ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਯਨ੍ਨਿਰੁਕ੍ਤਂ ਰਸਿਕਾਨਾਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਙ੍ਗਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਸਂਸ਼੍ਲੇषਪੂਰ੍ਵਕਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਨੋਹਰਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਕਾਮ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਸਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਗ-ਅੰਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮੋਹਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਚਕਾਰ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਤੀਵ ਰਮ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਚ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਰਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਰਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮਕ੍ਰੀੜਾ ਕੀਤੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਨਦੀਤੀਰੇ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਰਸਿਕੋ ਰਾਸੇ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾਮ੍ । ਭੂषਿਤੋ ਭੂषਣੇਨੈਵ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਰਸਿਕ ਨੇ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਰਤੇ ਵਿਰਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਯੋਃ ਸੁਰਤਿਵਿਜ੍ਞਯੋਃ । ਜਹਾਰ ਮਾਨਸਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਲੋਲਯਾ ਲੀਲਯਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪ੍ਰੇਮਕ੍ਰੀੜਾ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਲਈ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪਵਿੱਤਰ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਚੇਤਨਾਂ ਰਸਿਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਜਹਾਰ ਰਸਭਾਵਵਿਤ੍ । ਵਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਿਲਕਂ ਵਿਜਹਾਰ ਸਾ
ਰਸ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਰਸਿਕਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਤਿਲਕ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਜਹਾਰ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਬਿਨ੍ਦੁਪਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੁਰੋਜੇ ਚ ਨਖਰੇਖਾਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਸਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਸਿੰਧੂਰ, ਬਿੰਦੀ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਛੱਡੀ।
ਸਾ ਦਦੌ ਤਦ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਰਭੂषਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਰਾਜਾ ਤਦੋष੍ਠਪੁਟਕੇ ਦਦੌ ਰਦਨਦਂਸ਼ਨਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਹਾਥ ਦੀ ਗਹਣੇ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡਿਆ।
ਤਦ੍ਗਣ੍ਡਯੁਗਲੇ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਆਲਿਙ੍ਗਨਂ ਚੁਮ੍ਬਨਂ ਚ ਜਙ੍ਘਾਦਿਮਰ੍ਦਨਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਗਲੇ ਮਿਲਣਾ, ਚੁੰਬਨ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਵੀ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਵਿਜਾਨਤੌ । ਸੁਰਤੇ ਵਿਰਤੇ ਤੌ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣੂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ; ਜਦ ਪ੍ਰੇਮਕ੍ਰੀੜਾ ਮੁਕੀ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਉਠੇ।
ਸੁਵੇषਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨੈਃ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਰਕ੍ਤੈਃ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤਿਲਕਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਓਥੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ; ਚੰਦਨ ਤੇ ਲਾਲ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇ ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚਕਾਰ ਚਾਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਸੁਵਾਸਂ ਚੈਵ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਚ ਵਾਸਸੀ
ਉਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੇਪ ਲਾਇਆ; ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਪਾਨ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੁਸੁਮਂ ਜਰਾਰੋਗਹਰਂ ਪਰਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਉੰਗਲੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਉੱਤਮ ਅੰਗੂਠੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਮਣਿਵਰਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਦਾਸੀ ਤਵਾਹਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮਣੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ।'
ਨਨਾਮ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਤਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਂ ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਹੱਸਦਿਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੱਕਿਆ।
ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਸ ਚ ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਚਕਾਰ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਬਿਨਾ ਪਲਕਾਂ ਮਿਟਕਾਏ ਪ੍ਰੇਮ-ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਵਾਸਸਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਕਠਿਨੇ ਗਣ੍ਡੇ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੌ ਪੁਨਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਕੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬਿੰਬ ਵਰਗੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੰਮਿਆ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਵਰੁਣਾਦਾਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਤਦਾਹृਤਾਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੌ ਮਞ੍ਜੀਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਯਾ ਆਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਕੇਯੂਰਯੁਗ੍ਮਂ ਛਾਯਾਯਾ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਆਹਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ, ਛਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਕੇਯੂਰ, ਅਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ।
ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਕਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਰਭੂषਣਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਰੁਚਿਰਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਤੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਪਦ੍ਮਕਸ਼੍ਰੇਣੀਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਚਾਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍ । ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭੂਪੋ ਹਾਸਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਲੱਖਣ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਗਹਣੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਮੁਸਕਰਾਇਆ।
ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਕਬਰੀਭਾਰੇ ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਭੂषਣਮ੍ । ਸੁਚਿਤ੍ਰਂ ਪਤ੍ਰਕਂ ਗਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲੇऽਸ੍ਯਾਃ ਸਮਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਗਹਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਗਹਣਾ ਵੀ ਬਣਾਇਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੇਖਾਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ । ਪਰੀਤਂ ਪਰਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਹ ਗਹਣਾ ਤਿੰਨ ਚੰਦ੍ਰ-ਲੇਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਨਕਸ਼ੇ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਬਿੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਜ੍ਵਲਤ੍ਪ੍ਰਦੀਪਾਕਾਰਂ ਚ ਸਿਨ੍ਦੂਰਤਿਲਕਂ ਦਦੌ । ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੁਗਲੇ ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਵਿਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਜਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟੀਕਾ ਲਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਜਲਦਾ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਲਕ੍ਤਕਰਾਗਂ ਚ ਨਖਰੇषੁ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮੁਹੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰਾਗਂ ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚਟਕਦੇ ਲਾਲ ਲੱਕ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਲਾਲ ਹੋਏ ਕਮਲ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ।
ਹੇ ਦੇਵਿ ਤਵ ਦਾਸੋऽਹਮਿਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਹਸ੍ਤੇਨ ਤਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ, 'ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ', ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈਂਦਾ।
ਤਪੋਵਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਤਰਂ ਯਯੌ । ਮਲਯੇ ਦੇਵਨਿਲਯੇ ਸ਼ੈਲੇ ਸ਼ੈਲੇ ਤਪੋਵਨੇ
ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ—ਮਲਯ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਅਤੇ ਹਰ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇऽਤਿਰਮ੍ਯੇ ਚ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਚ ਨਿਰ੍ਜਨੇ । ਕਨ੍ਦਰੇ ਕਨ੍ਦਰੇ ਸਿਨ੍ਧੁਤੀਰੇ ਚੈਵਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰੇ
ਹਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਇਕੱਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਨੀਰਵਾਤਮਨੋਹਰੇ । ਪੁਲਿਨੇ ਪੁਲਿਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦ੍ਯਾਂ ਨਦੇ ਨਦੇ
ਫੁੱਲਭਦਰਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਰੰਗੀਨ ਰੇਤ ਤੇ, ਹਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਹਰ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਲੇ ਵਿੱਚ।
ਮਧੌ ਮਧੁਕਰਾਣਾਂ ਚ ਮਧੁਰਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤੇ । ਵਿਸ੍ਪਨ੍ਦਨੇ ਸੁਰਸਨੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਨੰਦਨ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ।