ਸੁਰਤੇ ਵਿਰਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਯੋਃ ਸੁਰਤਿਵਿਜ੍ਞਯੋਃ । ਗਤਂ ਦੇਵਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਸੋ ਦਿਵਸ-ਰਾਤ, ਸੌ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਪਰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਰਤਾਦ੍ਵਿਰਰਾਮ ਚ । ਕਾਮੁਕੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਤੋਂ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਔਰਤ, ਉਹਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਦਧਾਰ ਗਰ੍ਭਂ ਸਾ ਸਦ੍ਯੋ ਦੈਵਾਦਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਸਤੀ । ਸ਼੍ਰੀਗਰ੍ਭਾ ਸ਼੍ਰੀਯੁਤਾ ਸਾ ਚ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ, ਰੱਬੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ; ਉਹ ਲੱਖਮੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸ਼ੁਭਦਿਨੇ ਸ਼ੁਭਯੋਗੇ ਚ ਸਂਯੁਤੇ । ਸ਼ੁਭਲਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਭਾਂਸ਼ੇ ਚ ਸ਼ੁਭਸ੍ਵਾਮਿਗ੍ਰਹਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਜੋੜੀ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਲਗਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੀਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਂ ਤੁ ਸਿਤਵਾਰੇ ਚ ਪਾਦ੍ਮਜ । ਸੁषਾਵ ਸਾ ਚ ਪਦ੍ਮਾਂਸ਼ਾਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਂ ਤਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ ਨੂੰ, ਸੋਮਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਦਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਮਨਮੋਹਣੀ ਪਦਮਿਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਤ੍ਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾਮ੍ । ਪਕ੍ਵਬਿਮ੍ਬਾਧਰੋष੍ਠੀਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਗृਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੋਠ ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਤੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਤੱਕਦੀ ਸੀ।
ਹਸ੍ਤਪਾਦਤਲਾਰਕ੍ਤਾਂ ਨਿਮ੍ਨਨਾਭਿਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਤਦਧਸ੍ਤ੍ਰਿਵਲੀਯੁਕ੍ਤਾਂ ਨਿਤਮ੍ਬਯੁਗਵਰ੍ਤੁਲਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਲਵੇ ਲਾਲ ਸਨ, ਨਾਭੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਡੂੰਘੀ ਸੀ, ਸਰੂਪ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਨਾਭੀ ਹੇਠਾਂ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਮਰ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸ਼ੀਤੇ ਸੁਖੋष੍ਣਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਚ ਸੁਖਸ਼ੀਤਲਾਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਸੁਕੇਸ਼ੀਂ ਰੁਚਿਰਾਂ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਪਰਿਮਣ੍ਡਲਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਠੰਢ ਪੈਂਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਗਰਮ ਰਹਿੰਦਾ, ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਠੰਢਕ ਪਾਉਂਦੀ, ਰੰਗ ਸ਼ਿਆਮ ਸੀ, ਵਾਲ ਸੋਹਣੇ, ਚਿਹਰਾ ਰੂਪਵਾਨ, ਤੇ ਅਕਰ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਰਗੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਸੀ।
ਪੀਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀष੍ਵੇਵ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ । ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਲਨਾਂ ਦਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਪੀਲੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸੀ; ਜਦ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਤਾਂ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸਾ ਚ ਭੂਯਿष੍ਠਮਾਨੇਨ ਯੋਗ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਔਰਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿषਿਦ੍ਧਾ ਤਪਸੇ ਜਗਾਮ ਬਦਰੀਵਨਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਬ੍ਦਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ
ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਬਦਰੀਵਨ ਚਲੀ ਗਈ, ਉੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਮਨਸਾ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਭਵਿਤੇਤਿ ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ । ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਪਞ੍ਚਤਪਾਃ ਸ਼ੀਤੇ ਤੋਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਚ ਪ੍ਰਾਵृषਿ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਬਣਣ, ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਦੀ, ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਂਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ।
ਆਸਨਸ੍ਥਾ ਵृष੍ਟਿਧਾਰਾਃ ਸਹਨ੍ਤੀਤਿ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍षਂ ਚ ਫਲਤੋਯਾਸ਼ਨਾ ਚ ਸਾ
ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸਹਿੰਦੀ, ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾਂਦੀ ਰਹੀ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍षਂ ਚ ਪਤ੍ਰਾਹਾਰਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਵਾਯ੍ਵਾਹਾਰਾ ਕृਸ਼ੋਦਰੀ
ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਚਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸਿਰਫ ਹਵਾ 'ਤੇ ਰਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਬਭੂਵ ਸਾ । ਨਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਚੈਕਪਾਦਸ੍ਥਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਖਾਧਾ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਕੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮਾਯਯੌ ਵਰਂ ਦਾਤੁਂ ਪਰਂ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਂ ਚ ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਹਂਸਵਾਹਨਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ ਉੱਚੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼ਰਮ ਆਇਆ; ਚੌਹਾਂ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਜਗਤਾਮਪਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਤੁਲਸਿ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਵਿਧਾਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।'
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਮਜਰਾਮਰਤਾਮਪਿ । ਤੁਲਸ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਮੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
'ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ...' ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।'
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਰਤਃ ਕਾ ਲਜ੍ਜਾ ਮਮ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਹਂ ਤੁ ਤੁਲਸੀ ਗੋਪੀ ਗੋਲੋਕੇऽਹਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪੁਰਾ
'ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅੱਗੇ ਵੀ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੁਲਸੀ ਹਾਂ, ਗੋਪੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।'
ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਕਰੀ ਚ ਤਦਂਸ਼ਾ ਤਤ੍ਸਖੀ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਗੋਵਿਨ੍ਦਰਤਿਸਮ੍ਭੁਕ੍ਤਾਮਤृਪ੍ਤਾਂ ਮਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਮ੍
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਉਸ ਦੀ ਸਖੀ; ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।'
ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਾ
'ਰਾਸ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਆਈ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।'
ਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨਵੀਂ ਯੋਨਿਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਸ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਮਦਂਸ਼ਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍
'ਉਹ ਕਹਿ ਗਈ—ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈ; ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਆਵੇਗਾ।'
ਲਭਿष੍ਯਸਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਾਤ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਿਯਾ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮ ਗੁਰੋ ਭੁਵਿ । ਅਹਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸੁਨ੍ਦਰਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਦੇਵੀ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁਰੂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।
ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਤਂ ਪਤਿਂ ਲਬ੍ਧੁਂ ਵਰਯੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਹਿ ਮੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਮ ਗੋਪਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਹੁਣ ਉਸ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਦਾਮਾ ਨਾਂ ਦਾ ਗੋਆਲਾ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਤਦਂਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਲੇਭੇ ਜਨ੍ਮ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਰਾਧਿਕਾਸ਼ਾਪਾਦ੍ਦਨੁਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅੰਸ਼ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਾਨਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨ ਚ ਤਤ੍ਸਮਃ । ਗੋਲੋਕੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮੋਨ੍ਮਥਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਲ ਡੋਲ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵਿਲਮ੍ਭਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਰਾਧਿਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ । ਸ ਚ ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਾਮਾਭੂਚ੍ਚ ਸਾਗਰੇ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਾਤਿਸਮਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁਦਾਮਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਸਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਅਧੁਨਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਜਾਤਿਸਮਰ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰੇ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ, ਓ ਸੋਹਣੀਏ।
ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਮੇਵ ਵਰਿष੍ਯਸਿ । ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯੈਵ ਕਲਯਾ ਦੈਵਯੋਗਤਃ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਰੱਬੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਹੋਵੇਂਗੀ।