ਤਸ੍ਥੌ ਸਮੁਦ੍ਰਨਿਕਟੇ ਸੀਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ। ਉਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਮਂ ਚ ਦੁਃਖਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚ ਦੁਃਖੀ ਬਭੂਵ ਹ । ਉਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਤ੍ਯੇष੍ਟਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਯਣਃ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ ਭਗਵਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਮ ਕਾਲੋऽਯਂ ਯਦੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਸੀਤਾਹਰਣਕਾਲੋऽਯਂ ਤਵੈਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਭਗਵਾਨ, ਸੁਣੋ ਰਾਮ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਦੈਵਂ ਚ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨ ਚ ਦੈਵਾਤ੍ਪਰੋ ਬਲੀ । ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਂ ਮਯਿ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਛਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕੇऽਧੁਨਾ
"ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਨੇੜੇ।"
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਾਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸਮਯੇ ਪੁਨਃ । ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋऽਹਂ ਚ ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
"ਮੈਂ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ।"
ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ । ਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਵਚਸਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਯੋਗੇਨ ਸੀਤਾਯਾ ਮਾਯਾਸੀਤਾਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਗੁਣਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਂ ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਨਾਰਦ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਸੀਤਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿਚ ਅਸਲ ਸੀਤਾ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਯਯੌ ਗੋਪ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਿषਿਧ੍ਯ ਚ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨੈਵ ਬੁਬੁਧੇ ਗੋਪ੍ਯਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਪਤਾ ਨਾ ਚਲਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੀ ਪਤਾ ਹੋਣਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਾਨਕਂ ਮृਗਮ੍ । ਸੀਤਾ ਤਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤਦਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਨ ਵੇਖਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਮੋ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਨੇ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਗਾਮ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੇਨ ਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਯਯਾ ਮृਗਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਹਸਾ ਪੁਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਹਿਰਨ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ 'ਲਕਸ਼ਮਣ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਮृਗਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ
ਹਿਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੰਗਲੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਲੋਕਦ੍ਵਾਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕਿਙ੍ਕਰੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਯੋਃ । ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਯੋਃ
ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਵਿਕ੍ਲਵਮ੍ । ਤਂ ਹਿ ਸਾ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਮਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਫਿਰ, 'ਲਕਸ਼ਮਣ' ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਗਤੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਰਾਮਂ ਰਾਵਣੋ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਣਃ । ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਮੇਵ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿषਸਾਦ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਨੈਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਤਦਨ੍ਵੇषਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀਨਦੀਤਟੇ । ਸਹਾਯਾਨ੍ਵਾਨਰਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਬਬਨ੍ਧ ਸਾਗਰਂ ਹਰਿਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸਨੇ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਘਾਨ ਸਾਯਕੇਨ ਚ । ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਲੰਕਾ ਜਾ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਾਸ੍ਤਵੀਂ ਜਾਨਕੀਂ ਦਦੌ
ਉਸਨੇ ਸੀਤਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਖ ਜਲਦੀ ਕਰਵਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਅਸਲੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਛਾਯਾ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਕਰਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਕਿਮਹਂ ਤਦੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਸਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਛਾਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।'
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਾਗ੍ਨੀ ਊਚਤੁਃ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਤਪਸੇ ਦੇਵਿ ਪੁष੍ਕਰਂ ਚ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾ, ਜੋ ਤਪ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ।'
ਸਾ ਚ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਪ੍ਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਪਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰੀ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਾਲ ਤਕ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਚ ਕਾਲੇਨ ਤਪਸਾ ਯਜ੍ਞਕੁਣ੍ਡਸਮੁਦ੍ਭਵਾ । ਕਾਮਿਨੀ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਯਜਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਕਾਮਿਨੀ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਬਣੀ।
ਕृਤੇ ਯੁਗੇ ਵੇਦਵਤੀ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸੁਤਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀ ਚ ਸੀਤੇਤਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੇਦਵਤੀ ਸੀ, ਕੁਸ਼ਧਵਜ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ।
ਤਚ੍ਛਾਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇਵੀ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਦ੍ਰੁਪਦਾਤ੍ਮਜਾ । ਤ੍ਰਿਹਾਯਣੀ ਚ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਯੁਗਤ੍ਰਯੇ
ਉਸਦੀ ਛਾਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇਵੀ, ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜੂਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਤ੍ਰਿਹਾਯਣੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ । ਇਤਿ ਮਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸਂਦੇਹਂ ਭਞ੍ਜ ਸਂਦੇਹਭਞ੍ਜਨ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਪੰਜ ਪਿਆਰੇ ਉਸਦੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ? ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਵਾਸ੍ਤਵੀ ਸੀਤਾ ਰਾਮਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਨਾਰਦ । ਰੂਪਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਛਾਯਾ ਚ ਬਹੁਚਿਨ੍ਤਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਸੀਤਾ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਛਾਂ, ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ—
ਰਾਮਾਗ੍ਨ੍ਯੋਰਾਜ੍ਞਯਾ ਤਪ੍ਤੁਮੁਪਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਪਤਿਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੀਤਾ ਨੇ ਪਰਮ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਤੀ ਵੱਲ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ—
ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਞ੍ਚਵਾਰਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
"ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਦੇ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਨੇ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।