸੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਰਜਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਥੇ ਆਈ, ਪਰ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਰਜਾਂ ਚ ਨਦੀਰੂਪਾਂ ਮਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਿਰੋਹਿਤਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਸਖਿਭਿਃ ਸਹ
ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੁਮ ਹੋਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਦੇਵੀ ਸੁਦਾਮ੍ਨਾ ਸਹਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਭृਸ਼ਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਮੌਨੀਭੂਤਂ ਚ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੜੀ ਝਿੜਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਸਹਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸੁਦਾਮਾ ਤਾਂ ਚੁਕੋਪ ਹ । ਸ ਚ ਤਾਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਕੋਪੇਨ ਮਮ ਸਨਿਧੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ । ਬਹਿष੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਚਕਾਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਮਮ ਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਖੀਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਦੁਰ੍ਵਾਰਂ ਤੇਜਸੋਲ੍ਬਣਮ੍ । ਬਹਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਉੱਠ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਨੇ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਤਾਡਨਂ ਤਾਸਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁष੍ਟਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ । ਯਾਹਿ ਰੇ ਦਾਨਵੀਂ ਯੋਨਿਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਦਾਰੁਣਂ ਵਚਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਜਾ, ਦਾਨਵੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ', ਇਹ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ।
ਤਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਪਨ੍ਤਂ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ । ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤੁष੍ਟਾ ਸਾ ਰੁਦਤੀ ਕृਪਯਾ ਪੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਸੁਦਾਮਾ ਰੋਦਾ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਹੇ ਵਤ੍ਸ ਤਿष੍ਠ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਯਾਸੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸਾ ਚ ਵਿਕ੍ਲਵਮ੍
'ਪੁੱਤਰ, ਰੁਕ ਜਾ, ਨਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?' ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਧਿਕਾ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਬੋਧਿਤਾ ਮਯਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਰੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਗੋਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਰਾਧਿਕਾ ਸਮੇਤ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ।
ਆਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਪਾਲਨਮ੍ । ਸੁਦਾਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹਾਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਨਿਵਾਰਿਤਾ
'ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅੱਧੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ,' ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ।