ਸਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਂਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਸ੍ਪृष੍ਟਾਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਮਾਦ੍ ਬਲਂ ਚਾਪ੍ਯਵਲੋਕਯ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਕਾਰਨ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਯੋਗੇਨ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਾਂ ਚ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਰਾਵਣੋ ਯਯੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਕਿਮਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਵਾਨਯਾਧੁਨਾ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਅਹੋ, ਕੀ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ! ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਾ ਚ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਬਭੂਵ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ । ਸੀਤਾਦੇਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਯਦਰ੍ਥੇ ਰਾਵਣੋ ਹਤਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਵਕਫੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਲਈ ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਮਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸਾ ਚ ਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਤਃ । ਲੇਭੇ ਰਾਮਂ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹਰੀ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਤਪਸਾऽऽਰਾਧ੍ਯ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਸਾ ਰਮਾ ਸੁਚਿਰਂ ਰੇਮੇ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੂਜਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਮਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਨ ਸ੍ਮਰਤਿ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਕ੍ਲਮਂ ਪੁਰਾ । ਸੁਖੇਨ ਤਜ੍ਜਹੌ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਃਖਂ ਚਾਪਿ ਸੁਖਂ ਫਲੇ
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਤਪ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਆਈ। ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਹੀ ਫਲ ਹੈ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਿਭਵਂ ਚਕਾਰ ਸੁਚਿਰਂ ਸਤੀ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਤਮਤੀਵ ਨਵਯੌਵਨਾ
ਉਹ ਸਤੀ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਭੋਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ।
ਗੁਣਿਨਂ ਰਸਿਕਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਦੇਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਰੁਚਿਰਂ ਤਥਾ ਲੇਭੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਰਸਿਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪਿਤੁਃ ਸਤ੍ਯਪਾਲਨਾਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ । ਜਗਾਮ ਕਾਨਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਾਲੇਨ ਚ ਬਲੀਯਸਾ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਥੌ ਸਮੁਦ੍ਰਨਿਕਟੇ ਸੀਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ। ਉਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਮਂ ਚ ਦੁਃਖਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚ ਦੁਃਖੀ ਬਭੂਵ ਹ । ਉਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਤ੍ਯੇष੍ਟਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਯਣਃ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ ਭਗਵਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਮ ਕਾਲੋऽਯਂ ਯਦੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਸੀਤਾਹਰਣਕਾਲੋऽਯਂ ਤਵੈਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਭਗਵਾਨ, ਸੁਣੋ ਰਾਮ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਦੈਵਂ ਚ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨ ਚ ਦੈਵਾਤ੍ਪਰੋ ਬਲੀ । ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਂ ਮਯਿ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਛਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕੇऽਧੁਨਾ
"ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਨੇੜੇ।"
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਾਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸਮਯੇ ਪੁਨਃ । ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋऽਹਂ ਚ ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
"ਮੈਂ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ।"
ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ । ਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਵਚਸਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਯੋਗੇਨ ਸੀਤਾਯਾ ਮਾਯਾਸੀਤਾਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਗੁਣਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਂ ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਨਾਰਦ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਸੀਤਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿਚ ਅਸਲ ਸੀਤਾ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਯਯੌ ਗੋਪ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਿषਿਧ੍ਯ ਚ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨੈਵ ਬੁਬੁਧੇ ਗੋਪ੍ਯਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਪਤਾ ਨਾ ਚਲਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੀ ਪਤਾ ਹੋਣਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਾਨਕਂ ਮृਗਮ੍ । ਸੀਤਾ ਤਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤਦਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਨ ਵੇਖਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਮੋ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਨੇ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਗਾਮ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੇਨ ਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਯਯਾ ਮृਗਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਹਸਾ ਪੁਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਹਿਰਨ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ 'ਲਕਸ਼ਮਣ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਜੀਵ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਮृਗਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਨੇਨ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ ਜਗਾਮ ਹ
ਹਿਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੰਗਲੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਲੋਕਦ੍ਵਾਰ੍ਯਾਸੀਤ੍ਕਿਙ੍ਕਰੋ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਯੋਃ । ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਯੋਃ
ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੌਕਰ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਵਿਕ੍ਲਵਮ੍ । ਤਂ ਹਿ ਸਾ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਮਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਫਿਰ, 'ਲਕਸ਼ਮਣ' ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ।
ਗਤੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਰਾਮਂ ਰਾਵਣੋ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਣਃ । ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਮੇਵ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਵਣ ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਿषਸਾਦ ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਨੈਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਰਾਮ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਸੀਤਾ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਨਃ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਤਦਨ੍ਵੇषਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਗੋਦਾਵਰੀਨਦੀਤਟੇ । ਸਹਾਯਾਨ੍ਵਾਨਰਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਬਬਨ੍ਧ ਸਾਗਰਂ ਹਰਿਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਸਨੇ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ।
ਲਙ੍ਕਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਰਘੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਘਾਨ ਸਾਯਕੇਨ ਚ । ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਲੰਕਾ ਜਾ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਲੇ ਤੁ ਵਾਸ੍ਤਵੀਂ ਜਾਨਕੀਂ ਦਦੌ
ਉਸਨੇ ਸੀਤਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਪਰਖ ਜਲਦੀ ਕਰਵਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਅਸਲੀ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।