ਏਕਾਦਸ਼ੀਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨੋऽਥ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ । ਨਰਘਾਤੀ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਨਾਸਤਿਕ ਹੈ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਛੂਹ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸਿਜੀਵੀ ਮਸੀਜੀਵੀ ਧਾਵਕੋ ਗ੍ਰਾਮਯਾਚਕਃ । ਵृषਵਾਹੋ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਕੱਤਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕਲਮ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ, ਪਿੰਡ-ਮੰਗਤਾ ਜਾਂ ਬਲਦ-ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਛੂਹ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤੀ ਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਮਿਥ੍ਯਾਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਯਕਃ । ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਹਾਰੀ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਛੂਹ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਵਾਨ੍ਦੂषਕਸ਼੍ਚ ਜਾਰਕਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਪਤਿਃ । ਪੂਤਸ਼੍ਚ ਵृषਲੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਠੋਰ, ਦੂਸ਼ਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭੀਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਵਾਰਾ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਜਾਂ ਚੁਹੜੀ ਦਾ ਪੁੱਤ — ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਛੂਹ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰਸ਼੍ਚ ਦੇਵਲੋ ਗ੍ਰਾਮਯਾਜਕਃ । ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਾਲੇ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਪਿੰਡ-ਯਾਜਕ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਲਈ — ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਛੂਹ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਨਯਂ ਸੁਤਾਮ੍ । ਗੁਰੋਃ ਕੁਲਂ ਚ ਭਗਿਨੀਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਹੀਨਂ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਜੋ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ, ਪਤਨੀ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤ, ਧੀ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਚੈਵ ਯੋ ਨ ਪੁष੍ਣਾਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਸ ਮਹਾਪਾਤਕੀ ਪੂਤੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਜਾਂ ਸਸੁਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸੁੰਦਰਿ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਛੂਹ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਨਾਸ਼ਕਸ਼੍ਚੈਵ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਨਿਨ੍ਦਕਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪੂਤੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜੋ ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਕਹਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰੀ ਚ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਕਃ । ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਲੋਹਰਸਾਨਾਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰੇਤਾ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੁਰਾਉਂਦਾ, ਲਾਖ, ਲੋਹਾ ਜਾਂ ਰਸ ਵੇਚਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ—
ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹਕਃ । ਭਵੇਯੁਰੇਤੇ ਪੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦਿੰਦੇ — ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਛੂਹ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰ । ਯੇषਾਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਨਰਾਧਮਾਃ
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਛੂਹ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਹਙ੍ਕਾਰਸਂਯੁਤਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਰਤਾ ਧੂਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਠਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧੁਨਿਨ੍ਦਕਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਿ-ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਵੱਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਚਲਾਕ, ਧੂਰਤ ਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਵਗਾਹਨਾਤ੍ । ਯੇषਾਂ ਚ ਪਾਦਰਜਸਾ ਪੂਤਾ ਪਾਦੋਦਕਾਨ੍ਮਹੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਾ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਯੇ ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮੋ ਲਾਭੋ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਃ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸਭ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯਮ੍ਮਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨ ਦੇਵਾ ਮृਚ੍ਛਿਲਾਮਯਾਃ । ਤੇ ਪੁਨਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਕਾਲੇਨ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਹੋ
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ-ਪੱਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਵ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਃ । ਨਿਗੂਢਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਿਤੁਮਪਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਤੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਸਤਿ ਦੱਸਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿ ਗੂਢਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਪੁਰਾਣਯੋਃ । ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਸੁਖਦਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲਕਸ਼ਮੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਖਾਸੀਅਤ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੀ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾਰਭੂਤਂ ਗੋਪਨੀਯਂ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਖਲੇषੁ ਚ । ਤ੍ਵਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਾਂ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਰ ਹੈ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀ। ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਗੁਰੁਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਪਤਿष੍ਯਤਿ । ਵਦਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾਸ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਂ ਨਰਕਸ੍ਥਂ ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੌ ਪੀੜੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੈਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਜਨ੍ਮ ਲਬ੍ਧਂ ਯੇषੁ ਚ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪੂਤਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਕਾਲੇ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਦ੍ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਮਦ੍ਗੁਣਾਧੀਨਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਯਃ ਕਥਾਵਿष੍ਟਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੈ।
ਮਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਾਨਨ੍ਦਃ ਪੁਲਕਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਗਦ੍ਗਦਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਵਿਸ੍ਮृਤ ਏਵ ਚ
ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਪ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਸੁਖਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਾਲੋਕ੍ਯਾਦਿਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਮਰਤ੍ਵਂ ਵਾ ਤਦ੍ਵਾਞ੍ਛਾ ਮਮ ਸੇਵਨੇ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਖ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਦੇ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ ਦੀ, ਨਾ ਅਮਰ ਹੋਣ ਦੀ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚ ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਾਜ੍ਯਾਦਿਭੋਗਂ ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਚ ਨ ਵਾਞ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਇੰਦਰ, ਮਨੂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਣ ਦੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਨਾ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਭੋਗਾਂ ਦੀ, ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾਦृਗ੍ਜਨ੍ਮ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਮਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰਵਣਾਃ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਗਾਨੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਐਸਾ ਜਨਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣਨ ਤੇ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹੀਂ ਪੂਤ੍ਵਾ ਨਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮਮਾਲਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਦ੍ਮੇ ਕੁਰੁ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਤਾਸ੍ਤਚ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸੁਖਾਸਨੇ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਪਦਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਕਰ। ਉਸ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਰੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਰਾਯਣਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਕਲਿਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਜਗਾਮ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਗਙ੍ਗਾਸ਼ਾਪੇਨ ਕਲਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਥੌ ਹਰੇਃ ਪਦੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਕਲਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਰਸਵਤੀ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਈ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਕਲਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਈ।
ਭਾਰਤੀ ਭਾਰਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਵਾਣ੍ਯਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਸਾ ਤੇਨ ਵਾਣੀ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਭਾਰਤੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੋਲੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਣੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋ ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਹਰਿਃ ਸਰਸ੍ਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯੇਯਂ ਤੇਨ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਹ ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ।