ਪृਥਿਵ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਨਰਕਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਭੂਮਿਦਾਨਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਤਦ੍ਧਰਣੇਨ ਚ । ਪਰਭੂਹਰਣਾਤ੍ਪਾਪਂ ਪਰਕੂਪੇ ਖਨਨੇ ਤਥਾ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੀ ਕਥਾ: ਨਰਕ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ।
ਅਮ੍ਬੁਵਾਚ੍ਯਾਂ ਭੂਖਨਨੇ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗ ਏਵ ਚ । ਦੀਪਾਦਿਸ੍ਥਾਪਨਾਤ੍ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰਾਈ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈਣ ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਖੋਦਣ ਨਾਲ ਪਾਪ—
ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਜਨ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਤੇ ਪਰਮ੍ । ਯਦਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਟਾਲ ਬਣਾਉਣ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀਰਯ ਛੱਡਣ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਦੀਵਾ ਆਦਿ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਾਪ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਵਿਤਸ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਭੂਮਿਂ ਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਪੂਤਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਭੂਮਿਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਮਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਟਸਤ ਜ਼ਮੀਨ ਸੰਧਿਆ-ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਚੋਭੌ ਦੇਵੀਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤੌ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਯਃ ਸਾਧੁਸ਼੍ਚਾਨੁਮੋਦਤੇ । ਸ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮਿਤ੍ਰਗੋਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਿੰਡ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਂ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਸਮੇਂ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਯੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਪ੍ਰਭृਤਿਰ੍ਭੂਮਿਹੀਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਹੀਨੋ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਘੋਰਂ ਯਾਤਿ ਚ ਰੌਰਵਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕਾਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਿਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਯਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋष੍ਠਂ ਤਡਾਗਂ ਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸਸ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸਿਪਤ੍ਰੇ ਚ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਫਸਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਪਿਣ੍ਡਾਨਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪਰਕੂਪੇ ਚ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਕਂ ਚੈਵ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਿष੍ਫਲਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਟਾਲ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਫਸਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮੀ ਭੂਮੌ ਚ ਰਹਸਿ ਵੀਰ੍ਯਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਭੂਮਿਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਰ੍षਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰੌਰਵੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪਰਾਈ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬੁਵਾਚ੍ਯਾਂ ਭੂਕਰਣਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਮਾਨਵਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਕृਮਿਦਂਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਕੋਈ ਕਾਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਚੁਪਚਾਪ ਵੀਰਯ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਹਰ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਵਰ੍ਹਾ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਕੀਯੇ ਲੁਪ੍ਤਕੂਪੇ ਕੂਪਂ ਮੂਢਃ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਚ ਲੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਪਰਾਏ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਕੂਆ ਖੋਦਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਰਾਏ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਥਾਂ ਸਰੋਵਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਂ ਫਲਂ ਪਰਸ੍ਯੈਵ ਤਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਂ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚ ਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਫਲ ਪਰਾਏ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਕੀਯੇ ਤਡਾਗੇ ਚ ਪਙ੍ਕਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚੋਨ੍ਮृਜੇਤ੍ । ਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਰਾਏ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀਚੜ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪਿਣ੍ਡਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਭੂਮਿਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨ ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਮਾਨਵਃ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਮੂਢੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਦੀਪਂ ਯੋऽਰ੍ਪਯਤਿ ਸ ਚਾਨ੍ਧਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਭੂਮੌ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੁष੍ਠਂ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰੌ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਮਣਿਂ ਤਥਾ । ਪਞ੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭੂਮੌ ਸ ਚਾਨ੍ਧਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਹੀਰਾ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਰਤਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਂ ਸ਼ਿਵਾਮਰ੍ਚਾਂ ਯਸ਼੍ਚਾਰ੍ਪਯਤਿ ਭੂਤਲੇ । ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਯਾਵਤ੍ਕृਮਿਭਕ੍ਸ਼ਃ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਲਾਤੋਯਂ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍ । ਯਸ਼੍ਚਾਰ੍ਪਯਤਿ ਭੂਮੌ ਚ ਸ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨਰਕੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਯੰਤਰ, ਪੱਥਰ, ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਪਮਾਲਾਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂ ਕਰ੍ਪੂਰਂ ਰੋਚਨਂ ਤਥਾ । ਯੋ ਮੂਢਸ਼੍ਚਾਰ੍ਪਯੇਦ੍ਭੂਮੌ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮੂਰਖ ਜਪਮਾਲਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਪੂਰ ਜਾਂ ਹਲਦੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਚਨ੍ਦਨਕਾष੍ਠਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਸ਼ਮੂਲਕਮ੍ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਭੂਮੌ ਨਰਕੇ ਵਸੇਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜੀ, ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਜਾਂ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਜੜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਭੂਮੌ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ਨਰਃ । ਨ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਯੋਨੌ ਚ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਜਨਿਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਸਤਕ ਜਾਂ ਯਜਨਸੂਤਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਪਾਪਮਿਹ ਵੈ ਲਭਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਗ੍ਰਨ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਕੈਃ
ਜੋ ਗੰਢ ਵਾਲਾ ਯਜਨਸੂਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯੋ ਭੂਮਿਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਨ ਹਿ ਸਿਞ੍ਚਤਿ । ਸ ਯਾਤਿ ਤਪ੍ਤਭੂਮਿਂ ਚ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਛਿੜਕਦਾ, ਉਹ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਭੂਕਮ੍ਪੇ ਗ੍ਰਹਣੇ ਯੋ ਹਿ ਕਰੋਤਿ ਖਨਨਂ ਭੁਵਃ । ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਮਹਾਪਾਪੋ ਹ੍ਯਙ੍ਗਹੀਨੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਭੂਚਾਲ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਅੰਗਹੀਨ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭੂਮਿਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਕਾਸ਼੍ਯਪੀ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯੇਯਮਚਲਾ ਸ੍ਥਿਰਰੂਪਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਕਾਸ਼ਯਪ ਦੀ ਧੀ ਕਾਸ਼ਯਪੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ਭਰਾ ਧਾਰਣਾਚ੍ਚਾਨਨ੍ਤਾਨਨ੍ਤਸ੍ਵਰੂਪਤਃ । ਪृਥਿਵੀ ਪृਥੁਕਨ੍ਯਾਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਸ੍ਤृਤਤ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਵੰਭਰਾ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਕਰਕੇ ਅਨੰਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਥਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।