ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਦ੍ਵੇਗਾਨ੍ਨਿਵਸਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਸਮੁਦ੍ਵੇਗਾਤ੍ਸੁष੍ਵਾਪ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਕਦੇ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ, ਕਦੇ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ। ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਕਾਰਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਸੋ ਗਈ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪਂ ਚ ਤਦ੍ ਬਭੂਵਾਤਿਕਣ੍ਟਕਮ੍ । ਵਿषਹਾਰਿ ਸੁਖਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਫਲਂ ਜਲਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਖਟਿਆ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਟਿਆਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸਹਿਣ ਯੋਗ ਨਾ ਰਹੇ।
ਨਿਲਯਂ ਚ ਬਿਲਾਕਾਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਸਿਨ੍ਦੂਰਪਤ੍ਰਕਂ ਚੈਵ ਵ੍ਰਣਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਦੁਃਖਦਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਤਲਾ ਕਪੜਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਦਾ ਪੱਤਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਵਰਗਾ ਦਰਦ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਂ ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਸਤੀ । ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਯੁਵਾਨਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਨੀੰਦ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ, ਨਵੇਂ ਜੋਬਨ ਵਾਲੇ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਥਯਨ੍ਤਂ ਰਤਿਕਥਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਮਧੁਰਂ ਮੁਹੁਃ । ਸਮ੍ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਤਲ੍ਪੇ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯਨ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ। ਉਹ ਖਟਿਆ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚਾਹੀਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ।
ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਯਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਵਮੁਵਾਚ ਸਾ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਆਖਦੀ, 'ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ।'
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਸਾ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ। ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਵਾਂ ਜੋਬਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕृष੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਜੋਗੀ ਸੀ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਯਾ ਕੋਲੋਂ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਉਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਵਚਂ ਚ ਗਲੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਕਵਚ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਞਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੋऽਪਿ ਬਦਰੀਂ ਚ ਸਮਾਯਯੌ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੁਲਸੀ ਮੁਨੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਬਦਰੀ ਵਿਖੇ ਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਨਵਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਮਦੇਵਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯਂ ਸ਼ਰਤ੍ਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਾਰਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਪੂਰਨਮਾਸ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕੌਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਰਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵੇਨਂ ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਾਸਸਾ
ਉਹ ਕਸਤੂਰੀ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬਭੂਵਾਤਿਨਮ੍ਰਮੁਖੀ ਨਵਸਙ੍ਗਮਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਨਵਾਂ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਗਈ।
ਸ਼ਰਦਿਨ੍ਦੁਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯੈਕਸ੍ਵਮੁਖੇਨ੍ਦੁਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਵਕਾਵਲਿਸਂਯੁਤਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਾ । ਦਧਤੀ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਕਰਾਕृਤਿਕੁਣ੍ਡਲਾ । ਚਿਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਕਰ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਹਾਰੇਣ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਰਤ੍ਨਕਙ੍ਕਣਕੇਯੂਰਸ਼ਙ੍ਖਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਆਕਾਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਙ੍ਗੁਲ੍ਯਾਵਲਿਰਾਜਿਤਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਲਲਿਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਲਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਸੁਭਾਵਕ, ਚੰਗੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਖਿਆ—
ਉਵਾਸ ਤਤ੍ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਮਧੁਰਂ ਤਾਮੁਵਾਚ ਸਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡ ਉਵਾਚ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਚ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਮਾਣਯੋਗ?'
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨਿਨਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਦਾਯਿਨਿ । ਮੌਨੀਭੂਤੇ ਕਿਙ੍ਕਰੇ ਮਾਂ ਸਮ੍ਭਾषਾਂ ਕੁਰੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ? ਜਦ ਮੈਂ ਚੁੱਪ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ!'
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਕਾਮਾ ਵਾਮਲੋਚਨਾ । ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਨਮ੍ਰਵਦਨਾ ਸਕਾਮਂ ਤਮੁਵਾਚ ਸਾ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਹ ਵਾਹ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮੁਖ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਤੁਲਸ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਸੁਤਾਹਂ ਚ ਤਪਸ੍ਯਾਯਾਂ ਤਪੋਵਨੇ । ਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ਯਹਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਧਰਮਧਵਜ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਪਸਵੀ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।'
ਕਾਮਿਨੀਂ ਕੁਲਜਾਤਾਂ ਚ ਰਹਸ੍ਯੇਕਾਕਿਨੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਨ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਕੁਲੇ ਜਾਤ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
'ਸਾਡੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਇਹੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਲਵੰਤੀ, ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਪੁੱਛਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਲਮ੍ਪਟੋऽਸਤ੍ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਯੇਨਾਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤੇਰਰ੍ਥਃ ਸ ਕਾਮੀਚ੍ਛਤਿ ਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਨੀਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਸੁਣੇ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਪਾਤਮਧੁਰਾਂ ਮਤ੍ਤਾਮਨ੍ਤਕਾਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤਾਮ੍ । ਵਿषਕੁਮ੍ਭਾਕਾਰਰੂਪਾਮਮृਤਾਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰੇ ਘੜੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਹृਦਯੇ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਭਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਧੁਰਭਾषਿਣੀਮ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਪਰਿਨਿष੍ਪਤ੍ਤ੍ਯੈ ਤਤ੍ਪਰਾ ਸਤਤਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੇਜ਼ਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਚੁਭਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੂੰਹੋਂ ਸਦਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਾਮਿਵਸ਼ਗਾਮਨ੍ਯਥੈਵਾਵਸ਼ਾਂ ਸਦਾ । ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਮਲਿਨਰੂਪਾਂ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਉਹ ਨੌਕਰਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਦੀ; ਅੰਦਰੋਂ ਗੰਦੀ, ਪਰ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।