ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਧਾਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੈਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਚ ਜਗਾਮ ਹ । ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਚ ਵਰਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਹਰੇਰਹੋ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ; ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖੇ।
ਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਨ੍ । ਵਨਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਵਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਕਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਨ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਾਨ੍ਸ੍ਮੇਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾਨ੍ਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਸੱਭ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੱਸਦੇ, ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਮਨਮੋਹਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਾਨ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਗਮਨਾਰ੍ਥਕਮ੍ । ਤੇऽਨੁਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਏਵਂ षੋਡਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਾਨਤੀਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਃ ਸਭਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ, ਦੈਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਲਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾਂ ਪਾਰ੍षਦੈਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਵਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਵੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਾਕਾਰਾਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਹਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਾਂ ਹੀਰਾਸਾਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਡਿਸਕ ਵਰਗੀ, ਮਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਧਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਖਚਿਤਾਂ ਰਚਿਤਾਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਹਰੇਃ । ਮਾਣਿਕ੍ਯਮਾਲਾਜਾਲਾਭਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ, ਹਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਮਾਣਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਣ੍ਡਿਤਾਂ ਮਣ੍ਡਲਾਕਾਰੈ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਕੋਟਿਭਿਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰੇਖਾਭਿਰ੍ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਤੇ ਨਾਨਾ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਨਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਰਚਿਤਾਂ ਰੁਚਿਰਾਂ ਮਣਿਪਙ੍ਕਜੈਃ । ਸੋਪਾਨਸ਼ਤਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੈਃ
ਉਹ ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਮਣੀ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਸਯਮੰਤਕਾ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੜਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਗ੍ਰਨ੍ਥਿਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਰੁਚਨ੍ਦਨਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਸ੍ਤਮ੍ਭਵਰ੍ਯੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਿਆਂ ਤੇ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਨੀਲੇ ਨੀਲਮ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਤੰਭਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਾਨਾਂ ਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਜਾਲੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜਿਆਂ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਰਕ੍ਤੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਦ੍ਰੁਮੈਃ । ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਾਸਿਤਾਂ ਗਨ੍ਧਵਾਯੁਨਾ
ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਕੁੰਗੂਮ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਏ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਸਮੂਹਾਨਾਂ ਨृਤ੍ਯਜਾਲੈਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਯੋਜਨਾਯਾਮਾਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਂ ਚ ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ
ਵਿਦਿਆਧਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੀ ਨੱਚ ਦੀਆਂ ਝਲਕਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਃ ਸਹ । ਵਸਨ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਯਥੇਨ੍ਦੁਂ ਤਾਰਕਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਚਿਤ੍ਰਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅਦਭੁਤ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਮੋਹਰ ਪਹਿਨੇ, ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਬਿਭ੍ਰਤਂ ਕੇਲਿਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਪੁਰਤੋ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਦਾ
ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਖੇਲ ਦਾ ਕਮਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ-ਗੀਤ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਕਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਧृਤਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਸ਼ਾਂਤ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਸੁਗੰਧਤ ਤਾਂਬੂਲ ਖਾ ਚੁੱਕੇ।
ਗਙ੍ਗਯਾ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੇਵਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰੈਃ
ਗੰਗਾ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਗਦ੍ਗਦਾਃ । ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੀਤਾ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਭਕਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਡਰ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਨਯੇਨ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਹਰਿਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਹਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਮਿ ਪਦ੍ਮਜ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਗੋਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਪੁਰਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਦਮਜ, ਮੈਂ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਗੋਪ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਗੋਲੋਕਸ੍ਯੈਵ ਚਰਿਤਂ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਕਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣ, ਗੋਲੋਕ ਦਾ ਵਾਕਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਗੋਪਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੋ ਮਮ । ਸ ਪ੍ਰਾਪ ਦਾਨਵੀਂ ਯੋਨਿਂ ਰਾਧਾਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਦਾ ਗੋਪ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸੰਗੀ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਕਦਾਹਮਗਮਂ ਸ੍ਵਾਲਯਾਦ੍ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵਿਰਜਾਮਪਿ ਨੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਪਰਾ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਵਿਰਜਾ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ।
ਸਾ ਮਾਂ ਵਿਰਜਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਿਙ੍ਕਰੀਮੁਖਾਤ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਸਾਜਗਾਮ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਾਮ੍
ਉਹ, ਦਾਸੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਰਜਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਥੇ ਆਈ, ਪਰ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।