ਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਤਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਮਾਨਂ ਚ ਵਿਜਯਂ ਤਥਾ । ਤਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਖੋਪਾਯਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਸਾਧਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਰਾਤਿਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸੁਖਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਉਸ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਸੁਖ ਦੇ ਸਾਧਨ ਲੱਭੇ ਤੇ ਸੁਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰੇ। ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।
ਸੁਖੋਤ੍ਪਾਦਯਿਤਾ ਮਿਤ੍ਰਂ ਰਾਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਚਤੁਰੋ ਨੈਵ ਮੁਹ੍ਯੇਤ ਮੂਰ੍ਖਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਮੋਹੀ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਦੇਵੇ। ਚਤੁਰ ਕਦੇ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਮੂਰਖ ਹਰ ਥਾਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਕ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਖਮੇਕਾਨ੍ਤਸੇਵਨਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨੁਚਿਨ੍ਤਨਂ ਚੈਵ ਵੇਦਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਚਿਨ੍ਤਨਮ੍
ਜੋ ਵਿਰਕਤ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਰੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸੁਖ ਇਕੱਲੇ ਰਹਿਣ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ, ਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਵਿਚ ਹੈ।
ਦੁਃਖਂ ਤਦੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਸਾਰਕਥਨਾਦਿਕਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਬਹਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਃ
ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਆਦਿ ਦੁੱਖ ਹੈ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਃ ਪ੍ਰਮਾਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਬਨ੍ਧੁਃ ਸਨ੍ਤੋष ਏਵਾਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਇੱਛਾ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਇਕੋ ਮਿੱਤਰ ਸੰਤੋਖ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਵਾ ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚਾਤਿਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਹਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਕੋਠੀ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਨਗਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸਂਸ੍ਤ੍ਰੈਵਿਧ੍ਯਜਨਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਨਾਨਾਵਿਪਣਿਦ੍ਰਵ੍ਯਾਢ੍ਯਂ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਕਾਰਕਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਡੀ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਦੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਨਾਲ।
ਰਾਗਦ੍ਵੇषਯੁਤਂ ਕਾਮਲੋਭਮੋਹਾਕੁਲਂ ਤਥਾ । ਵਿਵਦਤ੍ਸੁਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਸੁਪੂਰ੍ਣਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮੋਹ ਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਭਟਕਣ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਝਗੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਲਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡਾ ਹੀ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਸਰਦ੍ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਮਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਵਾਰਿਤਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੇਣ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ ਓਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦਰਬਾਨ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਕਾਠ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਛਾਯਾਯਾਮਾਤਪੇ ਚੈਵ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥੈਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਿਵਾਚਲਃ
ਛਾਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧੁੱਪ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਦਿਲੋਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦਾ, ਇਕੱਲਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਪਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋऽਮਾਤ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ੍ਤਤਃ ਕਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਆਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੀ ਦੂਜੀ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨੋਰਮ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਪਾਦਪਮ੍ । ਤਦ੍ਵਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਥਿਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਬਾਗ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾਃ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲਾਃ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਥੇ, ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਯੰਤਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮਕਲਾ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਾ ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਚ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸਦਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਯਾਸਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮੰਤਰੀ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਆਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਓਥੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਪੂਜਿਤਃ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯਥਾਵਿਧਿ । ਦੇਸ਼ਕਾਲੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਨਾਨਾਨ੍ਨੇਨਾਤਿਤੋषਿਤਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਨ੍ਤਃਪੁਰਵਾਸਿਨ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਕਾਨਨਮ੍ । ਰਮ੍ਯਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰਙ੍ਗਨਾਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਮਹਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਾਗ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸ ਯੁਵਾ ਰੂਪਵਾਨ੍ਕਾਨ੍ਤੋ ਮृਦੁਭਾषੀ ਮਨੋਰਮਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾ ਮੁਮੁਹੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਂ ਚ ਕਾਮਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਮਨਮੋਹਣ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ; ਜਦ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਮੁਨਿਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਯਚਰਂਸ੍ਤਦਾ । ਆਰਣੇਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮਾਤृਭਾਵਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਮুনি ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ।
ਆਤ੍ਮਾਰਾਮੋ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਤਪ੍ਯਤਿ । ਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਾਸਾਂ ਵਿਕਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਏਵ ਸ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਦੁਖੀ; ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ-ਬਦਲਾਅ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸੁਰਮ੍ਯਾਂ ਚ ਦਦੁਰ੍ਨਾਰ੍ਯਃ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਪਰਾਰ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣੋਪੇਤਾਂ ਨਾਨੋਪਸ੍ਕਰਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ, ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਵਿਛੌਣੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਸ਼ੌਚਂ ਚ ਕੁਸ਼ਪਾਣਿਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ । ਉਪਾਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਕੂਸ਼ਾ ਘਾਸ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸਾਂਝ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਯਾਮਮੇਕਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਧ੍ਯਾਨੇ ਸੁष੍ਵਾਪ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਮਦ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਚੋਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਕਃ
ਇੱਕ ਪਹਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਂਦ ਕੀਤੀ; ਦੋ ਪਹਰ ਨੀਂਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕ ਉਥ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਂ ਯਾਮਿਨੀਯਾਮਂ ਧ੍ਯਾਨਮੇਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਤਃਕ੍ਰਿਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਸ੍ਤੇ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਹਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਜਨਕੋਪਦੇਸ਼ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ॥ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਰਾਜਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪੁਰਃ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਨਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੰਡਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਹਣਾਂ ਨृਪਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਤ੍ਤਾਸਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਗਾਂ ਚ ਵਿਨਿਵੇਦ੍ਯ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਵਧੀਆ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚ ਤਾਂ ਨृਪਪੂਜਾਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਦੱਸਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਲਸਂਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੁਪਵਿष੍ਟਂ ਸੁਖਾਸਨੇ । ਸ਼ੁਕ ਵ੍ਯਾਸਸੁਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਖੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ।
ਕਿਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਸ੍ਯ ਚ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਜਾਤਂ ਹ੍ਯਾਗਮਨਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਦੱਸੋ।