ਏਕਭਾਰ੍ਯਃ ਸੁਖੀ ਨੈਵ ਬਹੁਭਾਰ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ । ਗਚ੍ਛ ਗਙ੍ਗੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਥਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰਸ੍ਵਤਿ
ਇਕ ਪਤਨੀ ਵਾਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਗੰਗਾ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ।
ਅਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤੁ ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਸੁਸਾਧ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਫਾਦਾਰ ਹੋਵੇ।
ਇਹ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਯਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਸ ਚ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸੁਖੀ । ਜੀਵਨ੍ਮृਤੋऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੁਃਖੀ ਦੁਃਸ਼ੀਲਾਪਤਿਰੇਵ ਚ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਵਫਾਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖ, ਧਰਮ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੁਕਤ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਾੜੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਦੀਨਾਂ ਸ਼ਾਪੋਦ੍ਧਾਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਅਤੀਵ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਗੰਗਾ ਆਦਿਕਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ। ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਰੋਇਆ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕ੍ਰਮੇਣੋਚੁਸ੍ਤਦੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕਮ੍ਪਿਤਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਕੇਨ ਚ ਭਯੇਨ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਸੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਪਂ ਦੇਹਿ ਹੇ ਨਾਥ ਦੁष੍ਟਮਾਜਨ੍ਮਸ਼ੋਚਨਮ੍ । ਸਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਃ ਕੁਤੋ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ ਮਾੜੀ ਤੇ ਜਨਮ ਭਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਤੀ ਦੇ; ਚੰਗੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੋਗੇਨ ਭਾਰਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਅਤ੍ਯੁਨ੍ਨਤੋ ਹਿ ਨਿਯਤਂ ਪਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ; ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗੋਵਾਚ ਅਹਂ ਕੇਨਾਪਰਾਧੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਦੋषਾਯਾ ਵਧਂ ਲਭ
ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰੀ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ? ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ; ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਪਾਪ ਮਿਲੇ।
ਨਿਰ੍ਦੋषਕਾਮਿਨੀਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਨਰੋ ਭੁਵਿ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਕਿਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਵਾ
ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਪਦ੍ਮੋਵਾਚ ਨਾਥ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੋਪਃ ਕਥਮਹੋ ਤਵ । ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਭਾਰ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਸਦੀਸ਼ਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਰਾ
ਪਦਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਦੋਨੋਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮਾਫੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਭਾਰਤੇ ਭਾਰਤੀਸ਼ਾਪਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਲਯਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪਦਮ੍
ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਵਾਂਗੀ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਰਹਾਂਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਦੋਂ ਵੇਖਾਂਗੀ?
ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਃ ਪਾਪਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਨਾਵਗਾਹਨਾਤ੍ । ਕੇਨ ਤੇਨ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਹਮਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪਦਮ੍
ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਪਾਪ ਦੇਣਗੇ, ਪਰ ਤੁਰੰਤ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆ ਸਕਾਂਗੀ?
ਕਲਯਾ ਤੁਲਸੀਰੂਪਂ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜਸੁਤਾ ਸਤੀ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਦਾ ਲਭਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਮਚ੍ਯੁਤ
ਧਰਮਧਵਜ ਦੀ ਧੀ, ਤੁਲਸੀ, ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਿਵੇਂ ਚਰਨ-ਕਮਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੀ?
ਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਦਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ । ਸਮੁਦ੍ਧਰਿष੍ਯਸਿ ਕਦਾ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਦੇਵੀ-ਰੂਪ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੋਂ ਉਧਾਰੇਗਾ? ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਇਹ ਦੱਸ।
ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਸ਼ਾਪਾਦ੍ਯਦਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਭਾਰਤੇ । ਸ਼ਾਪੇਨ ਮੁਕ੍ਤਾ ਪਾਪਾਚ੍ਚ ਕਦਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਲਭਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਭਾਰਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਕਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ?
ਗਙ੍ਗਾਸ਼ਾਪੇਨ ਵਾ ਵਾਣੀ ਯਦਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਭਾਰਤਮ੍ । ਕਦਾ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਚ੍ਯ ਲਭਿष੍ਯਤਿ ਪਦਂ ਤਵ
ਜੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵਾਣੀ ਭਾਰਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰਾ ਘਰ ਕਦੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ?
ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਵਾ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਗਨ੍ਤੁਂ ਵਦਸਿ ਹੇ ਨਾਥ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਚ ਤੇ ਵਚਃ
ਹੇ ਨਾਥ, ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਵਾਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਬਚਨ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਮਲਾ ਕਾਨ੍ਤਪਾਦਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਸਾ । ਸ੍ਵਕੇਸ਼ੈਰ੍ਵੇष੍ਟਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀ। ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਈ।
(ਉਵਾਚ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਤਾਂ ਪਦ੍ਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਃ ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਸਮਤਾਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਸੁਣ, ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ।'
ਭਾਰਤੀ ਯਾਤੁ ਕਲਯਾ ਸਰਿਦ੍ਰੂਪਾ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਅਰ੍ਧਾ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਮਦ੍ਗृਹੇ
ਭਾਰਤੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਦਰਿਆ ਬਣ ਕੇ ਆਵੇ। ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ।
ਭਗੀਰਥੇਨ ਸਾ ਨੀਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਭਾਰਤੇ । ਪੂਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤਿष੍ਠਤੁ ਮਦ੍ਗृਹੇ
ਭਗੀਰਥ ਵਲੋਂ ਲਿਆਈ ਗੰਗਾ ਭਾਰਤ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ; ਉਹ ਆਪ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲੇਸ਼੍ਚ ਮੌਲਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਪੂਤਾਪ੍ਯਤਿਪੂਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮੌਲੀ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਵਿਰਲੇ ਮੌਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਕਲਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਭਾਰਤੇ ਵਾਮਲੋਚਨੇ । ਪਦ੍ਮਾਵਤੀ ਸਰਿਦ੍ਰੂਪਾ ਤੁਲਸੀਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪਿਣੀ
ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਤੂੰ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਜਾ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਦਰਿਆ ਰੂਪ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਰੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਕਲੇਃ ਪਞ੍ਚਸਹਸ੍ਰੇ ਚ ਗਤੇ ਵਰ੍षੇ ਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਸਰਿਤਾਂ ਚੈਵ ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਚਾਗਮਿष੍ਯਥ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਵੋਗੇ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ।
ਸਮ੍ਪਦਾ ਹੇਤੁਭੂਤਾ ਚ ਵਿਪਤ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਵਿਨਾ ਵਿਪਤ੍ਤੇਰ੍ਮਹਿਮਾ ਕੇषਾਂ ਪਦ੍ਮਭਵੇ ਭਵੇਤ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਹੀ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕੌਣ ਪਦਮ-ਜਨਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਾਨਾਂ ਚ ਸਤਾਂ ਸ੍ਨਾਨਾਵਗਾਹਨਾਤ੍ । ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪਾਪਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ-ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਪੂਤਾਨਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਮਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਾ ਭਕ੍ਤਾ ਵਿਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਪੂਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਾਰਿਤੁਂ ਚ ਸੁਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਮੰਤਰ-ਉਪਾਸਕ ਭਗਤ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਤੇ ਤਾਰਣ ਲਈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਦਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਨ੍ਤਿ ਚ । ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਸੁਪਵਿਤ੍ਰਂ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਪੱਕਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਘ੍ਨੋ ਗੋਘ੍ਨਃ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤੋ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਅਕ੍ਰਤਘਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭੀਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੇ ਛੂਹ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।