ਮਙ੍ਗਲਾਰ੍ਥਂ ਮਙ੍ਗਲੇਸ਼ੇ ਮਙ੍ਗਲਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਭਵੇ । ਸਰ੍ਵਾਧਾਰੇ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇ! ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀ!
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੇ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਭਵੇ । ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੇ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਬੀਜਰੂਪੇ ਸਨਾਤਨਿ
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸਭ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇ! ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ!
ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯੇ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਮਾਲਯੇ ਪੁਣ੍ਯਦੇ ਭਵੇ । ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਲਯੇ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਦੇ
ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ! ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ!
ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਹਰੇ ਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇ ਭਵੇ । ਭੂਮੇ ਭੂਮਿਪਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇ ਭੂਮਿਪਾਲਪਰਾਯਣੇ
ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ! ਧਰਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸਰਾ!
ਭੂਮਿਪਾਨਾਂ ਸੁਖਕਰੇ ਭੂਮਿਂ ਦੇਹਿ ਚ ਭੂਮਿਦੇ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ! ਜੋ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਿ ਗੀਤ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਸੁ ਸ ਭਵੇਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ਭੂਮਿਪੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਭੂਮਿਦਾਨਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭ੍ਯਤੇ ਪਠਨਾਜ੍ਜਨੈਃ
ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਦਾਨਹਰਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਮ੍ਬੁਵਾਚੀਭੂਕਰਣਪਾਪਾਤ੍ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ, ਉਹਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਟਾਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਕੂਪੇ ਕੂਪਖਨਨਪਾਪਾਤ੍ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਰਭੂਮਿਹਰਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਕੂਆ ਖੋਦਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਾਈ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਵੀਰ੍ਯਤ੍ਯਾਗਪਾਪਾਦ੍ਭੂਮੌ ਦੀਪਾਦਿਸ੍ਥਾਪਨਾਤ੍ । ਪਾਪੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਠਨਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀਰਯ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਦੀਵਾ ਆਦਿ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭੂਮਿਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਕਾਰਕਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇੱਕ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦੇ ਜਿਤਨਾ ਪੂਣ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਮੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਨਰਕਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਭੂਮਿਦਾਨਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਤਦ੍ਧਰਣੇਨ ਚ । ਪਰਭੂਹਰਣਾਤ੍ਪਾਪਂ ਪਰਕੂਪੇ ਖਨਨੇ ਤਥਾ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੀ ਕਥਾ: ਨਰਕ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ।
ਅਮ੍ਬੁਵਾਚ੍ਯਾਂ ਭੂਖਨਨੇ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗ ਏਵ ਚ । ਦੀਪਾਦਿਸ੍ਥਾਪਨਾਤ੍ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰਾਈ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈਣ ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਖੋਦਣ ਨਾਲ ਪਾਪ—
ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਜਨ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਤੇ ਪਰਮ੍ । ਯਦਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਟਾਲ ਬਣਾਉਣ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀਰਯ ਛੱਡਣ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਦੀਵਾ ਆਦਿ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਾਪ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਵਿਤਸ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਭੂਮਿਂ ਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਪੂਤਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਭੂਮਿਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਮਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਟਸਤ ਜ਼ਮੀਨ ਸੰਧਿਆ-ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਚੋਭੌ ਦੇਵੀਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤੌ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਯਃ ਸਾਧੁਸ਼੍ਚਾਨੁਮੋਦਤੇ । ਸ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮਿਤ੍ਰਗੋਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਿੰਡ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਂ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਸਮੇਂ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਯੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਪ੍ਰਭृਤਿਰ੍ਭੂਮਿਹੀਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਹੀਨੋ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਘੋਰਂ ਯਾਤਿ ਚ ਰੌਰਵਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕਾਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਿਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਯਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋष੍ਠਂ ਤਡਾਗਂ ਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸਸ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸਿਪਤ੍ਰੇ ਚ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਫਸਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਦਿਵਯ ਵਰ੍ਹੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਪਿਣ੍ਡਾਨਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪਰਕੂਪੇ ਚ ਸ੍ਨਾਤਿ ਯਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਕਂ ਚੈਵ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਿष੍ਫਲਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਟਾਲ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਫਸਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮੀ ਭੂਮੌ ਚ ਰਹਸਿ ਵੀਰ੍ਯਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਭੂਮਿਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਰ੍षਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਰੌਰਵੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੰਜ ਪਿੰਡ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪਰਾਈ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮ੍ਬੁਵਾਚ੍ਯਾਂ ਭੂਕਰਣਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਮਾਨਵਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਕृਮਿਦਂਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਕੋਈ ਕਾਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਚੁਪਚਾਪ ਵੀਰਯ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਹਰ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਵਰ੍ਹਾ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਕੀਯੇ ਲੁਪ੍ਤਕੂਪੇ ਕੂਪਂ ਮੂਢਃ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਚ ਲੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਪਰਾਏ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਕੂਆ ਖੋਦਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਰਾਏ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਦੀ ਥਾਂ ਸਰੋਵਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਂ ਫਲਂ ਪਰਸ੍ਯੈਵ ਤਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਂ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚ ਸਃ । ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਫਲ ਪਰਾਏ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਕੀਯੇ ਤਡਾਗੇ ਚ ਪਙ੍ਕਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚੋਨ੍ਮृਜੇਤ੍ । ਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਰਾਏ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀਚੜ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪਿਣ੍ਡਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਭੂਮਿਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨ ਪ੍ਰਦਾਯ ਚ ਮਾਨਵਃ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਮੂਢੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਦੀਪਂ ਯੋऽਰ੍ਪਯਤਿ ਸ ਚਾਨ੍ਧਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਭੂਮੌ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੁष੍ਠਂ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰੌ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਚ ਮਣਿਂ ਤਥਾ । ਪਞ੍ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਭੂਮੌ ਸ ਚਾਨ੍ਧਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਹੀਰਾ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਰਤਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।