ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਯਯਾ ਮृਗਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਹਸਾ ਪੁਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਹਿਰਨ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ 'ਲਕਸ਼ਮਣ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਮृਗਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ
ਹਿਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੰਗਲੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਲੋਕਦ੍ਵਾਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕਿਙ੍ਕਰੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਯੋਃ । ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਯੋਃ
ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਵਿਕ੍ਲਵਮ੍ । ਤਂ ਹਿ ਸਾ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਮਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਫਿਰ, 'ਲਕਸ਼ਮਣ' ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਗਤੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਰਾਮਂ ਰਾਵਣੋ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਣਃ । ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਮੇਵ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿषਸਾਦ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਨੈਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਤਦਨ੍ਵੇषਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀਨਦੀਤਟੇ । ਸਹਾਯਾਨ੍ਵਾਨਰਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਬਬਨ੍ਧ ਸਾਗਰਂ ਹਰਿਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸਨੇ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਘਾਨ ਸਾਯਕੇਨ ਚ । ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਲੰਕਾ ਜਾ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਾਸ੍ਤਵੀਂ ਜਾਨਕੀਂ ਦਦੌ
ਉਸਨੇ ਸੀਤਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਖ ਜਲਦੀ ਕਰਵਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਅਸਲੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਛਾਯਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਕਿਮਹਂ ਤਦੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਸਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਛਾਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।'
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਾਗ੍ਨੀ ਊਚਤੁਃ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਤਪਸੇ ਦੇਵਿ ਪੁष੍ਕਰਂ ਚ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾ, ਜੋ ਤਪ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ।'
ਸਾ ਚ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਪ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਪਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰੀ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਾਲ ਤਕ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਚ ਕਾਲੇਨ ਤਪਸਾ ਯਜ੍ਞਕੁਣ੍ਡਸਮੁਦ੍ਭਵਾ । ਕਾਮਿਨੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਜਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਕਾਮਿਨੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਬਣੀ।
ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਵੇਦਵਤੀ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀ ਚ ਸੀਤੇਤਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੇਦਵਤੀ ਸੀ, ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ।
ਤਚ੍ਛਾਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇਵੀ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ । ਤ੍ਰਿਹਾਯਣੀ ਚ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਯੁਗਤ੍ਰਯੇ
ਉਸਦੀ ਛਾਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇਵੀ, ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਿਹਾਯਣੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ । ਇਤਿ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸਂਦੇਹਂ ਭਞ੍ਜ ਸਂਦੇਹਭਞ੍ਜਨ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ ਉਸਦੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਵਾਸ੍ਤਵੀ ਸੀਤਾ ਰਾਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਨਾਰਦ । ਰੂਪਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਛਾਯਾ ਚ ਬਹੁਚਿਨ੍ਤਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਸੀਤਾ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਛਾਂ, ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ—
ਰਾਮਾਗ੍ਨ੍ਯੋਰਾਜ੍ਞਯਾ ਤਪ੍ਤੁਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਪਤਿਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਰਮ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਤੀ ਵੱਲ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ—
ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਞ੍ਚਵਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
"ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪ੍ਰਿਯੇ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਰਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਤੇ ਵਰ ਦਿਤਾ: "ਪਿਆਰੀਏ, ਤੇਰੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣਗੇ।"
ਤੇਨ ਸਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਬਭੂਵ ਕਾਮਿਨੀ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤਾਵਂ ਵਾਸ੍ਤਵਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਵਿਰਵਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਅਥ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਸੀਤਾਂ ਰਾਮੋ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਵਿਭੀषਣਾਯ ਤਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਲੰਕਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਆਪ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਏਕਾਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਜਗਾਮ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮੇਵ ਚ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕਮਲਾਂਸ਼ਾ ਵੇਦਵਤੀ ਕਮਲਾਯਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ । ਕਥਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਮਲਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਵੇਦਵਤੀ, ਕਮਲਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾ ਗਈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਤਤਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ । ਸਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਸਾ ਚ ਵੇਦਵਤੀ ਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਚਾਰੋ ਵੇਦ ਸਦਾ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਵੇਦਵਤੀ, ਸੁਣੀ ਹੋਈ, ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਸੁਤਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੁਣ ਧਰਮਧਵਜ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਸੁਤਾਤੁਲਸ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮਾਧਵੀਤਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਨृਪੇਣ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾਰਾਮੇ ਰੇਮੇ ਚ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਧਰਮਧਵਜ ਦੀ ਧੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮਧਵਜ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਾਧਵੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਰਤਿਕਰੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨਾਲਿਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ
ਉਸਨੇ ਸੁਖ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੈਜ ਬਣਾਈ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ-ਚੰਦਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਮਤਿਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾ । ਕਾਮੁਕੀ ਰਸਿਕਾ ਸृष੍ਟਾ ਰਸਿਕੇਨ ਚ ਸਂਯੁਤਾ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਦੇਹ ਵਾਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਰਸਿਕ ਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।