ਤਤਃ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਮੇਕਂ ਚ ਰਾਧਾਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਹੜਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵਪਾਰ੍षਦੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਗੋਪੀਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨੁਵਾਚ ਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਮੇਸ਼ਵਰ — ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ — ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਆਗਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਗਚ੍ਛ ਕਮਲਾਪਤੇ । ਇਹਾਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕੁਸ਼ਲਮਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਓ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਆਓ, ਕਮਲ-ਪਤੀ; ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮਹਾਦੇਵ — ਤੁਹਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਆਗਤਾ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਙ੍ਗਾਨਯਨਕਾਰਣਾਤ੍ । ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਭਯੇਨ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਤੇ ਗੰਗਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਰਣਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਰਾਧੇਮਾਂ ਪਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਤਃ । ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਮਾਂ ਚ ਭਵਤਾਂ ਯੂਯਂ ਕੁਰੁਤ ਨਿਰ੍ਭਯਾਮ੍
ਰਾਧਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰ ਦਿਓ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਰਾਧਾਮਾਰਾਧ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪਰਿਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਪਤੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰਾਧਾ — ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ — ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ । ਧਾਤਾ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵੇਦਾਨਾਮੁਵਾਚ ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਲ ਨਮ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਚਾਰ-ਮੂੰਹਾ ਨੇ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਚਤੁਰਾਨਨ ਉਵਾਚ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਵਦਙ੍ਗਸਮ੍ਭੂਤਾ ਪ੍ਰਭੋਸ਼੍ਚ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਯੁਵਯੋਰ੍ਦ੍ਰਵਰੂਪਾ ਸਾ ਮੁਗ੍ਧਯੋਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਵਨਾਤ੍
ਚਾਰ-ਮੂੰਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਰਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਡੰਡੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਾ ਚ ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਾ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸਦृਸ਼ੀ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਤ੍ਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰੋਤੁ ਤਵ ਪੂਜਨਮ੍
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਵਾਂਗ; ਤੇਰਾ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗੋਲੋਕਸ੍ਥਾ ਚ ਯਾ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਤਥਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਤਦਮ੍ਬਿਕਾ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਾ ਤ੍ਵਦਾਤ੍ਮਜਾ
ਮਾਂ, ਗੰਗਾ ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾ । ਵਹਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਾ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਨਖਾਗ੍ਰਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਤ੍ਕृਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤੇषਾਂ ਚ ਮਧ੍ਯਤਃ । ਉਵਾਸ ਤੋਯਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਤਦਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ
ਉਥੇ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੌ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦਧਾਰ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਜੂੜੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯੈ ਰਾਧਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਪੂਜਾਂ ਵਿਧਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਮੇਵ ਚ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਰਾਧਿਕਾ ਮੰਤਰ, ਉਹ ਸਤੁਤੀ, ਕਵਚ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਕ੍ਰਮਂ ਤਥਾ । ਗਙ੍ਗਾ ਤਾਮੇਵ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਹ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਧੀ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤੁਲਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀ । ਏਤਾ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯੈਵ ਚਤਸ੍ਰੋ ਯੋषਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਤੁਲਸੀ — ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਚਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਅਥ ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਵਾਚ ਸਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਲਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬੋਧਮਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਗृਹਾਣ ਗਙ੍ਗਾਂ ਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਹੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ਼ृਣੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਯੂਯਂ ਚ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਯੇऽਤ੍ਰੈਵ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਹਨ—
ਏਤੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਗੋਲੋਕੇ ਕਾਲਚਕ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਜਲਾਪ੍ਲੁਤੇ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਾਤਂ ਕਲ੍ਪਕ੍ਸ਼ਯੋऽਧੁਨਾ
ਇਹ ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ। ਹੁਣ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਯੇऽਨ੍ਯਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਵਿਲੀਨਾਧੁਨਾ ਮਯਿ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਚ ਵਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜਲਮਗ੍ਨਂ ਚ ਪਦ੍ਮਜ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੇ ਪਦਮਜ, ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸृष੍ਟਿਂ ਕੁਰੁ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿਕਂ ਭਵਮ੍ । ਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਵਿਰਚਯ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜਾ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਆਦਿ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਓ। ਆਪਣਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰਚੋ, ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਆਵੇਗੀ।
ਏਵਮਨ੍ਯੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਸृष੍ਟੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਂ ਪੁਨਃ । ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ।
ਗਤੋ ਬਹੁਤਰਃ ਕਾਲੋ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਾਃ । ਗਤਾਃ ਕਤਿਵਿਧਾਸ੍ਤੇ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਵੇਧਸਃ
ਹੇ ਚਤੁਰਮੁਖਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਕਈ ਆਏ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਣਗੇ ਵੀ, ਹੇ ਵੇਧਸਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥੋ ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਮੁਨੇ । ਦੇਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰੇਵ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਦੇਵਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।
ਗੋਲੋਕੇ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ਼ਿਵਲੋਕਕੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਗੰਗਾ ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ, ਸ਼ਿਵਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾ ਗਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਚਾਜ੍ਞਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਬ੍ਜਾਤ੍ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਪਦੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਉਥੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਚਲੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁਪਦੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਗਙ੍ਗੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਸਾਰਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ — ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਕृष੍ਣਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤੁਲਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀ । ਏਤਾ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯੈਵ ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾ ਇਤਿ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ, ਤੁਲਸੀ — ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ — ਇਹ ਚਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ।