ਤਥਾਪਿ ਪੁष੍ਟਾ ਨ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਨਵਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾ । ਸੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਾ ਚ ਸਹਸਾ ਸੁਵਾਚਮਸ਼ਰੀਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੀ। ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਭਗ, ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
"ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਸੁੰਦਰਏ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪਤੀ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਹृष੍ਟਾ ਚਕਾਰ ਹ ਪੁਨਸ੍ਤਪਃ । ਅਤੀਵ ਨਿਰ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ, ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਵਾਸ ਸਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਵਣਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਉਥੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਵਣ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਤਿਥਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਕਿਲ । ਸੁਸ੍ਵਾਦੁਭੂਤਂ ਚ ਫਲਂ ਜਲਂ ਚਾਪਿ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਾਪਿष੍ਠਸ਼੍ਚੋਵਾਸ ਤਤ੍ਸਮੀਪਤਃ । ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਿਤਿ ਤਾਂ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਉਹ ਸਭ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ ਹੈਂ?'
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍ । ਸ਼ਰਤ੍ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਸਵਾਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸੁਦਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉੱਚਾ ਸਰੀਰ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੀਤ ਅਤੇ ਛਾਤੀ, ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਕृਪਣਃ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਸ ਕਰੇਣ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਚਾਰਾ ਰਾਵਣ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਤੀ ਚੁਕੋਪ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਸ ਜਡੋ ਹਸ੍ਤਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾਮ੍ । ਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸੁਕृਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਮਨ ਲਿਆ।
ਸਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮਦਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਨਂਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਸ੍ਪृष੍ਟਾਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਮਾਦ੍ ਬਲਂ ਚਾਪ੍ਯਵਲੋਕਯ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਛੂਹਣ ਕਾਰਨ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਯੋਗੇਨ ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤਾਂ ਚ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਰਾਵਣੋ ਯਯੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਕਿਮਦ੍ਭੁਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਵਾਨਯਾਧੁਨਾ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਅਹੋ, ਕੀ ਅਜੋਬਾ ਵੇਖਿਆ! ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਾ ਚ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਬਭੂਵ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ । ਸੀਤਾਦੇਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਯਦਰ੍ਥੇ ਰਾਵਣੋ ਹਤਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਵਕਫੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਲਈ ਰਾਵਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਮਹਾਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਸਾ ਚ ਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਤਃ । ਲੇਭੇ ਰਾਮਂ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹਰੀ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਤਪਸਾऽऽਰਾਧ੍ਯ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਸਾ ਰਮਾ ਸੁਚਿਰਂ ਰੇਮੇ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੂਜਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਰਮਾ, ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ।
ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਾ ਨ ਸ੍ਮਰਤਿ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਕ੍ਲਮਂ ਪੁਰਾ । ਸੁਖੇਨ ਤਜ੍ਜਹੌ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਃਖਂ ਚਾਪਿ ਸੁਖਂ ਫਲੇ
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਤਪ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਆਈ। ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਹੀ ਫਲ ਹੈ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਿਭਵਂ ਚਕਾਰ ਸੁਚਿਰਂ ਸਤੀ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਤਮਤੀਵ ਨਵਯੌਵਨਾ
ਉਹ ਸਤੀ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਭੋਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ।
ਗੁਣਿਨਂ ਰਸਿਕਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਦੇਵਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਰੁਚਿਰਂ ਤਥਾ ਲੇਭੇ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੁਣਵਾਨ, ਰਸਿਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਪਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪਿਤੁਃ ਸਤ੍ਯਪਾਲਨਾਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਰਘੂਦ੍ਵਹਃ । ਜਗਾਮ ਕਾਨਨਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਾਲੇਨ ਚ ਬਲੀਯਸਾ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਥੌ ਸਮੁਦ੍ਰਨਿਕਟੇ ਸੀਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਧਰਂ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ। ਉਥੇ ਹਰੀ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਰਾਮਂ ਚ ਦੁਃਖਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਚ ਦੁਃਖੀ ਬਭੂਵ ਹ । ਉਵਾਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸਤ੍ਯੇष੍ਟਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਯਣਃ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ ਭਗਵਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਮ ਕਾਲੋऽਯਂ ਯਦੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਸੀਤਾਹਰਣਕਾਲੋऽਯਂ ਤਵੈਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਭਗਵਾਨ, ਸੁਣੋ ਰਾਮ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸੀਤਾ ਦੇ ਅਪਹਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਦੈਵਂ ਚ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਚ ਨ ਚ ਦੈਵਾਤ੍ਪਰੋ ਬਲੀ । ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਂ ਮਯਿ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਛਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕੇऽਧੁਨਾ
"ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਨੇੜੇ।"
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਾਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸਮਯੇ ਪੁਨਃ । ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋऽਹਂ ਚ ਨ ਚ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
"ਮੈਂ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ।"
ਰਾਮਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ । ਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਵਚਸਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਯੋਗੇਨ ਸੀਤਾਯਾ ਮਾਯਾਸੀਤਾਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਗੁਣਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾਂ ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਨਾਰਦ
ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਸੀਤਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿਚ ਅਸਲ ਸੀਤਾ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਯਯੌ ਗੋਪ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਿषਿਧ੍ਯ ਚ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨੈਵ ਬੁਬੁਧੇ ਗੋਪ੍ਯਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ
ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਪਤਾ ਨਾ ਚਲਿਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੀ ਪਤਾ ਹੋਣਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਾਨਕਂ ਮृਗਮ੍ । ਸੀਤਾ ਤਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤਦਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਿਰਨ ਵੇਖਿਆ। ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਮੋ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਵਨੇ । ਸ੍ਵਯਂ ਜਗਾਮ ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੇਨ ਚ
ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਾਨਕੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਅਤੇ ਖੁਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।