ਧਾਰ੍ਮਿਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਯ ਦੁਰ੍ਬਲੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਤਪਸ੍ਵਿਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪਣ੍ਡਿਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ, ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਂ ਚੈਵ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਪਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਰਾਧਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ । ਗਙ੍ਗਾਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਨਮ੍ਰਾਸ੍ਯਾਂ ਲਜ੍ਜਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਵਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਲੱਜਵਾਨ।
ਗਙ੍ਗਾ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗੇਨ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ । ਤਿਰੋਭੂਯ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਯੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਧਾ ਯੋਗੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚ ਤਾਮ੍ । ਪਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਗਣ੍ਡੂषਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਾਣੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗੇਨ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਭੇਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨ ਕਵਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਗੋਲੋਕੇ ਸਾ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿਕੇ ਤਥਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਧਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨੈਵ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ
ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਲਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਪਙ੍ਕਂ ਚ ਗੋਲਕਮ੍ । ਜਲਜਨ੍ਤੁਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਮृਤਦੇਹੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਨਨ੍ਤਧਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੇਨ੍ਦੁਦਿਵਾਕਰਾਃ । ਮਨਵੋ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਸਾਰੇ ਮਨੂ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ—
ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸੀ; ਸਭ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਵਰਕਾਰਣਮ੍ । ਗੋਪਿਕਾਗੋਪਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਂ ਚ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ, ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਬਿਨਾ ਲਗਾਵ, ਬਿਨਾ ਆਸਰਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਚ ਸਾਕਾਰਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਮ੍ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਂ ਸਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਤਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗਵਾਹ।
ਪਰਂ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਇਸ਼ਵਰ; ਸਭ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਸਗਦ੍ਗਦਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਃ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਗਲੇ ਰੁੰਝੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਸਭ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਚਿਤ੍ਰਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅਨੋਖੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਗੋਪਾਲੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਵਾਯੁਨਾ । ਗੋਪਾਲਿਕਾਨृਤ੍ਯਗੀਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਦਾ
ਗੋਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਰਾਧਾਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਯਾ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਸੁਗੰਧਤ ਤਾਂਬੂਲ ਖਾ ਚੁੱਕਾ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਰਾਸੇ ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ, ਸਿੱਧ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ, ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੂਰਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਏ; ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸ੍ਵਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦੱਸੀਆਂ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ।
ਵਾਮਤੋ ਵਾਮਦੇਵਂ ਚ ਜਗਾਮ ਕृष੍ਣਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਮਯਂ ਧਾਤਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਨਵੇषਂ ਚ ਸਮਾਨਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਧਾਤਾ ਨੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਮਯੂਰਪਿਚ੍ਛਚੂਡਂ ਚ ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸਰੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਤੀਵ ਕਮਨੀਯਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਗੁਣਭੂषਣਰੂਪੇਣ ਤੇਜਸਾ ਵਯਸਾ ਤ੍ਵਿषਾ
ਉਹ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਕਿਂ ਸੇਵ੍ਯਂ ਸੇਵਕਂ ਕਿਂ ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਕ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕੌਣ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਤੇ ਕੌਣ ਸੇਵਕ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੀ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਰੂਪਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਚ ਸਾਕਾਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਰੂਪ ਟਿਕਿਆ; ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਰੂਪ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖੇ।
ਏਕਮੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृष੍ਣਂ ਰਾਧਯਾ ਰਹਿਤਂ ਪਰਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਾਸਨਸਂਸ੍ਥਂ ਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ, ਇਕੱਲੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਅਗਲੇ ਪਲ ਉਹ ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਰਾਧਾਰੂਪਧਰਂ ਕृष੍ਣਂ ਕृष੍ਣਰੂਪਂ ਕਲਤ੍ਰਕਮ੍ । ਕਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਵਿਧਾਤਾ ਧ੍ਯਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰਾਧਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੰਗਤਨੀ ਬਣੀ ਹੋਈ; ਇਹ ਰੂਪ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਸੀ, ਇਹ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਵੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਸਮਰਥ ਸੀ।
ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਸ੍ਥਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਚਕਾਰ ਸ੍ਤਵਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਿਹਾਰਮਨੇਕਧਾ
ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ।