ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੇਵਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਦਰ ਸਾਵਰਨੀ ਭਗਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵ ਸਾਵਰਨੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਃ । ਵृषਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਵृषਧ੍ਵਜਪਰਾਯਣਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰ ਸਾਵਰਨੀ ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ।
(ਵृਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਜ ਪਾਠਭੇਦ) ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰਾਸੀਦ੍ਦੇਵਯੁਗਤ੍ਰਯਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਦਪਿ ਪਰਃ ਸ੍ਨੇਹੋ ਨृਪੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਿਵਸ੍ਯ ਚ
ਜਿਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਤਿੰਨ ਦੇਵ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ; ਉਸ ਰਾਜੇ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪਿਆਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ।
ਨ ਚ ਨਾਰਾਯਣਂ ਮੇਨੇ ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਪੂਜਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਦੂਰੀਭੂਤਾ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਾਦ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪੂਜਾਂ ਮਤ੍ਤੋ ਬਭਞ੍ਜ ਹ । ਤਥਾ ਮਾਘੀਯਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਾ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ
ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਮਾਘ ਦੀ ਪੰਜਮੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਪਾਪਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਪੂਜਾਂ ਦੂਰੀਭੂਤਾ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਾਂ ਚ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਂ ਤਂ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ।
ਚੁਕੋਪ ਦੇਵੋ ਭੂਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ਿਵਕਾਰਣਾਤ੍ । ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਭਵੇਤਿ ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਰੱਬ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤੀ, "ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇੰਝ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸੂਰ੍ਯਮਧਾਵਚ੍ਛਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦਿਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੱਭਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਯਯੌ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਚ ਯਯੌ ਭਿਯਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਸ਼੍ਯਪਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁष੍ਕਤਾਲੁਕਾਃ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਤੇ ਯਯੁਃ ਸ਼ਰਣਂ ਭਿਯਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੇ ਮਾਰਤੰਡ—all ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸੁੱਕੀ ਗਲ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ—ਸਭ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ।
ਮੂਰ੍ਛਾ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭਯਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਹਰੌ
ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੂਰਛਾ ਵਿਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰਾ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਕृਪਯਾ ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਭਯਂ ਦਦੌ । ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵਤ ਹੇ ਭੀਤਾ ਭਯਂ ਕਿਞ੍ਚ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰਦੇ ਨਾ ਰਹੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ?"
ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਯੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਜਾਂ ਡਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਚੱਕਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਤਾਹਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸਤਤਂ ਸਦਾ । ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੇਣ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ਼ਿਵਰੂਪਤਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵੋऽਹਂ ਤ੍ਵਮਹਂ ਚਾਪਿ ਸੂਰ੍ਯੋऽਹਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤ੍ਮਕਃ । ਵਿਧਾਯ ਨਾਨਾਰੂਪਂ ਚ ਕਰੋਮਿ ਸृष੍ਟਿਪਾਲਨਮ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਹੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਯਂ ਕੁਤਃ । ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਦ੍ਵਰੇਣ ਭਯਂ ਵੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ? ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼ੋ ਵੈ ਸ ਭਗਵਾਚ੍ਛਙ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਸਤਾਂ ਪਤਿਃ । ਭਕ੍ਤਾਧੀਨਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਨੇਕਾਂ ਦੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚੈਵ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਃ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇषੁ ਨ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਨਯੋਃ ਪਰਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਦੂਜੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਚਮਕਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਂ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਕੋਟਿਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਮੇਵਂ ਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਬਾਹ੍ਯਜ੍ਞਾਨਂ ਨੈਵ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਮਾਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਮਦ੍ਗੁਣਾਨ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗਾਯਤਿ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਹਰੀ ਗਿਆਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਲਾਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਗਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਯੇ ਯਥਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਵਰੂਪੋ ਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ । ਸ਼ਿਵਂ ਭਵਤਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਤੇਨ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹਨ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੋ ਵृषਾਰੂਢੋ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਃ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਵृषਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ । ਨਨਾਮ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਨ੍ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਵੱਛ ਤੋਂ ਝੱਟ ਉਤਰੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ گردਨ ਝੁਕਾਈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਮ੍ । ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਚਕ੍ਰਿਣਂ ਵਨਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਵਣਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਵਾਯੁਨਾ
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਚਾਰ ਸੇਵਕ ਸਫੈਦ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਭੂषਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰਦਤ੍ਤਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਖਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੀਨृਤ੍ਯਗੀਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਦਾ । ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਨੱਚ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਰੂਪ।
ਤਂ ਨਨਾਮ ਮਹਾਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਮਿਤਸ਼੍ਚ ਸਃ । ਨਨਾਮ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਨਮਿਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਿਆ।
ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਨਨਾਮ ਚ । ਸ਼ਿਵਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਸਮੁਵਾਸ ਸੁਖਾਸਨੇ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।