ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦੱਸੀਆਂ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ।
ਵਾਮਤੋ ਵਾਮਦੇਵਂ ਚ ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਮਯਂ ਧਾਤਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਨਵੇषਂ ਚ ਸਮਾਨਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਧਾਤਾ ਨੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸਰੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਤੀਵ ਕਮਨੀਯਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਗੁਣਭੂषਣਰੂਪੇਣ ਤੇਜਸਾ ਵਯਸਾ ਤ੍ਵਿषਾ
ਉਹ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਕਿਂ ਸੇਵ੍ਯਂ ਸੇਵਕਂ ਕਿਂ ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਕ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੌਣ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਤੇ ਕੌਣ ਸੇਵਕ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਰੂਪਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਚ ਸਾਕਾਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਰੂਪ ਟਿਕਿਆ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਰੂਪ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖੇ।
ਏਕਮੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਧਯਾ ਰਹਿਤਂ ਪਰਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਾਸਨਸਂਸ੍ਥਂ ਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ, ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਅਗਲੇ ਪਲ ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਰਾਧਾਰੂਪਧਰਂ ਕृष੍ਣਂ ਕृष੍ਣਰੂਪਂ ਕਲਤ੍ਰਕਮ੍ । ਕਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਵਿਧਾਤਾ ਧ੍ਯਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਗਤਨੀ ਬਣੀ ਹੋਈ; ਇਹ ਰੂਪ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਸੀ, ਇਹ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਵੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਸਮਰਥ ਸੀ।
ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਸ੍ਥਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਚਕਾਰ ਸ੍ਤਵਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਿਹਾਰਮਨੇਕਧਾ
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਮੇਕਂ ਚ ਰਾਧਾਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਹੜਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਵਪਾਰ੍षਦੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਗੋਪੀਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨੁਵਾਚ ਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਮੇਸ਼ਵਰ — ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ — ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਆਗਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਾਗਚ੍ਛ ਕਮਲਾਪਤੇ । ਇਹਾਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕੁਸ਼ਲਮਸ੍ਤੁ ਵਃ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਓ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਆਓ, ਕਮਲ-ਪਤੀ; ਇੱਥੇ ਆਓ, ਮਹਾਦੇਵ — ਤੁਹਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਆਗਤਾ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਗਙ੍ਗਾਨਯਨਕਾਰਣਾਤ੍ । ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਭਯੇਨ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ; ਤੇ ਗੰਗਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਰਣਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਰਾਧੇਮਾਂ ਪਾਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਤਃ । ਦਾਸ੍ਯਾਮੀਮਾਂ ਚ ਭਵਤਾਂ ਯੂਯਂ ਕੁਰੁਤ ਨਿਰ੍ਭਯਾਮ੍
ਰਾਧਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰ ਦਿਓ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਰਾਧਾਮਾਰਾਧ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪਰਿਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਪਤੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਰਾਧਾ — ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ — ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ । ਧਾਤਾ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵੇਦਾਨਾਮੁਵਾਚ ਚਤੁਰਾਨਨਃ
ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਲ ਨਮ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਚਾਰ-ਮੂੰਹਾ ਨੇ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਚਤੁਰਾਨਨ ਉਵਾਚ ਗਙ੍ਗਾ ਤ੍ਵਦਙ੍ਗਸਮ੍ਭੂਤਾ ਪ੍ਰਭੋਸ਼੍ਚ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਯੁਵਯੋਰ੍ਦ੍ਰਵਰੂਪਾ ਸਾ ਮੁਗ੍ਧਯੋਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਵਨਾਤ੍
ਚਾਰ-ਮੂੰਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਗਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਰਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਡੰਡੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ।
ਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਾ ਚ ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਾ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾਸਦृਸ਼ੀ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਤ੍ਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰੋਤੁ ਤਵ ਪੂਜਨਮ੍
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਵਾਂਗ; ਤੇਰਾ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਗੋਲੋਕਸ੍ਥਾ ਚ ਯਾ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਤਥਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਤਦਮ੍ਬਿਕਾ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਾ ਤ੍ਵਦਾਤ੍ਮਜਾ
ਮਾਂ, ਗੰਗਾ ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਧੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੀਚਕਾਰ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾ । ਵਹਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਾ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਨਖਾਗ੍ਰਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਤ੍ਕृਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤੇषਾਂ ਚ ਮਧ੍ਯਤਃ । ਉਵਾਸ ਤੋਯਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਤਦਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ
ਉਥੇ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਉਭਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਚ ਕਮਣ੍ਡਲੌ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦਧਾਰ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਃ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਆਪਣੀ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਦੀ ਜੂੜੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯੈ ਰਾਧਿਕਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਵਚਂ ਪੂਜਾਂ ਵਿਧਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਮੇਵ ਚ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਰਾਧਿਕਾ ਮੰਤਰ, ਉਹ ਸਤੁਤੀ, ਕਵਚ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਕ੍ਰਮਂ ਤਥਾ । ਗਙ੍ਗਾ ਤਾਮੇਵ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਹ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਧੀ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤੁਲਸੀ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀ । ਏਤਾ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯੈਵ ਚਤਸ੍ਰੋ ਯੋषਿਤੋ ਮੁਨੇ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਤੁਲਸੀ — ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਚਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਅਥ ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਮੁਵਾਚ ਸਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਲਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਬੋਧਮਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਗृਹਾਣ ਗਙ੍ਗਾਂ ਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਹੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ਼ृਣੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਲੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਯੂਯਂ ਚ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਯੇऽਤ੍ਰੈਵ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਹਨ—