ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਰਾਧਯਾ ਸਹਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਰਾਧਾ ਜੀ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰੁਤ੍ਸਵਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਫੇਰ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਗੋਪ੍ਯਂ ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਵਿਰਲਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਰਾਧਾਕृष੍ਣਾਂਗਸਂਭੂਤਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਲੇਃ ਪਞ੍ਚਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦੇ ਸਮਤੀਤੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਭਾਰਤਂ ਭਾਰਤੀਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸਮਾਗਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ । ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰੇਵ ਸਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਹ ਭਾਰਤ ਆਈ ਸੀ; ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈ।
ਭਾਰਤੀ ਭਾਰਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਜ੍ਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਚ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਗਙ੍ਗਾ ਸਾ ਚੈਵ ਨਾਰਦ
ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਭਾਰਤ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ; ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕਣ 'ਤੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਤੇ ਗੰਗਾ ਵੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਥੇ ਹੀ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੀਸ਼੍ਚੈਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹਰੇਃ । ਤੁਲਸੀਸਹਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ—ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ; ਤੁਲਸੀ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਚਾਰਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦਾਬ੍ਜਸਮ੍ਭਵਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਮਣ੍ਡਲੁਸ੍ਥਾ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਾ ਚ ਸਾ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮੰਡਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਈ?
ਬਭੂਵ ਸਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਙ੍ਗਾ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ । ਅਹੋ ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਗੰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਧੀ ਸਮੇਤ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪੁਰਾ ਬਭੂਵ ਗੋਲੋਕੇ ਸਾ ਗਙ੍ਗਾ ਦ੍ਰਵਰੂਪਿਣੀ । ਰਾਧਾਕृष੍ਣਾਙ੍ਗਸਮ੍ਭੂਤਾ ਤਦਂਸ਼ਾ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ।
ਦ੍ਰਵਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਯਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ । ਨਵਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਤਰਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਸ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ਰਨ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾ । ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭਾ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਤਝੜ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਤੇ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ, ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਤੇ ਚਮਕ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੀ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪ੍ਰਭਾਤਿਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਸੁਪੀਨਕਠਿਨਸ਼੍ਰੋਣਿਃ ਸੁਨਿਤਮ੍ਬਯੁਗਂਧਰਾ
ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਨਰਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸੁਭਾਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਗੋਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਂ ਸੁਕਠਿਨਂ ਸ੍ਤਨਯੁਗ੍ਮਂ ਸੁਵਰ੍ਤੁਲਮ੍ । ਸੁਚਾਰੁਨੇਤ੍ਰਯੁਗਲਂ ਸੁਕਟਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਵਂਕ੍ਰਿਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਭਰਪੂਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਗੋਲ ਛਾਤੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮੋਹਕ ਨਿਗਾਹਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਕਰੀ ਅਕਰਤੀ—
ਵਂਕ੍ਰਿਮਂ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਲਲਿਤਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਘਣੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਤੀਏ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਟਿੱਕੇ ਵੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਕਸ੍ਤੂਰੀਪਤ੍ਰਿਕਾਯੁਕ੍ਤਂ ਗਣ੍ਡਯੁਗ੍ਮਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਬਨ੍ਧੂਕਕੁਸੁਮਾਕਾਰਮਧਰੋष੍ਠਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਬੰਦੂਕਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ—
ਪਕ੍ਵਦਾਡਿਮਬੀਜਾਭਦਨ੍ਤਪਂਕ੍ਤਿਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਵਾਸਸੀ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਚ ਨੀਵੀਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਪੱਕੇ ਦਾਣੇ ਵਾਲੇ ਅਨਾਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ, ਨੀਵੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਸਾ ਸਕਾਮਾ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮੁਵਾਸ ਸੁਲਜ੍ਜਿਤਾ । ਵਾਸਸਾ ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੋਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਹ, ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਬੈਠ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ—
ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਿਬਨ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਮੁਦਾ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾ ਹਰ੍षਾਨ੍ਨਵਸਙ੍ਗਮਲਾਲਸਾ
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਝਪਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ ਪ੍ਰਭੁਰੂਪੇਣ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਰਾਧਿਕਾ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਰਾਧਿਕਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ—
ਗੋਪੀਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਯੁਕ੍ਤਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾ । ਕੋਪੇਨਾਰਕ੍ਤਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾ
ਰਾਧਿਕਾ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਸਨ—
ਪੀਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਨ੍ਦਗਾਮਿਨੀ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਪੀਲੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਰਾਣੀ ਵਾਂਗ ਮੰਦ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਖਚਿਤਮਮੂਲ੍ਯਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੌਚਕਮ੍ । ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਗਲਂ ਨੀਵੀਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ, ਨੀਵੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ—
ਸ੍ਥਲਪਦ੍ਮਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਂ ਕੋਮਲਂ ਚ ਸੁਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਨ੍ਯਸਨ੍ਤੀ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਪੈਰ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਹਣੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਰਪਣ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ—
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਸਾ । ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ऋषਿਭਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਵਾਯੁਨਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਝਲਦੀ ਹੋਈ—
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦੀਪ੍ਤਦੀਪਪ੍ਰਭਾਕਾਰਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਂ ਬਿਨ੍ਦੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਿਰਾਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਿੰਧੂਰ ਦੇ ਟਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ—
ਦਧਤੀ ਭਾਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਸੀਮਨ੍ਤਾਧਃਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲੇ । ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਨਾਂ ਮਾਲਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਵਂਕ੍ਰਿਮਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਟਿੱਕਾ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਾਥੇ ਦੀ ਮੰਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲ ਪਾਰਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਸੁਚਾਰੁਕਬਰੀਭਾਰਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੀ ਸੁਕਮ੍ਪਿਤਾ । ਸੁਚਾਰੁਰਾਗਸਂਯੁਕ੍ਤਮੋष੍ਠਂ ਕਮ੍ਪਯਤੀ ਰੁषਾ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਘਣੇ ਵਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲਾਲ ਹੋਏ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ—
ਗਤ੍ਵੋਵਾਸ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਖੀਨਾਂ ਚ ਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾ ਵਿਭੋਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ—