ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਪ੍ਰਭੁਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਰਾਧਿਕਾ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਰਾਧਿਕਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ—
ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਯੁਕ੍ਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾ । ਕੋਪੇਨਾਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ
ਰਾਧਿਕਾ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸਨ—
ਪੀਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਨ੍ਦਗਾਮਿਨੀ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਪੀਲੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਰਾਣੀ ਵਾਂਗ ਮੰਦ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਖਚਿਤਮਮੂਲ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੌਚਕਮ੍ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਗਲਂ ਨੀਵੀਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਨੀਵੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਂ ਕੋਮਲਂ ਚ ਸੁਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਨ੍ਯਸਨ੍ਤੀ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਰਪਣ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ—
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸਾ । ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ऋषਿਭਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਵਾਯੁਨਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਦੀ ਹੋਈ—
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦੀਪ੍ਤਦੀਪਪ੍ਰਭਾਕਾਰਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਿਰਾਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਿੰਧੂਰ ਦੇ ਟਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ—
ਦਧਤੀ ਭਾਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸੀਮਨ੍ਤਾਧਃਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲੇ । ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਵਂਕ੍ਰਿਮਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਟਿੱਕਾ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਾਥੇ ਦੀ ਮੰਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਪਾਰਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਸੁਚਾਰੁਕਬਰੀਭਾਰਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੀ ਸੁਕਮ੍ਪਿਤਾ । ਸੁਚਾਰੁਰਾਗਸਂਯੁਕ੍ਤਮੋष੍ਠਂ ਕਮ੍ਪਯਤੀ ਰੁषਾ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਘਣੇ ਵਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲਾਲ ਹੋਏ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ—
ਗਤ੍ਵੋਵਾਸ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਖੀਨਾਂ ਚ ਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾ ਵਿਭੋਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ—
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕृष੍ਣਃ ਸਾਦਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਮਧੁਰਾਲਾਪੈਃ ਸਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ—
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਤਿਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਗੋਪਾ ਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤੇ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਗੋਪ, ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਗਙ੍ਗਾ ਸਹਸਾ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਬਹੁ ਚਕਾਰ ਸਾ । ਕੁਸ਼ਲਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਭੀਤਾਤਿਵਿਨਯੇਨ ਚ
ਗੰਗਾ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਡਰ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ਨਮ੍ਰਭਾਗਸ੍ਥਿਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਾ । ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸ਼ਰਣਾਯਤ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਗੰਗਾ ਝੁਕੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਾਂ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮਸ੍ਥਿਤਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਭੀਤਾਯੈ ਚਾਭਯਂ ਦਦੌ । ਬਭੂਵ ਸ੍ਥਿਰਚਿਤ੍ਤਾ ਸਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਵਰੇਣ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਸਰਵ-ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਮਨ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾਂ ਚ ਰਾਧਾਂ ਗਙ੍ਗਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ । ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਂ ਸੁਖਦृਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਥਲੇ ਸਿੰਘ-ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਰ੍ਤ੍ਰੀਮਾਦਿਸृष੍ਟੇਃ ਸਨਾਤਨੀਮ੍ । ਸਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯਾਂ ਕਨ੍ਯਾਭਿਨਵਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਦੀਵੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਮੂਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ, ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵृਨ੍ਦੇ ਨਿਰੁਪਮਾਂ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੇਨ ਚ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਮਨਨ੍ਤਾਂ ਤਾਮਾਦ੍ਯਨ੍ਤਰਹਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਿਆਰੀ, ਅਨੰਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਰੰਭ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸੁਭਗਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀषੁ ਚ
ਉਹ ਸ਼ੁਭ, ਸੁਭਦਰਾ, ਸੁਭਾਗਾ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਸੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਰ੍ਧਾਙ੍ਗਾਂ ਕृष੍ਣਸਮਾਂ ਤੇਜਸਾ ਵਯਸਾ ਤ੍ਵਿषਾ । ਪੂਜਿਤਾਂ ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਚ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਰਧ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੇਜ, ਉਮਰ ਤੇ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਵਜੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਸਭਾਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਸਖੀਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤੀਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਖੁਦ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਿਲੱਖਣ ਪਾਨ ਭੋਗਿਆ ਸੀ।
ਅਜਨ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਜਨਨੀਂ ਧਨ੍ਯਾਂ ਮਾਨ੍ਯਾਂ ਚ ਮਾਨਿਨੀਮ੍ । ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵੀਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਰਮਾਮ੍
ਉਹ ਅਜਨਮੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਧਨਵੰਤ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਨਮਾਨ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਰਾਮਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨ ਜਗਾਮ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪਪੌ ਚ ਤਾਮ੍
ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਾ ਹੋਈ; ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਮਿਟਕਾਏ ਬਿਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੀ ਰਹੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਧਾ ਜਗਦੀਸ਼ਮੁਵਾਚ ਸਾ । ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਵਿਨੀਤਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਧਾ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਮ੍ਰ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਰਾਧੋਵਾਚ ਕੇਯਂ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਕਾਮਾ ਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾ
ਰਾਧਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਮੁਖ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ, ਲਲਚੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਿਹਾਰਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਤਾਂ ਸਂਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਕਾਮਃ ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਸਦਾ । ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਗੋਲੋਕੇ ਭੂਤਾ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜੀਵਦੀ ਹਾਂ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਲਟ ਕੰਮ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਵਾਰਂ ਵਾਰਂ ਕਰੋषਿ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਾਨਸਾ
ਤੂੰ ਇਹ ਉਲਟ ਕੰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮਿੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਗृਹ੍ਯੇਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਗੋਲੋਕਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਲਮ੍ਪਟ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਹਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਹ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲੇ ਜਾ, ਹੇ ਲਲਚੀ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਰਜਾਯੁਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕृਤਾ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਖੀਨਾਂ ਵਚਨਾਦਹੋ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਰਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹਾਏ!