ਪੂਜਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਜ੍ਞਯਾ ਹਰੇਃ । ਕਣ੍ਵਸ਼ਾਖੋਕ੍ਤਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤਵੇਨ ਤੇ
ਹਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਕਣਵ ਸ਼ਾਖਾ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦਦੁਰ੍ਮੂਲੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਦਿਕਮੇਵ ਚ । ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ ਤੇ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਕਿਂ ਵਦ । ਗੂਢਂ ਸਰ੍ਵਪੁਰਾਣੇषੁ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਗੀਤ, ਤੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਉਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਦੌ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਦੇਵੀ ਵਰਾਹੇਣ ਚ ਪੂਜਿਤਾ । ਤਤੋ ਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਸ਼੍ਚਾਮृਜਿਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਤਦਾ
ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ فرمایا: ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਰਾ੍ਹ ਨੇ ਪੂਜਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਨੁਭਿਰ੍ਮਾਨਵਾਦਿਭਿਃ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਸ੍ਤਵਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਰਦ
ਫਿਰ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ, ਮਨੂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਿਆਨ, ਸਤਿ ਗੀਤ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਵਸੁਧਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੂਜਿਤਾ ਪੁਰਾ । ਸ਼੍ਵੇਤਪਙ੍ਕਜਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਸ਼ਰਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
‘ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸ੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ ਵਸੁਧਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ’ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ ਸਫੈਦ ਕੰਵਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਤੇ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਰਤ੍ਨਾਧਾਰਾਂ ਰਤ੍ਨਗਰ੍ਭਾਂ ਰਤ੍ਨਾਕਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਦਾਤੀ ਸੀ।
ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਵਨ੍ਦਿਤਾਂ ਭਜੇ । ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਨੇਨ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਾਭਵਤ੍
ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਗਈ।
ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਣ੍ਵਸ਼ਾਖੋਕ੍ਤਮੇਵ ਚ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਜਯੇ ਜਯੇ ਜਲਾਧਾਰੇ ਜਲਸ਼ੀਲੇ ਜਲਪ੍ਰਦੇ
ਸਤਿ ਗੀਤ ਸੁਣੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਣਵ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ فرمایا: ਜੈ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਰੋਤ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ, ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ!
ਯਜ੍ਞਸੂਕਰਜਾਯੇ ਤ੍ਵਂ ਜਯਂ ਦੇਹਿ ਜਯਾਵਹੇ । ਮਙ੍ਗਲੇ ਮਙ੍ਗਲਾਧਾਰੇ ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯੇ ਮਙ੍ਗਲਪ੍ਰਦੇ
ਯਜਨ ਸੂਕਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੇ, ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ! ਸ਼ੁਭਤਾ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਆਧਾਰ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ!
ਮਙ੍ਗਲਾਰ੍ਥਂ ਮਙ੍ਗਲੇਸ਼ੇ ਮਙ੍ਗਲਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਭਵੇ । ਸਰ੍ਵਾਧਾਰੇ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇ! ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀ!
ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦੇ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਭਵੇ । ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੇ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਬੀਜਰੂਪੇ ਸਨਾਤਨਿ
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸਭ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇ! ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ!
ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯੇ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾਮਾਲਯੇ ਪੁਣ੍ਯਦੇ ਭਵੇ । ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਲਯੇ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਦੇ
ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਆਸਰਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ! ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ!
ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਹਰੇ ਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕੇ ਭਵੇ । ਭੂਮੇ ਭੂਮਿਪਸਰ੍ਵਸ੍ਵੇ ਭੂਮਿਪਾਲਪਰਾਯਣੇ
ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ! ਧਰਤੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਆਸਰਾ!
ਭੂਮਿਪਾਨਾਂ ਸੁਖਕਰੇ ਭੂਮਿਂ ਦੇਹਿ ਚ ਭੂਮਿਦੇ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ! ਜੋ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤਿ ਗੀਤ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਸੁ ਸ ਭਵੇਦ੍ ਬਲਵਾਨ੍ਭੂਮਿਪੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਭੂਮਿਦਾਨਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭ੍ਯਤੇ ਪਠਨਾਜ੍ਜਨੈਃ
ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਦਾਨਹਰਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਮ੍ਬੁਵਾਚੀਭੂਕਰਣਪਾਪਾਤ੍ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ, ਉਹਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਟਾਲ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਕੂਪੇ ਕੂਪਖਨਨਪਾਪਾਤ੍ਸ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਰਭੂਮਿਹਰਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਕੂਆ ਖੋਦਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਾਈ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈਣ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਵੀਰ੍ਯਤ੍ਯਾਗਪਾਪਾਦ੍ਭੂਮੌ ਦੀਪਾਦਿਸ੍ਥਾਪਨਾਤ੍ । ਪਾਪੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਠਨਾਨ੍ਮੁਨੇ
ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀਰਯ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਦੀਵਾ ਆਦਿ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭੂਮਿਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਕਾਰਕਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇੱਕ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਦੇ ਜਿਤਨਾ ਪੂਣ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਮੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਨਰਕਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਭੂਮਿਦਾਨਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਤਦ੍ਧਰਣੇਨ ਚ । ਪਰਭੂਹਰਣਾਤ੍ਪਾਪਂ ਪਰਕੂਪੇ ਖਨਨੇ ਤਥਾ
ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੀ ਕਥਾ: ਨਰਕ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ।
ਅਮ੍ਬੁਵਾਚ੍ਯਾਂ ਭੂਖਨਨੇ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗ ਏਵ ਚ । ਦੀਪਾਦਿਸ੍ਥਾਪਨਾਤ੍ਪਾਪਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰਾਈ ਜ਼ਮੀਨ ਲੈਣ ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਖੋਦਣ ਨਾਲ ਪਾਪ—
ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਪृਥਿਵੀਜਨ੍ਯਂ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਪृਚ੍ਛਤੇ ਪਰਮ੍ । ਯਦਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਂ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਟਾਲ ਬਣਾਉਣ, ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀਰਯ ਛੱਡਣ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਦੀਵਾ ਆਦਿ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਪਾਪ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਵਿਤਸ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਭੂਮਿਂ ਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਪੂਤਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਭੂਮਿਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਮਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਟਸਤ ਜ਼ਮੀਨ ਸੰਧਿਆ-ਸ਼ੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਮਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੌ ਚੋਭੌ ਦੇਵੀਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤੌ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਭ ਫਸਲਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਉਸ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਚ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਯਃ ਸਾਧੁਸ਼੍ਚਾਨੁਮੋਦਤੇ । ਸ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮਿਤ੍ਰਗੋਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਿੰਡ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਂ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਸਮੇਂ ਸਾਫ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਯੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਪ੍ਰਭृਤਿਰ੍ਭੂਮਿਹੀਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਹਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਹੀਨੋ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਘੋਰਂ ਯਾਤਿ ਚ ਰੌਰਵਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕਾਲ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਵਿਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਯਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਵਿਅਕਤੀ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।