ਸੁਖਾਸਨੇ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਵਾਤੇਨ ਸੇਵਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪਾਰ੍षਦੈਃ
ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਫੈਦ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੀਯੂषਤੁਲ੍ਯਮਧੁਰਂ ਵਚਨਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਆਗਤੋऽਸਿ ਕਥਂ ਚਾਤ੍ਰ ਵਦ ਕੋਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਵृषਧ੍ਵਜਂ ਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਇਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਕੋਪਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਰਣਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ—ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।'
ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਸ਼ੋਕੇਨ ਸੂਰ੍ਯਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਵਿਧਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ
ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ।
ਤ੍ਵਯਿ ਯੇ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਵਚਸਾਪਿ ਵਾ । ਨਿਰਾਪਦੋ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾਸ੍ਤੇ ਜਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਕਿਂ ਵਦਾਮਿ ਭੋਃ । ਹਰਿਸ੍ਮृਤਿਸ਼੍ਚਾਭਯਦਾ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਦਾ ਸਦਾ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਦਾ ਨਿਡਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਸੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਮੇ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਸ਼੍ਰੀਹਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮੂਢਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਾਪੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦਾ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਕਾਲੋऽਤਿਯਾਤੋ ਦੈਵੇਨ ਯੁਗਾਨਾਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਘਟਿਕਾਰ੍ਧੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ—ਇੱਕੀ ਯੁੱਗ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਅੱਧੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ।'
ਵृषਧ੍ਵਜੋ ਮृਤਃ ਕਾਲਾਦ੍ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਰਥਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਮृਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹਤਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਅਟੱਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥਧਵਜ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਮਹਾਭਾਗੌ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜੌ । ਹृਤਸ਼੍ਰਿਯੌ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸ੍ਮृਤੌ ਪਰਮਵੈष੍ਣਵੌ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਧਵਜ ਤੇ ਕੁਸ਼ਧਵਜ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟੌ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਭ੍ਰष੍ਟੌ ਕਮਲਾਤਪਸਾ ਰਤੌ । ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਯੋਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕਲਯਾ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਕਮਲਾ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪਣਾ ਅੰਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰੇਗੀ।
ਸਮ੍ਪਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਤਦਾ ਤੌ ਚ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ । ਮृਤਸ੍ਤੇ ਸੇਵਕਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਗਚ੍ਛ ਯੂਯਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਃ ਸਭਾਤੋऽਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂਗਤਃ । ਦੇਵਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ । ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਤਪਸੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮੋ ਯਯੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਵੇਦਵਤੀਰੂਪੇਣ ਰਾਜਗृਹੇ ਜਨ੍ਮਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਤੌ ਚ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਚੋਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਮੁਨੇ । ਵਰਮਿष੍ਟਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪਤੁਰਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਰੇਣੈਵ ਤੌ ਪृਥ੍ਵੀਸ਼ੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਪੁਣ੍ਯਵਨ੍ਤੌ ਪੁਤ੍ਰਵਨ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜੌ
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਏ—ਧਰਮਧ੍ਵਜ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ।
ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਦੇਵੀ ਮਾਲਾਵਤੀ ਸਤੀ । ਸਾ ਸੁषਾਵ ਚ ਕਾਲੇਨ ਕਮਲਾਂਸ਼ਾਂ ਸੁਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਜਣੀ, ਜੋ ਕਮਲਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਸਾ ਚ ਭੂਯਿष੍ਠਕਾਲੇਨ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਂ ਸ੍ਪष੍ਟਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਧੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਵੇਦ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਚਾਰੀ ਅਤੇ ਸੁਤੀਕਾ ਘਰ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਂ ਸਾ ਚਕਾਰ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਨ੍ਯਕਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਂ ਚ ਵੇਦਵਤੀਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਵੇਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਵਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿषਿਦ੍ਧਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਾ
ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੀ ਗਈ। ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤ ਬਣੀ ਰਹੀ।
ਏਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਪੁष੍ਕਰੇ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਯਾਂ ਚ ਲੀਲਯਾ ਹਿ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਮਨਵੰਤਰੀ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਤਥਾਪਿ ਪੁष੍ਟਾ ਨ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾ ਨਵਯੌਵਨਸਂਯੁਤਾ । ਸੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਾ ਚ ਸਹਸਾ ਸੁਵਾਚਮਸ਼ਰੀਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹੀ। ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਭਗ, ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
"ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਸੁੰਦਰਏ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪਤੀ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ।"
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਸਾ ਹृष੍ਟਾ ਚਕਾਰ ਹ ਪੁਨਸ੍ਤਪਃ । ਅਤੀਵ ਨਿਰ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ, ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਮੁਵਾਸ ਸਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਵਣਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਉਥੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਾਵਣ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਤਿਥਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਾਦ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਕਿਲ । ਸੁਸ੍ਵਾਦੁਭੂਤਂ ਚ ਫਲਂ ਜਲਂ ਚਾਪਿ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪਾਪਿष੍ਠਸ਼੍ਚੋਵਾਸ ਤਤ੍ਸਮੀਪਤਃ । ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਿਤਿ ਤਾਂ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਵਰ੍ਤਸੇ
ਉਹ ਸਭ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ ਹੈਂ?'
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍ । ਸ਼ਰਤ੍ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਸਵਾਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸੁਦਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉੱਚਾ ਸਰੀਰ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੀਤ ਅਤੇ ਛਾਤੀ, ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਕृਪਣਃ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਸ ਕਰੇਣ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬੇਚਾਰਾ ਰਾਵਣ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸਤੀ ਚੁਕੋਪ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਸ ਜਡੋ ਹਸ੍ਤਪਾਦੈਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾਮ੍ । ਸਾ ਤੁष੍ਟਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸੁਕृਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਮਨ ਲਿਆ।