ਤੇਜਸ੍ਵਿਨੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਵਾਦਕਾਰਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜਸਵੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤਿਸ੍ਰੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਹਰੇਰਪਿ । ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਮਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਗੰਗਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਚਕਾਰ ਸੈਕਦਾ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮੁਖਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਚ ਸਕਾਮਾ ਚ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ।
ਵਿਭੁਰ੍ਜਹਾਸ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਦਾ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਚਕਾਰ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਨਹੀਂ।
ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਪਦ੍ਮਾ ਤਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾ । ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਾ ਚ ਸਾ ਵਾਣੀ ਨ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਪਦਮਾ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ ਤੇ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੀ; ਪਰ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਠੰਢੀ ਨਾ ਹੋਈ।
ਉਵਾਚ ਵਾਣੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਾ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾ । ਕੁਪਿਤਾ ਕਾਮਵੇਗੇਨ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਾ
ਵਾਣੀ, ਜਿਸਦੇ ਹੌਂਠ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਸਨ, ਕਾਮ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੌਂਠ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਤਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਦ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਰਿष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਪਰੀਤਾ ਖਲਸ੍ਯ ਚ
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਾਨ ਮਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੇਕ ਤੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਮਾੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਧਿਕਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤੇ ਗਦਾਧਰ । ਕਮਲਾਯਾਂ ਚ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਯਿ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲਾ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪਦ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਸੁਸਮ੍ਮਤਾ । ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਚਕਾਰ ਤੇਨੇਦਂ ਵਿਪਰੀਤਂ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਪਦਮਾ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਉਲਟ ਹਾਲਤ ਸਹਿ ਲਈ।
ਕਿਂ ਜੀਵਨੇਨ ਮੇऽਤ੍ਰੈਵ ਦੁਰ੍ਭਗਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਨਿष੍ਕਲਂ ਜੀਵਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਯਾ ਪਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰੇਮਵਞ੍ਚਿਤਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹਾਂ? ਜਿਸਦੀ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਵੰਝੀ ਹੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖਾਲੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਯੇ ਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਤੇ ਚ ਮੂਰ੍ਖਾ ਨ ਵੇਦਜ੍ਞਾ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਮਤਿਂ ਤਵ
ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਕੋਪਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਮਨਸਾ ਚ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਸ ਜਗਾਮ ਬਹਿਃ ਸਭਾਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਨਾਰਾਯਣੇ ਗਙ੍ਗਾਮੁਵਾਚ ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਰੁषਾ । ਵਾਗਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਸਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਵਣਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਬੋਲ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਐਸੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਔਖੇ ਸਨ।
ਹੇ ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੇ ਹੇ ਸਕਾਮੇ ਸ੍ਵਾਮਿਗਰ੍ਵਂ ਕਰੋषਿ ਕਿਮ੍ । ਅਧਿਕਂ ਸ੍ਵਾਮਿਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੇ ਨਿਰਲੱਜ! ਹੇ ਕਾਮੀ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਕਿਸਮਤ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਮਾਨਚੂਰ੍ਣਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਦ੍ਯ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਕਾਨ੍ਤੋ ਮਮੈਵਂ ਕਾਨ੍ਤਵਲ੍ਲਭੇ
ਅੱਜ, ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਾਣ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ! ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ?
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਕੇਸ਼ਂ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ । ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪਦ੍ਮਾ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੇਸ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਪਰ ਪਦਮਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਵਾਣੀ ਤਾਂ ਪਦ੍ਮਾਂ ਮਹਾਬਲਵਤੀ ਸਤੀ । ਵृਕ੍ਸ਼ਰੂਪਾ ਸਰਿਦ੍ਰੂਪਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਾਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਤੇ ਸਤਿ ਸੀ, ਨੇ ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਰੁੱਖ ਤੇ ਦਰਿਆ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।"
ਵਿਪਰੀਤਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਨੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸਨ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਯਥਾ ਸਰਿਤ੍
"ਤੂੰ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ; ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਰਹੇਗੀ।"
ਸ਼ਾਪਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚੁਕੋਪ ਹ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਦੁਃਖਿਤਾ ਤਸ੍ਥੌ ਵਾਣੀਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਕਰੇਣ ਚ
ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਾਪਸ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ; ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਣੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਅਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਾਮ੍ । ਉਵਾਚ ਗਙ੍ਗਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪਦ੍ਮਾਂ ਚਾਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੌਂਠਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਪਦਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਲਾਲ ਸਨ, ਕਿਹਾ।
ਗਙ੍ਗੋਵਾਚ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਸृਜ ਮਹੋਗ੍ਰਾਂ ਚ ਪਦ੍ਮੇ ਕਿਂ ਮੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ । ਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਮੁਖਰਾ ਨष੍ਟਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਚਾਲਰੂਪਿਣੀ
ਗੰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਦਮਾ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤ — ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਚਾਲ ਮਾੜੀ, ਬੋਲ ਤਿੱਖੇ, ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।"
ਵਾਗਧਿष੍ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀਯਂ ਸਤਤਂ ਕਲਹਪ੍ਰਿਯਾ । ਯਾਵਤੀ ਯੋਗ੍ਯਤਾ ਚਾਸ੍ਯਾ ਯਾਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
"ਇਹ ਬੋਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਾਈ ਦੀ ਆਸ਼ਿਕ ਹੈ; ਜਿੰਨੀ ਉਸਦੀ ਯੋਗਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਨੀ ਹੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੈ।"
ਤਥਾ ਕਰੋਤੁ ਵਾਦਂ ਚ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਦੁਰ੍ਮੁਖੀ । ਸ੍ਵਬਲਂ ਯਨ੍ਮਮ ਬਲਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
"ਇਹ ਮੂੰਹ ਫਟਕੜੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੇ ਵਾਦ ਕਰ ਲਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।"
ਜਾਨਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯੁਭਯੋਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਸਤਿ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਾਣ੍ਯੈ ਸ਼ਾਪਂ ਦਦਾਵਿਤਿ
ਸਭ ਲੋਕ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਣ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰਿਕ੍ਤ੍ਯਰੂਪਾ ਭਵਤੁ ਸਾ ਯਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ । ਅਧੋਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਸਾ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਸਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਰੈਵ ਪਾਪਿਨਃ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਚੁੱਕੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕਲੌ ਤੇषਾਂ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਏਗੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮਹੀਂ ਪਾਪਿਪਾਪਂ ਲਭਿष੍ਯਸਿ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨਾਜਗਾਮ ਹ
ਤੂੰ ਆਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਵੇਂਗੀ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦੈਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ । ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਾਰ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਹਸ੍ਯਂ ਤਾਸਾਂ ਚ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਕਲਹਸ੍ਯ ਚ
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸਿਆ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਝਗੜੇ ਦਾ ਭੇਦ ਸੁਣਿਆ।