ਯਥਾਦਿਤਿਃ ਕਸ਼੍ਯਪੇ ਚ ਵਸਿष੍ਠੇऽਰੁਨ੍ਧਤੀ ਸਖੀ । ਯਥਾਹਲ੍ਯਾ ਗੌਤਮੇ ਚ ਦੇਵਹੂਤਿਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਦਮੇ
ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਲਈ ਹੈ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਲਈ ਹੈ, ਅਹਲਿਆ ਗੌਤਮ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਹੂਤੀ ਕਰਦਮ ਲਈ ਹੈ।
ਯਥਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ ਤਾਰਾ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਮਨੌ ਯਥਾ । ਯਥਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਜ੍ਞੇ ਯਥਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਾ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਲਈ ਹੈ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਮਨੂ ਲਈ ਹੈ, ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਯਜਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੇ ਸਵਾਹਾ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਯਥਾ ਪੁष੍ਟਿਰ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਦੇਵਸੇਨਾ ਯਥਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇ ਧਰ੍ਮੇ ਭੂਰ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾ ਸਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੈ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਲਈ ਹੈ, ਦੇਵਸੇਨਾ ਸਕੰਦ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਭੂਤੀ, ਜੋ ਸਤੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਲਈ ਹੈ।
ਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇ ਤਥਾ ਭਵ । ਅਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਚਿਰਂ ਸੁਨ੍ਦਰੇਣ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰਏ, ਤੂੰ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਲਈ ਸੁਭਾਗਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣੀ ਰਹੋ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂ, ਸੁੰਦਰਏ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਹਾਰਂ ਚ ਯਥੇਚ੍ਛਂ ਕੁਰੁ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਸਿ ਗੋਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪੁਨਰੇਵ ਚ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇ ਮृਤੇ ਸਤਿ
ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਜ ਕਰ, ਸਦਾ। ਪਿੱਛੋਂ, ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦੇ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇਨ ਸਹ ਤੁਲਸੀਸਙ੍ਗਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਿਦਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਭਵਤਾ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਯੇਨ ਮੇ ਤृਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਕਦਾਪਿ ਹਿ ਜਾਯਤੇ
ਤੁਲਸੀ ਤੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਯਜ੍ਜਾਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਮਹਾਮਤੇ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਸ਼ਿषਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਚ ਯਯੌ ਵਿਧਿਃ
ਹੁਣ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਅਗਲੇ ਹਾਲਾਤ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਜਗृਹੇ ਤਾਂ ਚ ਦਾਨਵਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਦਾਨਵ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਵਾਪਰ ਲਿਆ। ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੰਡੁਭੀ ਵੱਜੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਾਸਗੇਹੇ ਮਨੋਰਮੇ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ ਤੁਲਸੀ ਨਵਸਙ੍ਗਮਸਙ੍ਗਤਾ
ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੁਲਸੀ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਮ੍ਭੋਗਸੁਖਸਾਗਰੇ । ਚਤੁਃषष੍ਟਿਕਲਾਮਾਨਂ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਵਿਧਂ ਸੁਖਮ੍
ਸਾਧਵੀ ਨਿਰਜਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਚੌਂਸਠ ਕਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੌਂਸਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ।
ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਯਨ੍ਨਿਰੁਕ੍ਤਂ ਰਸਿਕਾਨਾਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਙ੍ਗਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਸਂਸ਼੍ਲੇषਪੂਰ੍ਵਕਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਨੋਹਰਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਕਾਮ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਸਿਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੰਗ-ਅੰਗ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਨਮੋਹਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਚਕਾਰ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਅਤੀਵ ਰਮ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਚ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਰਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਰਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮਕ੍ਰੀੜਾ ਕੀਤੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪੇ ਚ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨੇ ਨਦੀਤੀਰੇ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਸੇਜਾਂ ਉੱਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਰਸਿਕੋ ਰਾਸੇ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾਮ੍ । ਭੂषਿਤੋ ਭੂषਣੇਨੈਵ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਰਸਿਕ ਨੇ ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਰਤੇ ਵਿਰਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਯੋਃ ਸੁਰਤਿਵਿਜ੍ਞਯੋਃ । ਜਹਾਰ ਮਾਨਸਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਲੋਲਯਾ ਲੀਲਯਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪ੍ਰੇਮਕ੍ਰੀੜਾ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਲਈ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪਵਿੱਤਰ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਚੇਤਨਾਂ ਰਸਿਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਜਹਾਰ ਰਸਭਾਵਵਿਤ੍ । ਵਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਿਲਕਂ ਵਿਜਹਾਰ ਸਾ
ਰਸ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਰਸਿਕਾ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਤਿਲਕ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਜਹਾਰ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਬਿਨ੍ਦੁਪਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੁਰੋਜੇ ਚ ਨਖਰੇਖਾਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਸਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਸਿੰਧੂਰ, ਬਿੰਦੀ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਛੱਡੀ।
ਸਾ ਦਦੌ ਤਦ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਰਭੂषਣਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਰਾਜਾ ਤਦੋष੍ਠਪੁਟਕੇ ਦਦੌ ਰਦਨਦਂਸ਼ਨਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਹਾਥ ਦੀ ਗਹਣੇ ਵਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡਿਆ।
ਤਦ੍ਗਣ੍ਡਯੁਗਲੇ ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਆਲਿਙ੍ਗਨਂ ਚੁਮ੍ਬਨਂ ਚ ਜਙ੍ਘਾਦਿਮਰ੍ਦਨਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਗਲੇ ਮਿਲਣਾ, ਚੁੰਬਨ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਵੀ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਵਿਜਾਨਤੌ । ਸੁਰਤੇ ਵਿਰਤੇ ਤੌ ਚ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣੂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ; ਜਦ ਪ੍ਰੇਮਕ੍ਰੀੜਾ ਮੁਕੀ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਉਠੇ।
ਸੁਵੇषਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਯਨ੍ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨੈਃ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਰਕ੍ਤੈਃ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤਿਲਕਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਓਥੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ; ਚੰਦਨ ਤੇ ਲਾਲ ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇ ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚਕਾਰ ਚਾਨੁਲੇਪਨਮ੍ । ਸੁਵਾਸਂ ਚੈਵ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਚ ਵਾਸਸੀ
ਉਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੇਪ ਲਾਇਆ; ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ, ਪਾਨ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਕੁਸੁਮਂ ਜਰਾਰੋਗਹਰਂ ਪਰਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਉੰਗਲੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ ਉੱਤਮ ਅੰਗੂਠੀ।
ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਮਣਿਵਰਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਦਾਸੀ ਤਵਾਹਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮਣੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ।'
ਨਨਾਮ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਤਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਂ ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਨੇ ਵੱਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਹੱਸਦਿਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੱਕਿਆ।
ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਤ੍ਕਾਮਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਸ ਚ ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਚਕਾਰ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਬਿਨਾ ਪਲਕਾਂ ਮਿਟਕਾਏ ਪ੍ਰੇਮ-ਸੁੰਦਰ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਵਾਸਸਾਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਕਠਿਨੇ ਗਣ੍ਡੇ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੌ ਪੁਨਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਕੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਬਿੰਬ ਵਰਗੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੰਮਿਆ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਵਰੁਣਾਦਾਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਤਦਾਹृਤਾਂ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੌ ਮਞ੍ਜੀਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਯਾ ਆਹृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਕੇਯੂਰਯੁਗ੍ਮਂ ਛਾਯਾਯਾ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਆਹਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ, ਛਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਕੇਯੂਰ, ਅਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤੇ।
ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਕਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਰਭੂषਣਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਰੁਚਿਰਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਤੀ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਸ਼ੰਖ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।