ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸਭਾਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਸਖੀਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤੀਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਖੁਦ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਿਲੱਖਣ ਪਾਨ ਭੋਗਿਆ ਸੀ।
ਅਜਨ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਜਨਨੀਂ ਧਨ੍ਯਾਂ ਮਾਨ੍ਯਾਂ ਚ ਮਾਨਿਨੀਮ੍ । ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵੀਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਰਮਾਮ੍
ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਨਵੰਤ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਨਮਾਨ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰਾਮਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਜਗਾਮ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਪੌ ਚ ਤਾਮ੍
ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਾ ਹੋਈ; ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਮਿਟਕਾਏ ਬਿਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਧਾ ਜਗਦੀਸ਼ਮੁਵਾਚ ਸਾ । ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਿਨੀਤਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਮ੍ਰ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਾਧੋਵਾਚ ਕੇਯਂ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਕਾਮਾ ਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ, ਲਲਚੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਿਹਾਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਤਾਂ ਸਂਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕਾਮਃ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਸਦਾ । ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਗੋਲੋਕੇ ਭੂਤਾ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦੀ ਹਾਂ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਲਟ ਕੰਮ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾਰਂ ਵਾਰਂ ਕਰੋषਿ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਾਨਸਾ
ਤੂੰ ਇਹ ਉਲਟ ਕੰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮਿੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਗृਹ੍ਯੇਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਲਮ੍ਪਟ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਹਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਹ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾ, ਹੇ ਲਲਚੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਰਜਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕृਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਖੀਨਾਂ ਵਚਨਾਦਹੋ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹਾਏ!
ਤ੍ਵਯਾ ਮਚ੍ਛਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ । ਦੇਹਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀਰੂਪਾ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਾਵਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ।
ਕੋਟਿਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਤਤੋ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਤਵ ਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਨਦੀ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਗृਹਂ ਮਯਿ ਗਤਾਯਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ । ਉਚ੍ਚੈ ਰੁਰੋਦ ਵਿਰਜੇ ਵਿਰਜੇ ਚੇਤਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵਿਰਜਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ 'ਵਿਰਜਾ! ਵਿਰਜਾ!' ਕਹਿ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਤਦਾ ਤੋਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਾ ਯੋਗਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ । ਸਾਲਙ੍ਕਾਰਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਦਦੌ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੀ ਯੋਗਿਨੀ, ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਤਤੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਭਰਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਏ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਭਯਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਕਾਨਨੇ । ਸਦ੍ਯੋ ਮਚ੍ਛਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਚੰਪਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੰਤ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਲੁਕਾਵਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੋਭਾ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਮ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਤੇਜੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਚਮਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਰਮ ਤੇਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਰਤ੍ਨਾਯ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਯ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਣਿਵਰਾਯ ਚ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: ਕੁਝ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਮਣੀਆਂ ਨੂੰ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮੁਖਾਬ੍ਜੇਭ੍ਯਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਿਸਲਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਨਰਮ ਟਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਲੇਭ੍ਯਃ ਪਕ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸਸ੍ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਨृਪਦੇਵਗृਹੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਪੱਕੀਆਂ ਟਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਅਨਾਜ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਸੁਧਰਿਆਂ ਨੂੰ।
ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨੂਤਨਪਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦੁਗ੍ਧੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਦੁੱਧ ਨੂੰ ਵੀ। ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦ੍ਯੋ ਮਚ੍ਛਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਪ੍ਰਭਾ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲੇ
ਤੁਰੰਤ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਲੁਕਾਵਟ ਹੋ ਗਈ। ਚਮਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਤੀਵ੍ਰਂ ਤੇਜੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਪ੍ਰਰੁਦਤਾ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ ਚਮਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਰੋ ਕੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸृष੍ਟਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਃ ਕृष੍ਣ ਲਜ੍ਜਯਾ ਮਦ੍ਭਯੇਨ ਚ । ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਯ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਲੱਜਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪੁਰੁषਸਿਂਹੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਜਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਗੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਸ਼ੇਰ-ਜਿਹੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਮੁਨਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯਃ ਸੌਭਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਭ੍ਯੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਸੁਭਾਗਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ।
ਤਤ੍ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਰੁਦਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਗੋਪ੍ਯਾ ਯੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਦृष੍ਟੋऽਸਿ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਇਆ। ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸਨ੍ਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਮਾਲ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ।
ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਾਢ੍ਯੋ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਯਾ ਸਹ । ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਵਿਭੋ
ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਖੁਦ ਵੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂਬੂਲ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਖਾਧਾ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਦ੍ਯੋ ਮਚ੍ਛਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਿਯਾ ਲੀਨਾ ਤ੍ਵਯਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।