ਨਿਵਾਰਿਤਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੇਣ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਰਬਾਨ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਕਾਠ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਛਾਯਾਯਾਮਾਤਪੇ ਚੈਵ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥੈਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਿਵਾਚਲਃ
ਛਾਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧੁੱਪ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਦਿਲੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ, ਇਕੱਲਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਪਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋऽਮਾਤ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਤਤਃ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀ ਦੂਜੀ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨੋਰਮ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਪਾਦਪਮ੍ । ਤਦ੍ਵਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਥਿਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਬਾਗ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾਃ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਥੇ, ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯੰਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮਕਲਾ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਾ ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਚ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸਦਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਆਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਓਥੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਪੂਜਿਤਃ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯਥਾਵਿਧਿ । ਦੇਸ਼ਕਾਲੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਨਾਨਾਨ੍ਨੇਨਾਤਿਤੋषਿਤਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਃਪੁਰਵਾਸਿਨ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਕਾਨਨਮ੍ । ਰਮ੍ਯਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰਙ੍ਗਨਾਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਾਗ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸ ਯੁਵਾ ਰੂਪਵਾਨ੍ਕਾਨ੍ਤੋ ਮृਦੁਭਾषੀ ਮਨੋਰਮਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾ ਮੁਮੁਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਂ ਚ ਕਾਮਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਮਨਮੋਹਣ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਮੁਨਿਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਯਚਰਂਸ੍ਤਦਾ । ਆਰਣੇਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮਾਤृਭਾਵਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਮুনি ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ।
ਆਤ੍ਮਾਰਾਮੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਤਪ੍ਯਤਿ । ਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਾਸਾਂ ਵਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਏਵ ਸ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਦੁਖੀ; ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ-ਬਦਲਾਅ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸੁਰਮ੍ਯਾਂ ਚ ਦਦੁਰ੍ਨਾਰ੍ਯਃ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤਾਂ ਨਾਨੋਪਸ੍ਕਰਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ, ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵਿਛੌਣੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਸ਼ੌਚਂ ਚ ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਉਪਾਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸਾਂਝ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਯਾਮਮੇਕਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧ੍ਯਾਨੇ ਸੁष੍ਵਾਪ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਚੋਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਕਃ
ਇੱਕ ਪਹਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਂਦ ਕੀਤੀ; ਦੋ ਪਹਰ ਨੀਂਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕ ਉਥ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਂ ਯਾਮਿਨੀਯਾਮਂ ਧ੍ਯਾਨਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਃਕ੍ਰਿਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਜਨਕੋਪਦੇਸ਼ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ॥ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪੁਰਃ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਨਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਹਣਾਂ ਨृਪਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਤ੍ਤਾਸਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਗਾਂ ਚ ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚ ਤਾਂ ਨृਪਪੂਜਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਦੱਸਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਲਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਸੁਖਾਸਨੇ । ਸ਼ੁਕ ਵ੍ਯਾਸਸੁਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਖੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਸ੍ਯ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਜਾਤਂ ਹ੍ਯਾਗਮਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ੁਕ ਉਵਾਚ ਵ੍ਯਾਸੇਨੋਕ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕੁਰੁ ਦਾਰਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਚ ਗृਹਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਾ! ਵਿਆਹ ਕਰ ਲੈ; ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।'
ਮਯਾ ਨਾਙ੍ਗੀਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਨ੍ਧਂ ਗੁਰੋਰਪਿ । ਨ ਬਨ੍ਧੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤੋ ਨਾਹਂ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਪੁਨਃ
ਮੈਂ ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਪਰ ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਮਨਸਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਮਿਥਿਲਾਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਮਿਥਿਲਾ ਜਾ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।'
ਯਾਜ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਜਨਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਵਿਦੇਹੋ ਲੋਕਵਿਦਿਤਃ ਪਾਤਿ ਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਉਥੇ, ਜਨਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਦੇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਥਾ ਰਾਜਾ ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨ ਬਧ੍ਯਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਬਿਭੇषਿ ਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰ ਵਨਵृਤ੍ਤਿਃ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ; ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਡਰਦਾ ਹੈਂ?
ਪਸ਼੍ਯ ਤਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਤ੍ਯਜ ਮੋਹਂ ਮਨੋਗਤਮ੍ । ਕੁਰੁ ਦਾਰਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਪृਚ੍ਛ ਵਾ ਭੂਪਤਿਂ ਚ ਤਮ੍
ਉਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਛੱਡ; ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਆਹ ਕਰ ਲੈ ਜਾਂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪੁੱਛ ਲੈ।
ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਤੇ ਮਨੋਜਾਤਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਾਮੇਹਿ ਤਰਸਾ ਸੁਤ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਤ੍ਪੁਰੇ ਚ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਮਮਾਨਘ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ।
ਤਪਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵ੍ਰਤੇਜ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਨਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਾ ਵਦ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤਪ, ਤੀਰਥ, ਵਰਤ, ਯਜ, ਪਾਠ, ਤੀਰਥ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਗਿਆਨ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਸਾਧਨ ਹੈ?
ਜਨਕ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਾਸ਼੍ਰਿਤੇਨ ਯਤ੍ । ਉਪਨੀਤੋ ਵਸੇਦਾਦੌ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਾਯ ਵੈ ਗੁਰੌ
ਜਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਪਨਯਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਵੈਦ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਰਹੇ।