ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚੈਵ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚ ਕਵਚਂ ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਵਚ, ਸਾਰੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਤੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦਿੱਤੇ।
ਪਰਾਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚੈਵ ਪੂਜਾਂ ਚੈਵ ਚਕਾਰ ਸਾ । ਬਭੂਵ ਸਿਦ੍ਧਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਰਮਾ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਭ ਅਸੀਸਾਂ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਰਾਮਾ ਵਾਂਗ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ।
ਸਿਦ੍ਧਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤੁਲਸੀ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯਥੋਦਿਤਮ੍ । ਬੁਭੁਜੇ ਚ ਮਹਾਭੋਗਂ ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਨਾਲ, ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲੱਗੀ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲੱਭ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਸਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਪਸਃ ਕ੍ਲਮਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧੇ ਫਲੇ ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਦੁਃਖਂ ਚ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਦੁੱਖ ਵੀ ਭੋਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਵੀ ਪਾਇਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਸ਼ਯਨਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਾ । ਤਲ੍ਪੇ ਮਨੋਰਮੇ ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਖਟਿਆ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੈਟ ਗਈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇਨ ਸਹ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਸਙ੍ਗਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਤੁਲਸੀ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਚ ਸੁष੍ਵਾਪ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ । ਨਵਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵृषਧ੍ਵਜਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਲਸੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਜੋਬਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ, ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਸੋਈ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪੁष੍ਪਾਯੁਧੇਨ ਸਾ ਦਗ੍ਧਾ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਲਾਏ। ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ।
ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਕਮ੍ਪਿਤਾਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਾ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਹ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਕੰਬਦੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਂ ਸੁਖਾਵਹਾਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਉਹ ਘਬਰਾਈ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਮਿੱਠੀ ਥਕਾਵਟ ਆਈ। ਕਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਾ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵਿषਣ੍ਣਤਾਮ੍ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਲ੍ਪਾਦ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਨਿਕਟੇ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਦੇ ਉਹ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਈ, ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਇਕ ਪਲ ਖਟਿਆ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਦੂਜੇ ਪਲ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਮੁਦ੍ਵੇਗਾਨ੍ਨਿਵਸਨ੍ਤੀ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਸਮੁਦ੍ਵੇਗਾਤ੍ਸੁष੍ਵਾਪ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਕਦੇ ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ, ਕਦੇ ਠੀਕ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ। ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਕਾਰਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਸੋ ਗਈ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਤਲ੍ਪਂ ਚ ਤਦ੍ ਬਭੂਵਾਤਿਕਣ੍ਟਕਮ੍ । ਵਿषਹਾਰਿ ਸੁਖਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਫਲਂ ਜਲਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਖਟਿਆ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਟਿਆਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸਹਿਣ ਯੋਗ ਨਾ ਰਹੇ।
ਨਿਲਯਂ ਚ ਬਿਲਾਕਾਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਸਿਨ੍ਦੂਰਪਤ੍ਰਕਂ ਚੈਵ ਵ੍ਰਣਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਦੁਃਖਦਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਤਲਾ ਕਪੜਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸਿੰਦੂਰ ਦਾ ਪੱਤਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਵਰਗਾ ਦਰਦ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਂ ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਸਤੀ । ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਯੁਵਾਨਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਨੀੰਦ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ, ਨਵੇਂ ਜੋਬਨ ਵਾਲੇ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰਸ ਭਰੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਮਾਲ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਥਯਨ੍ਤਂ ਰਤਿਕਥਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਮਧੁਰਂ ਮੁਹੁਃ । ਸਮ੍ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਤਲ੍ਪੇ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯਨ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ। ਉਹ ਖਟਿਆ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚਾਹੀਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ।
ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਯਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਵਮੁਵਾਚ ਸਾ
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਆਖਦੀ, 'ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ।'
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਸਾ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ। ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਵਾਂ ਜੋਬਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੋ ਮਹਾਯੋਗੀ ਜੈਗੀषਵ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਕृष੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਜੋਗੀ ਸੀ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਯਾ ਕੋਲੋਂ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਉਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕਵਚਂ ਚ ਗਲੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਕਵਚ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਞਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੋऽਪਿ ਬਦਰੀਂ ਚ ਸਮਾਯਯੌ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੁਲਸੀ ਮੁਨੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਬਦਰੀ ਵਿਖੇ ਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਨਵਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਕਾਮਦੇਵਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਾਮਦੇਵ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯਂ ਸ਼ਰਤ੍ਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਾਰਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਵਿਮਾਨਸ੍ਥਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਪੂਰਨਮਾਸ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕੌਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਰਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵੇਨਂ ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਾਸਸਾ
ਉਹ ਕਸਤੂਰੀ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬਭੂਵਾਤਿਨਮ੍ਰਮੁਖੀ ਨਵਸਙ੍ਗਮਲਜ੍ਜਿਤਾ
ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਨਵਾਂ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲਜਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰ ਗਈ।
ਸ਼ਰਦਿਨ੍ਦੁਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯੈਕਸ੍ਵਮੁਖੇਨ੍ਦੁਵਿਰਾਜਿਤਾ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਵਕਾਵਲਿਸਂਯੁਤਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਾ । ਦਧਤੀ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਪਾਇਲਾਂ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਕਰਾਕृਤਿਕੁਣ੍ਡਲਾ । ਚਿਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਮਕਰ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਹਾਰੇਣ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਰਤ੍ਨਕਙ੍ਕਣਕੇਯੂਰਸ਼ਙ੍ਖਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਆਕਾਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।