ਸੁਵੇषਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨੈਃ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਰਕ੍ਤੈਃ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤਿਲਕਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਓਥੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ; ਚੰਦਨ ਤੇ ਲਾਲ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇ ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚਕਾਰ ਚਾਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਸੁਵਾਸਂ ਚੈਵ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਚ ਵਾਸਸੀ
ਉਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੇਪ ਲਾਇਆ; ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਪਾਨ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੁਸੁਮਂ ਜਰਾਰੋਗਹਰਂ ਪਰਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਉੰਗਲੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਉੱਤਮ ਅੰਗੂਠੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਮਣਿਵਰਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਦਾਸੀ ਤਵਾਹਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮਣੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ।'
ਨਨਾਮ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਤਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਂ ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਹੱਸਦਿਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੱਕਿਆ।
ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਸ ਚ ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਚਕਾਰ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਬਿਨਾ ਪਲਕਾਂ ਮਿਟਕਾਏ ਪ੍ਰੇਮ-ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਵਾਸਸਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਕਠਿਨੇ ਗਣ੍ਡੇ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੌ ਪੁਨਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਕੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬਿੰਬ ਵਰਗੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੰਮਿਆ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਵਰੁਣਾਦਾਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਤਦਾਹृਤਾਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੌ ਮਞ੍ਜੀਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਯਾ ਆਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਕੇਯੂਰਯੁਗ੍ਮਂ ਛਾਯਾਯਾ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਆਹਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ, ਛਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਕੇਯੂਰ, ਅਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ।
ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਕਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਰਭੂषਣਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਰੁਚਿਰਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਤੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਦ੍ਮਕਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍ । ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭੂਪੋ ਹਾਸਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਲੱਖਣ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਗਹਣੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।
ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਕਬਰੀਭਾਰੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਭੂषਣਮ੍ । ਸੁਚਿਤ੍ਰਂ ਪਤ੍ਰਕਂ ਗਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲੇऽਸ੍ਯਾਃ ਸਮਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਗਹਣਾ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ । ਪਰੀਤਂ ਪਰਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਹ ਗਹਣਾ ਤਿੰਨ ਚੰਦ੍ਰ-ਲੇਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਨਕਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਬਿੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਾਕਾਰਂ ਚ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਂ ਦਦੌ । ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੁਗਲੇ ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਵਿਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਜਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟੀਕਾ ਲਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਲਕ੍ਤਕਰਾਗਂ ਚ ਨਖਰੇषੁ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮੁਹੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰਾਗਂ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚਟਕਦੇ ਲਾਲ ਲੱਕ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਲਾਲ ਹੋਏ ਕਮਲ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ।
ਹੇ ਦੇਵਿ ਤਵ ਦਾਸੋऽਹਮਿਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਹਸ੍ਤੇਨ ਤਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ', ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈਂਦਾ।
ਤਪੋਵਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰਂ ਯਯੌ । ਮਲਯੇ ਦੇਵਨਿਲਯੇ ਸ਼ੈਲੇ ਸ਼ੈਲੇ ਤਪੋਵਨੇ
ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ—ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਤੇ ਹਰ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇऽਤਿਰਮ੍ਯੇ ਚ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇ । ਕਨ੍ਦਰੇ ਕਨ੍ਦਰੇ ਸਿਨ੍ਧੁਤੀਰੇ ਚੈਵਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੇ
ਹਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਇਕੱਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਨੀਰਵਾਤਮਨੋਹਰੇ । ਪੁਲਿਨੇ ਪੁਲਿਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦੇ ਨਦੇ
ਫੁੱਲਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਰੰਗੀਨ ਰੇਤ ਤੇ, ਹਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਹਰ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਲੇ ਵਿੱਚ।
ਮਧੌ ਮਧੁਕਰਾਣਾਂ ਚ ਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤੇ । ਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਨੇ ਸੁਰਸਨੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਨੰਦਨ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ।
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਚ ਚਿਤ੍ਰਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ । ਚਮ੍ਪਕਾਨਾਂ ਕੇਤਕੀਨਾਂ ਮਾਧਵੀਨਾਂ ਚ ਮਾਧਵੇ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਪਾ, ਕੇਤਕੀ ਅਤੇ ਮਾਧਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ।
ਕੁਨ੍ਦਾਨਾਂ ਮਾਲਤੀਨਾਂ ਚ ਕੁਮੁਦਾਮ੍ਭੋਜਕਾਨਨੇ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੇ ਵਨੇ
ਕੁੰਦ, ਮਾਲਤੀ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਅਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਧਨ੍ਯੇ ਕਾਞ੍ਚਨਪਰ੍ਵਤੇ । ਕਾਞ੍ਚੀਵਨੇ ਕਿਞ੍ਜਲਕੇ ਕਞ੍ਚੁਕੇ ਕਾਞ੍ਚਨਾਕਰੇ
ਇਕੱਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਨ ਵਿੱਚ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇषੁ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ
ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਪਲੰਗਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਫੁੱਲ-ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ-ਚੰਦਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ।
ਕਾਮੁਕ੍ਯਾ ਕਾਮੁਕਃ ਕਾਮਾਤ੍ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ । ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਤੋ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨੈਵ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਇੱਕ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੀ ਨੇ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਰੱਜ ਨਾ ਸਕੀ।
ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਵਵृਧੇ ਮਦਨਸ੍ਤਯੋਃ । ਤਯਾ ਸਹ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਦਾਨਵਸ੍ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਝੋਪੜੀ ਵਾਪਸ ਜਾ ਲਈ।
ਰਮ੍ਯਂ ਕ੍ਰੀਡਾਲਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਜਹਾਰ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਸ ਬੁਭੁਜੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਸੁਹਣੇ ਖੇਡ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭੋਗਿਆ।
ਏਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ, ਦੈਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਕਿਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਃ । ਹृਤਾਧਿਕਾਰਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਚਰਨ੍ਤਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਦੈਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਖੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੰਗਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇऽਤਿਵਿषਣ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਭਾਮ੍ । ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸੂ ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਏ।