ਮੂਰ੍ਛਾ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਹਰੌ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੂਰਛਾ ਵਿਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਯਾ ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਭਯਂ ਦਦੌ । ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵਤ ਹੇ ਭੀਤਾ ਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰਦੇ ਨਾ ਰਹੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ?"
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਡਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਚੱਕਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਤਾਹਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸਤਤਂ ਸਦਾ । ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੇਣ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ਼ਿਵਰੂਪਤਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵੋऽਹਂ ਤ੍ਵਮਹਂ ਚਾਪਿ ਸੂਰ੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤ੍ਮਕਃ । ਵਿਧਾਯ ਨਾਨਾਰੂਪਂ ਚ ਕਰੋਮਿ ਸृष੍ਟਿਪਾਲਨਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਹੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਯਂ ਕੁਤਃ । ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਦ੍ਵਰੇਣ ਭਯਂ ਵੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ? ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਵੈ ਸ ਭਗਵਾਚ੍ਛਙ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਸਤਾਂ ਪਤਿਃ । ਭਕ੍ਤਾਧੀਨਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਨੇਕਾਂ ਦੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇषੁ ਨ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਨਯੋਃ ਪਰਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦੂਜੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਚਮਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਂ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਕੋਟਿਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮੇਵਂ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਬਾਹ੍ਯਜ੍ਞਾਨਂ ਨੈਵ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਮਾਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਮਦ੍ਗੁਣਾਨ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਾਯਤਿ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਹਰੀ ਗਿਆਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਲਾਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਗਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਯੇ ਯਥਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਰੂਪੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ । ਸ਼ਿਵਂ ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਤੇਨ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੋ ਵृषਾਰੂਢੋ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਵृषਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ । ਨਨਾਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਨ੍ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਛ ਤੋਂ ਝੱਟ ਉਤਰੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ گردਨ ਝੁਕਾਈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਮ੍ । ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਚਕ੍ਰਿਣਂ ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਵਣਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਵਾਯੁਨਾ
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਚਾਰ ਸੇਵਕ ਸਫੈਦ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਭੂषਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰਦਤ੍ਤਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਨृਤ੍ਯਗੀਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਦਾ । ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਨੱਚ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ।
ਤਂ ਨਨਾਮ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਮਿਤਸ਼੍ਚ ਸਃ । ਨਨਾਮ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਨਮਿਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਿਆ।
ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਨਨਾਮ ਚ । ਸ਼ਿਵਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਸਮੁਵਾਸ ਸੁਖਾਸਨੇ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸੁਖਾਸਨੇ ਸੁਖਾਸੀਨਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਵਾਤੇਨ ਸੇਵਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਪਾਰ੍षਦੈਃ
ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਫੈਦ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੀਯੂषਤੁਲ੍ਯਮਧੁਰਂ ਵਚਨਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਆਗਤੋऽਸਿ ਕਥਂ ਚਾਤ੍ਰ ਵਦ ਕੋਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਵृषਧ੍ਵਜਂ ਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਂ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਇਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਕੋਪਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਰਣਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ—ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।'
ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਸ਼ੋਕੇਨ ਸੂਰ੍ਯਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਵਿਧਿਸ੍ਤ੍ਵਯਿ
ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ।
ਤ੍ਵਯਿ ਯੇ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਵਚਸਾਪਿ ਵਾ । ਨਿਰਾਪਦੋ ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾਸ੍ਤੇ ਜਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤੈਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਬੋਲ ਰਾਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਕਿਂ ਵਦਾਮਿ ਭੋਃ । ਹਰਿਸ੍ਮृਤਿਸ਼੍ਚਾਭਯਦਾ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਦਾ ਸਦਾ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਾਂ? ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਦਾ ਨਿਡਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਸੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਮੇ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਸ਼੍ਰੀਹਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਮੂਢਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਾਪੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦਾ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਕਾਲੋऽਤਿਯਾਤੋ ਦੈਵੇਨ ਯੁਗਾਨਾਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਘਟਿਕਾਰ੍ਧੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ—ਇੱਕੀ ਯੁੱਗ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਅੱਧੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਵੈਕੁੰਠ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ।'
ਵृषਧ੍ਵਜੋ ਮृਤਃ ਕਾਲਾਦ੍ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਰਥਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਮृਤਃ ਸੋऽਪਿ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹਤਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਅਟੱਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥਧਵਜ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਮਹਾਭਾਗੌ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਕੁਸ਼ਧ੍ਵਜੌ । ਹृਤਸ਼੍ਰਿਯੌ ਸੂਰ੍ਯਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸ੍ਮृਤੌ ਪਰਮਵੈष੍ਣਵੌ
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਧਵਜ ਤੇ ਕੁਸ਼ਧਵਜ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚ ਭਗਤ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।