ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਦਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਮਧੁਰਾਲਾਪੈਃ ਸਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ—
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਤਿਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਗੋਪਾ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤੇ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੋਪ, ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਗਙ੍ਗਾ ਸਹਸਾ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਬਹੁ ਚਕਾਰ ਸਾ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭੀਤਾਤਿਵਿਨਯੇਨ ਚ
ਗੰਗਾ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਡਰ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਨਮ੍ਰਭਾਗਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਾ । ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸ਼ਰਣਾਯਤ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਗੰਗਾ ਝੁਕੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਾਂ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਸ੍ਥਿਤਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਭੀਤਾਯੈ ਚਾਭਯਂ ਦਦੌ । ਬਭੂਵ ਸ੍ਥਿਰਚਿਤ੍ਤਾ ਸਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਵਰੇਣ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਸਰਵ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾਂ ਚ ਰਾਧਾਂ ਗਙ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ । ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਂ ਸੁਖਦृਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਥਲੇ ਸਿੰਘ-ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਰ੍ਤ੍ਰੀਮਾਦਿਸृष੍ਟੇਃ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਸਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯਾਂ ਕਨ੍ਯਾਭਿਨਵਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਦੀਵੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਮੂਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ, ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵृਨ੍ਦੇ ਨਿਰੁਪਮਾਂ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੇਨ ਚ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਮਨਨ੍ਤਾਂ ਤਾਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤਰਹਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਿਆਰੀ, ਅਨੰਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਰੰਭ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸੁਭਗਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀषੁ ਚ
ਉਹ ਸ਼ੁਭ, ਸੁਭਦਰਾ, ਸੁਭਾਗਾ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਧਾਙ੍ਗਾਂ ਕृष੍ਣਸਮਾਂ ਤੇਜਸਾ ਵਯਸਾ ਤ੍ਵਿषਾ । ਪੂਜਿਤਾਂ ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਰਧ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੇਜ, ਉਮਰ ਤੇ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਵਜੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸਭਾਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਸਖੀਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤੀਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਖੁਦ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਿਲੱਖਣ ਪਾਨ ਭੋਗਿਆ ਸੀ।
ਅਜਨ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਜਨਨੀਂ ਧਨ੍ਯਾਂ ਮਾਨ੍ਯਾਂ ਚ ਮਾਨਿਨੀਮ੍ । ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵੀਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਰਮਾਮ੍
ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਨਵੰਤ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਨਮਾਨ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰਾਮਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਜਗਾਮ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਪੌ ਚ ਤਾਮ੍
ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਾ ਹੋਈ; ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਮਿਟਕਾਏ ਬਿਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਧਾ ਜਗਦੀਸ਼ਮੁਵਾਚ ਸਾ । ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਿਨੀਤਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਮ੍ਰ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਾਧੋਵਾਚ ਕੇਯਂ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਕਾਮਾ ਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ, ਲਲਚੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਿਹਾਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਤਾਂ ਸਂਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕਾਮਃ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਸਦਾ । ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਗੋਲੋਕੇ ਭੂਤਾ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦੀ ਹਾਂ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਲਟ ਕੰਮ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾਰਂ ਵਾਰਂ ਕਰੋषਿ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਾਨਸਾ
ਤੂੰ ਇਹ ਉਲਟ ਕੰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮਿੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਗृਹ੍ਯੇਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਲਮ੍ਪਟ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਹਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਹ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾ, ਹੇ ਲਲਚੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਰਜਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕृਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਖੀਨਾਂ ਵਚਨਾਦਹੋ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹਾਏ!
ਤ੍ਵਯਾ ਮਚ੍ਛਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ । ਦੇਹਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀਰੂਪਾ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਾਵਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ।
ਕੋਟਿਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਤਤੋ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ । ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਤਵ ਸਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਨਦੀ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਲੰਬੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਗृਹਂ ਮਯਿ ਗਤਾਯਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ । ਉਚ੍ਚੈ ਰੁਰੋਦ ਵਿਰਜੇ ਵਿਰਜੇ ਚੇਤਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵਿਰਜਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ 'ਵਿਰਜਾ! ਵਿਰਜਾ!' ਕਹਿ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਤਦਾ ਤੋਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਾ ਯੋਗਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ । ਸਾਲਙ੍ਕਾਰਾ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤੀ ਦਦੌ ਤੁਭ੍ਯਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪੂਰੀ ਯੋਗਿਨੀ, ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਤਤੋ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਭਰਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਏ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਭਯਾ ਗੋਪ੍ਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕਕਾਨਨੇ । ਸਦ੍ਯੋ ਮਚ੍ਛਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਚੰਪਾ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੰਤ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਲੁਕਾਵਟ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼ੋਭਾ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਜਗਾਮ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਤੇਜੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਚਮਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਰਮ ਤੇਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਰਤ੍ਨਾਯ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਯ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਣਿਵਰਾਯ ਚ
ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: ਕੁਝ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਮਣੀਆਂ ਨੂੰ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮੁਖਾਬ੍ਜੇਭ੍ਯਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਰਾਜ੍ਞੇ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਿਸਲਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖਾਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਨਰਮ ਟਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਲੇਭ੍ਯਃ ਪਕ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਸਸ੍ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਨृਪਦੇਵਗृਹੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਕੁਝ ਪੱਕੀਆਂ ਟਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਅਨਾਜ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਕੁਝ ਸੁਧਰਿਆਂ ਨੂੰ।