ਗਙ੍ਗਾ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮਿਦਮੇਵ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਕਥਂ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਬਭੂਵੇਤਿ ਚ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਗਙ੍ਗਾ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਤਾਂ ਵਿਧਿਃ । ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਗਾ ਵੈਕੁੰਠ ਗਈ, ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਰਾਧਾਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸਮ੍ਭੂਤਾ ਯਾ ਦੇਵੀ ਦ੍ਰਵਰੂਪਿਣੀ । ਨਵਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਵਰਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਦੇਵੀ ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ—
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਕ੍ਰੋਧਾਹਙ੍ਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਤਦਙ੍ਗਸਮ੍ਭਵਾ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵृਣੋਤੀਯਂ ਚ ਤਂ ਵਿਨਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ।
ਤਤ੍ਰਾਤਿਮਾਨਿਨੀ ਰਾਧਾ ਸਾ ਚ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀ ਵਰਾ । ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪਾਤੁਮਿਮਾਂ ਭੀਤੇਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਧਾ, ਜੋ ਅਤਿ ਅਭਿਮਾਨੀ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ; ਇਹ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗੋਲਕਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਮਗਮਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਗੋਲੋਕ ਸੁੱਕਾ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਗੋਲੋਕੇ ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮੇਵ ਚ
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—
ਬਹਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਨਖਾਗ੍ਰਤਃ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਯੈ ਰਾਧਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਲਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਂ ਚ ਰਾਧੇਸ਼ਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਤ੍ਰਾਗਮਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੁਕਮ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ।
ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੇषੁ ਰਸਿਕੋ ਰਸਿਕੇਯਂ ਸਮਾਗਤਾ । ਤ੍ਵਂ ਰਤ੍ਨਂ ਪੁਂਸੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀष੍ਵਿਯਂ ਸਤੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਸ ਦਾ ਰਸੀਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਰਸੀਆ ਹੈ, ਮਿਲ ਗਏ; ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿ ਰਤਨ ਹੈ।
ਵਿਦਗ੍ਧਯਾ ਵਿਦਗ੍ਧੇਨ ਸਙ੍ਗਮੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਉਪਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤੀਹ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਚਤੁਰ ਮਹਿਲਾ ਤੇ ਚਤੁਰ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗੁਣਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਸ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦਾ—
ਤਂ ਵਿਹਾਯ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਰੁष੍ਟਾ ਯਾਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਪਣ੍ਡਿਤਃ ਸੋ ऽਪਿ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਨਾਵਮਨ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਪੰਡਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਾਃ ਪੁਂਸਃ ਕਾਮਿਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਕਲਾਃ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਥੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਕਲਾ ਹਨ; ਪਰ ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਉਪਰ।
ਅਰ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਃ ਕृष੍ਣੋ ਯੋऽਰ੍ਧਾਙ੍ਗੇਨ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਕृष੍ਣਵਾਮਾਙ੍ਗਸਮ੍ਭੂਤਾ ਬਭੂਵ ਰਾਧਿਕਾ ਪੁਰਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਰਧ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਅਰਧ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਧਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਸ਼ਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾ ਚ ਵਾਮਾਂਸ਼ਃ ਕਮਲਾ ਤਥਾ । ਤੇਨੇਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵृਣੋਤ੍ਯੇਵ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦੇਹਸਮ੍ਭਵਾ
ਸੱਜਾ ਹਿੱਸਾ ਉਹ ਆਪ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬਾ ਹਿੱਸਾ ਕਮਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੈ।
ਏਕਾਙ੍ਗਂ ਚੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਪੂਰੁषੌ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਾਤਾ ਤਾਂ ਤਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਔਰਤ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਆਤਮਾ; ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਤਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਃ ਕਰਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਫੜਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ।
ਰੇਮੇ ਰਮਾਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਹਿਤੋ ਮੁਦਾ । ਗਙ੍ਗਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਗਤਾ ਯਾ ਸਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਗਤਾ
ਉਥੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ; ਗੰਗਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਈ ਸੀ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਆ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਬ੍ਜਾਤ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀਤਿ ਚ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਸਾ ਦੇਵੀ ਨਵਸਙ੍ਗਮਲੀਲਯਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂਪਦੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਰਸਿਕਾ ਸੁਖਸਮ੍ਭੋਗਾਦ੍ਰਸਿਕੇਸ਼੍ਵਰਸਂਯੁਤਾ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਵਾਣੀ ਪਦ੍ਮਯਾ ਵਰ੍ਜਿਤਾਪਿ ਚ
ਸੁਖ-ਮੌਜ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਅਤੇ ਰਸਿਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਣੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਦਮਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਮੀਰ੍ष੍ਯਤਿ ਤਾਂ ਵਾਣੀ ਨ ਚ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਕੋਪੇਨ ਭਾਰਤੇ ਚ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਵਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ 'ਤੇ ਈਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਸਰਸਵਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਗੰਗਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਗਙ੍ਗਯਾ ਸਹ ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਿਸ੍ਰੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਮਾਪਤੇਃ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ; ਫਿਰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਆ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਾਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਨਾਰਾਯਣਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਃ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਕਥਂ ਸਾ ਚ ਬਭੂਵ ਹ । ਤੁਲਸੀ ਕੁਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਕਾ ਵਾ ਸਾ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਨੇਕ ਤੁਲਸੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਤੁਲਸੀ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ?
ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਸਾ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾ ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਕੁਲੇ ਸਤੀ । ਕੇਨ ਵਾ ਤਪਸਾ ਸਾ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਕਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਈ?
ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਕਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਨਿਰਲੋਭ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਨਾਰਾਇਣ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ?
ਸਰ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਂ ਸਰ੍ਵਰੂਪਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਿਪਾਲਕਮ੍
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ?
ਕਥਮੇਤਾਦृਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਂ ਸਮਵਾਪ ਹ । ਕਥਂ ਸਾਪ੍ਯਸੁਰਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਦੇਵੀ ਕਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ? ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਹ, ਦੈਤ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਈ?
ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਮੇ ਮਨੋ ਲੋਲਂ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ਮਾਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਨ੍ਦੇਹਭਞ੍ਜਨ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਨੁਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਵਰ੍ਣਿਃ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿष੍ਣੋਰਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦਕਸ਼ ਸਾਵਰਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਨੂ ਨੇਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵਸ਼੍ਚ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਵਰਨੀ ਧਰਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮ ਸਾਵਰਨੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।