ਗੋਲੋਕਸ੍ਥਾ ਚ ਯਾ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਤਥਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਤਦਮ੍ਬਿਕਾ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਾ ਤ੍ਵਦਾਤ੍ਮਜਾ
ਮਾਂ, ਗੰਗਾ ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾ । ਵਹਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਾ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਨਖਾਗ੍ਰਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਤ੍ਕृਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤੇषਾਂ ਚ ਮਧ੍ਯਤਃ । ਉਵਾਸ ਤੋਯਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਤਦਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ
ਉਥੇ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੌ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦਧਾਰ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਜੂੜੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯੈ ਰਾਧਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਪੂਜਾਂ ਵਿਧਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਮੇਵ ਚ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਰਾਧਿਕਾ ਮੰਤਰ, ਉਹ ਸਤੁਤੀ, ਕਵਚ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਕ੍ਰਮਂ ਤਥਾ । ਗਙ੍ਗਾ ਤਾਮੇਵ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਹ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਧੀ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤੁਲਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀ । ਏਤਾ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯੈਵ ਚਤਸ੍ਰੋ ਯੋषਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਤੁਲਸੀ — ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਚਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਅਥ ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਵਾਚ ਸਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਲਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬੋਧਮਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਗृਹਾਣ ਗਙ੍ਗਾਂ ਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਹੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ਼ृਣੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਯੂਯਂ ਚ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਯੇऽਤ੍ਰੈਵ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਹਨ—
ਏਤੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਗੋਲੋਕੇ ਕਾਲਚਕ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਜਲਾਪ੍ਲੁਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਾਤਂ ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋऽਧੁਨਾ
ਇਹ ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ। ਹੁਣ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਯੇऽਨ੍ਯਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਵਿਲੀਨਾਧੁਨਾ ਮਯਿ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਚ ਵਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜਲਮਗ੍ਨਂ ਚ ਪਦ੍ਮਜ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਪਦਮਜ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸृष੍ਟਿਂ ਕੁਰੁ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿਕਂ ਭਵਮ੍ । ਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਵਿਰਚਯ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜਾ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਆਦਿ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਓ। ਆਪਣਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰਚੋ, ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਆਵੇਗੀ।
ਏਵਮਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਸृष੍ਟੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਂ ਪੁਨਃ । ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ।
ਗਤੋ ਬਹੁਤਰਃ ਕਾਲੋ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਾਃ । ਗਤਾਃ ਕਤਿਵਿਧਾਸ੍ਤੇ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਵੇਧਸਃ
ਹੇ ਚਤੁਰਮੁਖਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਕਈ ਆਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਣਗੇ ਵੀ, ਹੇ ਵੇਧਸਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥੋ ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਮੁਨੇ । ਦੇਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰੇਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਦੇਵਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਗੋਲੋਕੇ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ਼ਿਵਲੋਕਕੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਗੰਗਾ ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ, ਸ਼ਿਵਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾ ਗਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਚਾਜ੍ਞਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਬ੍ਜਾਤ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਉਥੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਚਲੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗਙ੍ਗੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਸਾਰਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ — ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਕृष੍ਣਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤੁਲਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀ । ਏਤਾ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯੈਵ ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾ ਇਤਿ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ, ਤੁਲਸੀ — ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ — ਇਹ ਚਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ।
ਗਙ੍ਗਾ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਮਿਦਮੇਵ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਕਥਂ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਬਭੂਵੇਤਿ ਚ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਗਙ੍ਗਾ ਜਗਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਤਾਂ ਵਿਧਿਃ । ਗਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਗਾ ਵੈਕੁੰਠ ਗਈ, ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਰਾਧਾਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸਮ੍ਭੂਤਾ ਯਾ ਦੇਵੀ ਦ੍ਰਵਰੂਪਿਣੀ । ਨਵਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਵਰਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਦੇਵੀ ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ—
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਕ੍ਰੋਧਾਹਙ੍ਕਾਰਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਤਦਙ੍ਗਸਮ੍ਭਵਾ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵृਣੋਤੀਯਂ ਚ ਤਂ ਵਿਨਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ।
ਤਤ੍ਰਾਤਿਮਾਨਿਨੀ ਰਾਧਾ ਸਾ ਚ ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੀ ਵਰਾ । ਸਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਪਾਤੁਮਿਮਾਂ ਭੀਤੇਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ, ਰਾਧਾ, ਜੋ ਅਤਿ ਅਭਿਮਾਨੀ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ; ਇਹ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਵੇਸ਼ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗੋਲਕਂ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਹਮਗਮਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਗੋਲੋਕ ਸੁੱਕਾ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਗੋਲੋਕੇ ਯਤ੍ਰ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮੇਵ ਚ
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਾਣਨ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—
ਬਹਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਨਖਾਗ੍ਰਤਃ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਯੈ ਰਾਧਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਲਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਂ ਚ ਰਾਧੇਸ਼ਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਤ੍ਰਾਗਮਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੁਕਮ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ।
ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੇषੁ ਰਸਿਕੋ ਰਸਿਕੇਯਂ ਸਮਾਗਤਾ । ਤ੍ਵਂ ਰਤ੍ਨਂ ਪੁਂਸੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀष੍ਵਿਯਂ ਸਤੀ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਰਸ ਦਾ ਰਸੀਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਰਸੀਆ ਹੈ, ਮਿਲ ਗਏ; ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਹ ਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿ ਰਤਨ ਹੈ।