ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿषਿਦ੍ਧਾ ਤਪਸੇ ਜਗਾਮ ਬਦਰੀਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਬ੍ਦਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਬਦਰੀਵਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਉੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਮਨਸਾ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਭਵਿਤੇਤਿ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ । ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਤਪਾਃ ਸ਼ੀਤੇ ਤੋਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਾਵृषਿ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਬਣਣ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਦੀ, ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ।
ਆਸਨਸ੍ਥਾ ਵृष੍ਟਿਧਾਰਾਃ ਸਹਨ੍ਤੀਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍षਂ ਚ ਫਲਤੋਯਾਸ਼ਨਾ ਚ ਸਾ
ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸਹਿੰਦੀ, ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾਂਦੀ ਰਹੀ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍षਂ ਚ ਪਤ੍ਰਾਹਾਰਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਵਾਯ੍ਵਾਹਾਰਾ ਕृਸ਼ੋਦਰੀ
ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸਿਰਫ ਹਵਾ 'ਤੇ ਰਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਬਭੂਵ ਸਾ । ਨਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਚੈਕਪਾਦਸ੍ਥਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਖਾਧਾ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਕੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮਾਯਯੌ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਪਰਂ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਂ ਚ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਹਂਸਵਾਹਨਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਉੱਚੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼ਰਮ ਆਇਆ; ਚੌਹਾਂ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਤੁਲਸਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਮਜਰਾਮਰਤਾਮਪਿ । ਤੁਲਸ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
'ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ...' ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।'
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਰਤਃ ਕਾ ਲਜ੍ਜਾ ਮਮ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਹਂ ਤੁ ਤੁਲਸੀ ਗੋਪੀ ਗੋਲੋਕੇऽਹਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪੁਰਾ
'ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੁਲਸੀ ਹਾਂ, ਗੋਪੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।'
ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਕਰੀ ਚ ਤਦਂਸ਼ਾ ਤਤ੍ਸਖੀ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਗੋਵਿਨ੍ਦਰਤਿਸਮ੍ਭੁਕ੍ਤਾਮਤृਪ੍ਤਾਂ ਮਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਮ੍
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਸਖੀ; ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।'
ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ
'ਰਾਸ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਆਈ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।'
ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨਵੀਂ ਯੋਨਿਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਮਦਂਸ਼ਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
'ਉਹ ਕਹਿ ਗਈ—ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈ; ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਆਵੇਗਾ।'
ਲਭਿष੍ਯਸਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਾਤ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਿਯਾ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮ ਗੁਰੋ ਭੁਵਿ । ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸੁਨ੍ਦਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।
ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਤਂ ਪਤਿਂ ਲਬ੍ਧੁਂ ਵਰਯੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਹਿ ਮੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਗੋਪਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਹੁਣ ਉਸ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਗੋਆਲਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਤਦਂਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਲੇਭੇ ਜਨ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਰਾਧਿਕਾਸ਼ਾਪਾਦ੍ਦਨੁਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅੰਸ਼ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਾਨਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨ ਚ ਤਤ੍ਸਮਃ । ਗੋਲੋਕੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮੋਨ੍ਮਥਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਲ ਡੋਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵਿਲਮ੍ਭਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਰਾਧਿਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਸ ਚ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾਮਾਭੂਚ੍ਚ ਸਾਗਰੇ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਾਤਿਸਮਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁਦਾਮਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਅਧੁਨਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਜਾਤਿਸਮਰ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰੇ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ, ਓ ਸੋਹਣੀਏ।
ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਮੇਵ ਵਰਿष੍ਯਸਿ । ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯੈਵ ਕਲਯਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਰੱਬੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਪੂਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀ । ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਭਵੇਃ
ਤੂੰ ਇਕ ਰੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋਵੇਂਗੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਹੋਵੇਂਗੀ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੂਜਾ ਚ ਵਿਫਲਾ ਭਵੇਤ੍ । ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੀਤਿ ਚ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇਗੀ। ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਰੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਂਗੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਗੋਪਿਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਧਵਮ੍ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾਧਿਦੇਵੀਰੂਪੇਣ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੇਡੇਗੀ।
ਵਿਹਰਿष੍ਯਸਿ ਗੋਪੇਨ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਮਦ੍ਵਰੇਣ ਚ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ ਗੋਆਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤਂ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦੁਵਾਚ ਸਾ । ਤੁਲਸ੍ਯੁਵਾਚ ਯਥਾ ਮੇ ਦ੍ਵਿਭੁਜੇ ਕृष੍ਣੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਸੁਨ੍ਦਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਆਖਿਆ। ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸ਼੍ਯਾਮ ਸੁੰਦਰ ਲਈ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਹੇ ਤਾਤ ਨ ਤਥਾ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੇ । ਅਤृਪ੍ਤਾਹਂ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇ ਦੈਵਾਚ੍ਛृਙ੍ਗਾਰਭਙ੍ਗਤਃ
ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦੀ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਐਸਾ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨਾਲ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ, ਰੱਬੀ ਲੀਲਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯੈਵ ਵਚਨਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪੁਨਰੇਵ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੁੜੋਂ ਉਹ ਦੁਲੱਭ ਗੋਵਿੰਦ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਧ੍ਰੁਵਮੇਵ ਲਭਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਧਾਭੀਤਿਂ ਪ੍ਰਮੋਚਯ । ਬ੍ਰਹ੍ਯਦੇਵ ਉਵਾਚ ਗृਹਾਣ ਰਾਧਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਦਾਮਿ षੋਡਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲੇਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਰਾਧਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਧਾ ਮੰਤਰ ਲੈ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਵਰੇਣ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ਗੋਪ੍ਯਂ ਨ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਤਿ ਚ ਰਾਧਿਕਾ
ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਵਰਗੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਂਗੀ। ਤੇਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਗੁਪਤ ਰਹੇਗਾ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।
ਰਾਧਾਸਮਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਗੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੈ षੋਡਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਤੂੰ ਗੋਵਿੰਦ ਲਈ, ਸੁਭਾਗਣੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਂਗੀ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।