ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਦ੍ਮਕਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍ । ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭੂਪੋ ਹਾਸਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਲੱਖਣ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਗਹਣੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।
ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਕਬਰੀਭਾਰੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਭੂषਣਮ੍ । ਸੁਚਿਤ੍ਰਂ ਪਤ੍ਰਕਂ ਗਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲੇऽਸ੍ਯਾਃ ਸਮਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਗਹਣਾ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ । ਪਰੀਤਂ ਪਰਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਹ ਗਹਣਾ ਤਿੰਨ ਚੰਦ੍ਰ-ਲੇਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਨਕਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਬਿੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਾਕਾਰਂ ਚ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਂ ਦਦੌ । ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੁਗਲੇ ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਵਿਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਜਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟੀਕਾ ਲਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਲਕ੍ਤਕਰਾਗਂ ਚ ਨਖਰੇषੁ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮੁਹੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰਾਗਂ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚਟਕਦੇ ਲਾਲ ਲੱਕ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਲਾਲ ਹੋਏ ਕਮਲ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ।
ਹੇ ਦੇਵਿ ਤਵ ਦਾਸੋऽਹਮਿਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਹਸ੍ਤੇਨ ਤਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ', ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈਂਦਾ।
ਤਪੋਵਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰਂ ਯਯੌ । ਮਲਯੇ ਦੇਵਨਿਲਯੇ ਸ਼ੈਲੇ ਸ਼ੈਲੇ ਤਪੋਵਨੇ
ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ—ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਤੇ ਹਰ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇऽਤਿਰਮ੍ਯੇ ਚ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇ । ਕਨ੍ਦਰੇ ਕਨ੍ਦਰੇ ਸਿਨ੍ਧੁਤੀਰੇ ਚੈਵਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੇ
ਹਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਇਕੱਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਨੀਰਵਾਤਮਨੋਹਰੇ । ਪੁਲਿਨੇ ਪੁਲਿਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦੇ ਨਦੇ
ਫੁੱਲਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਰੰਗੀਨ ਰੇਤ ਤੇ, ਹਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਹਰ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਲੇ ਵਿੱਚ।
ਮਧੌ ਮਧੁਕਰਾਣਾਂ ਚ ਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤੇ । ਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਨੇ ਸੁਰਸਨੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਨੰਦਨ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ।
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਚ ਚਿਤ੍ਰਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ । ਚਮ੍ਪਕਾਨਾਂ ਕੇਤਕੀਨਾਂ ਮਾਧਵੀਨਾਂ ਚ ਮਾਧਵੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਪਾ, ਕੇਤਕੀ ਅਤੇ ਮਾਧਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ।
ਕੁਨ੍ਦਾਨਾਂ ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਚ ਕੁਮੁਦਾਮ੍ਭੋਜਕਾਨਨੇ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੇ ਵਨੇ
ਕੁੰਦ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਧਨ੍ਯੇ ਕਾਞ੍ਚਨਪਰ੍ਵਤੇ । ਕਾਞ੍ਚੀਵਨੇ ਕਿਞ੍ਜਲਕੇ ਕਞ੍ਚੁਕੇ ਕਾਞ੍ਚਨਾਕਰੇ
ਇਕੱਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਨ ਵਿੱਚ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇषੁ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ
ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਲੰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਫੁੱਲ-ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ-ਚੰਦਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਮੁਕ੍ਯਾ ਕਾਮੁਕਃ ਕਾਮਾਤ੍ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ । ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨੈਵ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਇੱਕ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਰੱਜ ਨਾ ਸਕੀ।
ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਵਵृਧੇ ਮਦਨਸ੍ਤਯੋਃ । ਤਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਦਾਨਵਸ੍ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਵਾਪਸ ਜਾ ਲਈ।
ਰਮ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਾਲਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜਹਾਰ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਸ ਬੁਭੁਜੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਸੁਹਣੇ ਖੇਡ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭੋਗਿਆ।
ਏਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ, ਦੈਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਕਿਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਃ । ਹृਤਾਧਿਕਾਰਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਚਰਨ੍ਤਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਦੈਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਖੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੰਗਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇऽਤਿਵਿषਣ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਭਾਮ੍ । ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੂ ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਏ।
ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਧਾਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੈਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਚ ਜਗਾਮ ਹ । ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਚ ਵਰਂ ਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਹਰੇਰਹੋ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ; ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖੇ।
ਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਨ੍ । ਵਨਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰਵਿਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਉਹ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਤੇ ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਕਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਨ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਾਨ੍ਸ੍ਮੇਰਵਕ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਯਾਨ੍ਪਦ੍ਮਨੇਤ੍ਰਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਸੱਭ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੱਸਦੇ, ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਮਨਮੋਹਣ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਾਨ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਗਮਨਾਰ੍ਥਕਮ੍ । ਤੇऽਨੁਜ੍ਞਾਂ ਚ ਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਏਵਂ षੋਡਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਾਨਤੀਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹਰੇਃ ਸਭਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ, ਦੈਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਲਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾਂ ਪਾਰ੍षਦੈਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਵਰੂਪੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕੌਸ੍ਤੁਭਭੂषਿਤੈਃ
ਉਹ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਵੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਾਕਾਰਾਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਹਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਾਂ ਹੀਰਾਸਾਰਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਡਿਸਕ ਵਰਗੀ, ਮਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਧਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਖਚਿਤਾਂ ਰਚਿਤਾਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਹਰੇਃ । ਮਾਣਿਕ੍ਯਮਾਲਾਜਾਲਾਭਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਹੋਈ, ਹਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਮਾਣਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।