ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਗੁਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਭੂਵ ਹ । ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਰੁਦਤਾ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਅਤੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਵਿਪਿਨੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚ ਮਯਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਕਿਞ੍ਚਿਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਪੁਰਾ ਵਿਭੋ
ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਵ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਤਪਸ੍ਵਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਯ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਤੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟੋ ਗੋਪ੍ਯਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਯਾ ਸਹ । ਸੁਵੇषਯੁਕ੍ਤੋ ਮਾਲਾਵਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੋਪੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਯਾ ਗਨ੍ਧਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਯਾ ਸਹ । ਸੁਖੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ੍ਤਲ੍ਪੇ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋ ਨਿਦ੍ਰਿਤਯਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸੁਖੇਨ ਨਵਸਙ੍ਗਮਾਤ੍ । ਮਯਾ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਾ ਸਾ ਚ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਮਰਣਂ ਕੁਰੁ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ—ਇਹ ਯਾਦ ਕਰ।
ਗृਹੀਤਂ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਮੁਰਲੀ ਚ ਮਨੋਹਰਾ । ਵਨਮਾਲਾਕੌਸ੍ਤੁਭਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਮੂਲ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਲਏ ਗਏ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਰਲੀ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਵੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਸਖੀਨਾਂ ਵਚਨਾਦਹੋ । ਲਜ੍ਜਯਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੋऽਭੂਦ੍ਭਵਾਨ੍ ਪਾਪੇਨ ਯਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ; ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਲਜ੍ਜਯਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਗਤਾ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਗੁਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬਭੂਵ ਹ
ਕਸ਼ਮਾ ਨੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਰੁਦਤਾ ਪੁਨਃ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣਵੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ; ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ।
ਧਾਰ੍ਮਿਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਯ ਦੁਰ੍ਬਲੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਤਪਸ੍ਵਿਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪਣ੍ਡਿਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ, ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਂ ਚੈਵ ਬਹੁਸ਼ੋ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਪਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਰਾਧਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ । ਗਙ੍ਗਾਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਨਮ੍ਰਾਸ੍ਯਾਂ ਲਜ੍ਜਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਧਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਵਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਲੱਜਵਾਨ।
ਗਙ੍ਗਾ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗੇਨ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ । ਤਿਰੋਭੂਯ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਜਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਯੋਗ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਰਾਧਾ ਯੋਗੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਚ ਤਾਮ੍ । ਪਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਗਣ੍ਡੂषਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਾਣੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗੇਨ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਗੰਗਾ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਭੇਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨ ਕਵਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਗੋਲੋਕੇ ਸਾ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਦਿਕੇ ਤਥਾ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਧਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨੈਵ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ
ਗੋਲੋਕ, ਵੈਕੁੰਠ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਲਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਪਙ੍ਕਂ ਚ ਗੋਲਕਮ੍ । ਜਲਜਨ੍ਤੁਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਮृਤਦੇਹੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਨਨ੍ਤਧਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੇਨ੍ਦੁਦਿਵਾਕਰਾਃ । ਮਨਵੋ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਸਿਦ੍ਧਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਸਾਰੇ ਮਨੂ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ—
ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਸਭ ਗੋਲੋਕ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਅਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸੀ; ਸਭ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵਰੇਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਵਰਕਾਰਣਮ੍ । ਗੋਪਿਕਾਗੋਪਵृਨ੍ਦਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਿਰੀਹਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਂ ਚ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍
ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ, ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਬਿਨਾ ਲਗਾਵ, ਬਿਨਾ ਆਸਰਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ।
ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਚ ਸਾਕਾਰਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਮ੍ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਂ ਸਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਤਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸੱਚ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗਵਾਹ।
ਪਰਂ ਪਰੇਸ਼ਂ ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਇਸ਼ਵਰ; ਸਭ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਸਗਦ੍ਗਦਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਃ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਗਲੇ ਰੁੰਝੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਸਭ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਚਿਤ੍ਰਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਚਾਨਣ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅਨੋਖੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ।
ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਂ ਚ ਗੋਪਾਲੈਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਵਾਯੁਨਾ । ਗੋਪਾਲਿਕਾਨृਤ੍ਯਗੀਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਦਾ
ਗੋਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਰਾਧਾਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਯਾ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਸੁਗੰਧਤ ਤਾਂਬੂਲ ਖਾ ਚੁੱਕਾ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਰਾਸੇ ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਾਪਸਾਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨੂ, ਸਿੱਧ, ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ, ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੂਰਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਵਿਸ੍ਮਯਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਏ; ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।