ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਕਵਚਂ ਭਵੇਤ੍ । ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਕਵਚੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਵਚ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਵਚ ਸਿਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵਾਗ੍ਮੀ ਕਵੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਜੇਤੁਂ ਚ ਕਵਚਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਇਸ ਕਵਚ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਵਕਤਾ, ਵੱਡਾ ਕਵੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚ ਕਣ੍ਵਸ਼ਾਖੋਕ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨੇ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਵਨ੍ਦਨਂ ਸ਼ृਣੁ
ਕਣ੍ਵ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਕਵਚ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵੰਦਨਾ ਵੀ ਸੁਣ।
ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਕृਤਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾਯਾਃ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ । ਮਹਾਮੁਨਿਰ੍ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੋ ਯੇਨ ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਾਂ ਪੁਰਾ
ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬੋਲੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਾਜ੍ਜ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਹਤਵਿਦ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਤਦਾ ਜਗਾਮ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਰਵਿਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁਨੀ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਗਵਾ ਬੈਠਾ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਪਸਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਲੋਲਾਰ੍ਕੇ ਦृष੍ਟਿਗੋਚਰੇ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਰੁਰੋਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਲਾਰਕ ਵੇਖਿਆ। ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਇਆ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਵੇਦਂ ਵੇਦਾਙ੍ਗਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਵਾਚ ਸ੍ਤੌਹਿ ਵਾਗ੍ਦੇਵੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਮृਤਿਹੇਤਵੇ
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਮਝ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ।'
ਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੀਨਨਾਥੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਵੀਂ ਮੱਤ ਨਾਲ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯ ਉਵਾਚ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਮਾਮੇਵਂ ਹਤਤੇਜਸਮ੍ । ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸ੍ਮृਤਿਭ੍ਰष੍ਟਂ ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨਂ ਚ ਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਯਾਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦੇਹਿ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਮ੍ । ਗ੍ਰਨ੍ਥਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸੁਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਯਾਦ, ਵਿਦਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਚੰਗਾ, ਪੱਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਂ ਸਤ੍ਸਭਾਯਾਂ ਚ ਵਿਚਾਰਕ੍ਸ਼ਮਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਲੁਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਵਯੋਗਾਨ੍ਨਵੀਭੂਤਂ ਪੁਨਃ ਕੁਰੁ
ਚੰਗੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੁੜ ਨਵਾਂ ਕਰ ਦੇ।
ਯਥਾਙ੍ਕੁਰਂ ਭਸ੍ਮਨਿ ਚ ਕਰੋਤਿ ਦੇਵਤਾ ਪੁਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਾ ਪਰਮਾ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਸੁਆਹ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਅੰਕੁਰ ਉਗਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਪਰਮ ਜੋਤਿ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਿਦੇਵੀ ਯਾ ਤਸ੍ਯੈ ਵਾਣ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਵਿਸਰ੍ਗਬਿਨ੍ਦੁਮਾਤ੍ਰਾਸੁ ਯਦਧਿष੍ਠਾਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਿਸਰਗ ਤੇ ਬਿੰਦੂ ਵਿਚ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ।
ਤਦਧਿष੍ਠਾਤ੍ਰੀ ਯਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯੈ ਨਿਤ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਵਰੂਪਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਧਿष੍ਠਾਤृਰੂਪਿਣੀ
ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਆਧਾਰਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਯਾ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਵਾਨ੍ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਕਾਲਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਵਰੂਪਾ ਯਾ ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਗਿਣਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਕਾਲ ਤੇ ਸੰਖਿਆ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਮਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਰੂਪਾ ਯਾ ਤਸ੍ਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਸ੍ਮृਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਬੁਦ੍ਧਿਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਜੋ ਭਟਕਣ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਯਾਦ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਭਾਕਲ੍ਪਨਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਾ ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਯਤ੍ਰ ਵੈ
ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲੋਂ ਗਿਆਨ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਮੂਕਵਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਤਦਾऽऽਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨਾਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਵੀ ਮੂਕ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਤਦੋਂ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਇਆ।
ਉਵਾਚ ਸ ਤਾਂ ਸ੍ਤੌਹਿ ਵਾਣੀਮਿष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ । ਸ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਾਜ੍ਞਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਛਿਤ ਵਾਣੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ।' ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਦਾ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਦਾਪ੍ਯਨਨ੍ਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਜ੍ਞਾਨਮੇਕਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਸਿਧਾਂਤ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਅਨੰਤ ਕੋਲੋਂ ਇਕੋ ਗਿਆਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਬਭੂਵ ਮੂਕਵਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਤਦਾ ਤਾਂ ਸ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਗੂੰਗੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸੀ। ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਭ੍ਰਮਭਞ੍ਜਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰਾਣਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਾਲ੍ਮਿਕਿਂ ਯਦਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਤੀਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਗ੍ਰੰਥ ਬਾਰੇ ਵਾਲਮੀਕ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ।
ਮੌਨੀਭੂਤਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਤਾਮੇਵ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਤਦਾ ਚਕਾਰ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਰੇਣ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਓਹੀ ਜਗਦੰਬਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਭ੍ਰਮਾਨ੍ਧਧ੍ਵਂਸਦੀਪਕਮ੍ । ਪੁਰਾਣਸੂਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵ੍ਯਾਸਃ ਕृष੍ਣਕਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਭਟਕਣ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਨਮੇ ਵਿਆਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣ-ਸੂਤਰ ਸੁਣਿਆ।
ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਵੇਦ ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ । ਤਦਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਤ੍ਕਵੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਕਵੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਵੇਦਵਿਭਾਗਂ ਚ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਯਦਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲੋਂ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ,
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਾਮੇਵ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਵਿਭੁਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲੋਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ । ਤਦਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲ ਮਿਲੇ।
ਉਵਾਚ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਤਦਰ੍ਥਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਧ੍ਯਾਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਯੈਰਧੀਤਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹਾਇਆ,
ਤੇ ਚ ਤਾਂ ਪਰਿਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਪੂਜਿਤਾ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਮਨੁਮਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।