ਹੋਤਾਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾऽਥ ਦਯਿਤਾ ਮਨੋਃ । ਕਨ੍ਯਾ ਭਵਤੁ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਥੋਪਾਯੋ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਮਨੁ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨੇ ਹੋਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਧੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰੋ।'
ਮਨਸਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਹੋਤਾ ਕਨ੍ਯਾਮੇਵਾਜੁਹੋਦ੍ਧਵਿਃ । ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੇਣ ਕਨ੍ਯੇਲਾ ਨਾਮ ਚਾਭਵਤ੍
ਹੋਤ੍ਰੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਧੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਲਟ-ਸਿੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਇਲਾ ਨਾਂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਸੁਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਮਨਾ ਗੁਰੁਮ੍ । ਕਥਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵੈषਮ੍ਯਮਿਹ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਤਵ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਿਚ ਫੇਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਦਧ੍ਯੌ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹੋਤੁਰ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤ ਇਲਾਯਾਃ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਤ੍ਰੀ ਦੀ ਭੁੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਲਾ ਲਈ ਪੁੱਰਖਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।
ਮੁਨੇਸ੍ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ਤਥਾ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਮਿਲਾ ਪੁਰੁषਤਾਮਗਾਤ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਲਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰਦ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗੁਰੁਣਾ ਕृਤਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਥ ਮਨੋਃ ਸੁਤਃ । ਨਿਧਿਰ੍ਬਭੂਵ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰਿਤਾਮਿਵ ਸਾਗਰਃ
ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੁਦਯੁਮਨ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਸਮਵਾਪ੍ਯ ਚ । ਮृਗਯਾਰ੍ਥਂ ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੈਨ੍ਧਵਮ੍
ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਦ ਸੁਦਯੁਮਨ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਿੰਧ ਦੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਵਨਾਦ੍ਵਨਾਂਤਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਬਹੁ ਬਭ੍ਰਾਮ ਸਾਨੁਗਃ । ਦੈਵਾਦਧਸ੍ਤਾਦ੍ਧੇਮਾਦ੍ਰੇਃ ਸ ਕੁਮਾਰੋ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੇਮਾਦ੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਮਯੇ ਯਤ੍ਰ ਭਾਰ੍ਯਯਾऽਪਰ੍ਣਯਾ ਸਹ । ਅਰਮਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਪਰਣਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਦਾ ਤੁ ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਃ । ਆਜਗ੍ਮੁਰਥ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਜਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਲਜਾ ਗਈ।
ਰਮਮਾਣੌ ਤੁ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ੌ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ । ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਮੁਨਯੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਨਿਲਯਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਗਿਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਚਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਞ੍ਛਿਵੋऽਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ । ਅਦ੍ਯਾਰਭ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇਦ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਪੁਮਾਨ੍ ਯੋषਿਦ੍ਭਵੇਦਿਤਿ
ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਇਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤਤ ਆਰਭ੍ਯ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਾ ਵਰ੍ਜਯਂਤਿ ਹਿ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾ
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਮਰਦ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦ ਸੁਦਯੁਮਨ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭੂਤਾਨੁਗਾਨਸ਼੍ਵਂ ਵਡਵਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ । ਅਥ ਸਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਯੋषਾ ਵਿਚਚਾਰ ਵਨੇ ਵਨੇ
ਜਦ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਘੋੜੀਆਂ ਬਣ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਏਕਦਾ ਸਾ ਜਗਾਮਾਥ ਬੁਧਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਬੁੱਧ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਸਿਨੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਬਿਂਬੋष੍ਠੀਂ ਕੁਨ੍ਦਦਸ਼ਨਾਂ ਸੁਮੁਖੀਮੁਤ੍ਪਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ । ਅਨਙ੍ਗਸ਼ਰਵਿਦ੍ਧਾਂਗਸ਼੍ਚਕਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬੁਧਃ
ਜਿਸਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ, ਦੰਦ ਚੰਬੇਲੀ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ, ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਬੁੱਧ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਚਕਮੇ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਕੁਮਾਰਂ ਸੋਮਨਂਦਨਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇऽਵਾਤ੍ਸੀਦ੍ਰਮਮਾਣਾ ਬੁਧੇਨ ਸਾ
ਉਸਨੇ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਭੰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤ ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਪੁਰੂਰਵਸਮਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਸਂਭਵਃ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਬੁੱਧ ਨੇ ਉਸਦੇ ਕੋਖੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤ ਜੰਮਿਆ।
ਅਥ ਵਰ੍षੇषੁ ਯਾਤੇषੁ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਾ ਬੁਧਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹ
ਕਈ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਗੁਰੋਰਥਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ ਪੁਂਸ੍ਤ੍ਵਮਭੀਪ੍ਸਤੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਮਰਦ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਜ੍ਞਾਤਵृਤ੍ਤਾਂਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਪਰ੍ਵਤਮ੍ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਹਾਣੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ। ਨਮੋ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ । ਗਿਰਿਜਾਰ੍ਦ੍ਧਾਙ੍ਗਦੇਹਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਚਂਦ੍ਰਮੌਲਯੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਹਨ; ਜੋ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਅੱਧ ਅੰਗ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਸਤਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਮृਡਾਯ ਸੁਖਦਾਤ੍ਰੇ ਤੇ ਨਮਃ ਕੈਲਾਸਵਾਸਿਨੇ । ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਯ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੇ
ਹੇ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਰੂਪਾਯ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਭਯਹਾਰਿਣੇ । ਨਮੋ ਵृषਭਵਾਹਾਯ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਪਰਾਤ੍ਮਨੇ
ਹੇ ਸ਼ਿਵ! ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਛ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਨਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਰੂਪਾਯ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤਿਲਯੇषੁ ਚ । ਨਮੋ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਾਯ ਵਰਦਾਯ ਪੁਰਾਰਯੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਈਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲੈਣ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਰੂਪਾਯ ਯਜਤਾਂ ਫਲਦਾਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਗਂਗਾਧਰਾਯ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਸ਼ਿਖਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਜ੍ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਵृषਾਰੂਢੋऽਮ੍ਬਿਕੋਪੇਤਃ ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੋਟੀਆਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਰਜਤਾਚਲਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ। ਪ੍ਰਣਤਂ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਝੁਕਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਲਾ ਪੁਁਸ੍ਤ੍ਵਮਭ੍ਯਰ੍ਥਯਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ! ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਪੁੱਰਸ਼ਤਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਾਸਂ ਪੁਮਾਨ੍ਸ ਭਵਿਤਾ ਮਾਸਂ ਨਾਰੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੂੰ ਪੁਰਸ਼ ਰਹੇਂਗਾ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੂੰ ਔਰਤ ਬਣੇਂਗਾ।'