ਸ਼ਾਤਾਤਪਸ਼੍ਚ ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਪਰਾਸ਼ਰਃ । ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਪਠਨਾਦ੍ ਗ੍ਰਨ੍ਥਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸ਼ਾਤਾਤਪ, ਸੰਵਰਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਤੇ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਿਆ।
ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿਕੋ ਦੇਵਲਸ੍ਤਥਾ । ਜੈਗੀषਵ੍ਯੋ ਯਯਾਤਿਸ਼੍ਚ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਾਃ
ਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਆਸਤੀਕ, ਦੇਵਲ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਕਵਚਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ऋषਿਰੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਛਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਬृਹਤੀ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਰਦਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਕਵਚ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪ ਹਨ, ਛੰਦ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਅੰਬਿਕਾ ਇਸ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਪਰਿਜ੍ਞਾਨਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਨੇषੁ ਚ । ਕਵਿਤਾਸੁ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਨਿਯੋਗਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ, ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਪਾਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸ਼੍ਰੀਂ ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਭਾਲਂ ਮੇ ਸਰ੍ਵਦਾਵਤੁ
‘ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਸਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਦਾ ਰੱਖੇ; ‘ਸ਼੍ਰੀੰ ਵਾਗਦੇਵਤਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਚਾਏ।
ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਪਾਤੁ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਓਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਸਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਨਿਰੰਤਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ; ‘ਓਂ ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਸਰਸਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਸਦਾ ਬਚਾਏ।
ਐਂ ਹ੍ਰੀਂ ਵਾਗ੍ਵਾਦਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਾਸਾਂ ਮੇ ਸਰ੍ਵਦਾਵਤੁ । ਹ੍ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚੋष੍ਠਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਐਂ ਹ੍ਰੀੰ ਵਾਗਵਾਦਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਸਦਾ ਬਚਾਏ; ‘ਹ੍ਰੀੰ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰੇ ਹੋਠ ਸਦਾ ਰੱਖੇ।
ੴ ਸ਼੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਦਨ੍ਤਪਂਕ੍ਤਿਂ ਸਦਾਵਤੁ । ਐਮਿਤ੍ਯੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਮ ਕਣ੍ਠਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਬ੍ਰਾਹਮੀਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਸਦਾ ਬਚਾਏ; ‘ਐਂ’ ਇਕ ਅੱਖਰ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸਦਾ ਰੱਖੇ।
ੴ ਸ਼੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਪਾਤੁ ਮੇ ਗ੍ਰੀਵਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਮੇ ਸ਼੍ਰੀਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸਦਾ ਬਚਾਏ, ‘ਸ਼੍ਰੀੰ’ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਸਦਾ ਰੱਖੇ; ‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਸਦਾ ਬਚਾਏ।
ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੇ ਪਾਤੁ ਨਾਭਿਕਾਮ੍ । ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਵਾਣ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਮਮ ਹਸ੍ਤੌ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰਾ ਨਾਭੀ ਸਦਾ ਬਚਾਏ; ‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ ਵਾਣ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਸਦਾ ਰੱਖੇ।
ੴ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਤ੍ਮਿਕਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਾਦਯੁਗ੍ਮਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਵਾਗਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਸਰਵਵਰਨਾਤ੍ਮਿਕਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੈਰ ਸਦਾ ਬਚਾਏ; ‘ਓਂ ਵਾਗਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਰੱਖੇ।
ੴ ਸਰ੍ਵਕਣ੍ਠਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਸਰ੍ਵਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾਗ੍ਨਿਦਿਸ਼ਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ
‘ਓਂ ਸਰਵਕੰਠਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਸਰਵਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਅੱਗ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ (ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ) ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ੴ ਐਂ ਹ੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਬੁਧਜਨਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸਤਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੋऽਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮਾਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਐਂ ਹ੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ ਸਰਸਵਤ੍ਯੈ ਬੁਧਜਨਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’—ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਐਂ ਹ੍ਰੀਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾਵਤੁ । ੴ ਐਂ ਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾਂ ਵਾਰੁਣੇऽਵਤੁ
‘ਐਂ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ’ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨੈਰਤ (ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ) ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਐਂ ਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ੴ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਬਿਕਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਮਾਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਐਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਗਦ੍ਯਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾਮੁਤ੍ਤਰੇऽਵਤੁ
‘ਓਂ ਸਰਵਾਂਬਿਕਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਯੂ (ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ) ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਐਂ ਸ਼੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ ਗਦ੍ਯਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ੴ ਐਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਐਂ ਸਰਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਈਸ਼ਾਨ (ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ) ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਵਪੂਜਿਤਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਉਪਰੋਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾਧੋ ਮਾਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਗ੍ਰਨ੍ਥਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਵਤੁ
‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਪੁਸਤਕਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਹੇਠਾਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਗ੍ਰੰਥਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਨ੍ਤ੍ਰੌਘਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਯਂ ਨਾਮ ਕਵਚਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਇਹ 'ਵਿਸ਼ਵ ਜਿੱਤ' ਨਾਮ ਦਾ ਕਵਚ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ । ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਪਰਵਤ ਗੰਧਮਾਦਨ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ।
ਗੁਰੁਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਙ੍ਕਾਰਚਨ੍ਦਨੈਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਕਵਚਂ ਧਾਰਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰੇ।
ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਂ ਤੁ ਕਵਚਂ ਭਵੇਤ੍ । ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਿਦ੍ਧਕਵਚੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਵਚ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਵਚ ਸਿਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵਾਗ੍ਮੀ ਕਵੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਜੇਤੁਂ ਚ ਕਵਚਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਇਸ ਕਵਚ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਵਕਤਾ, ਵੱਡਾ ਕਵੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚ ਕਣ੍ਵਸ਼ਾਖੋਕ੍ਤਂ ਕਵਚਂ ਕਥਿਤਂ ਮੁਨੇ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਵਨ੍ਦਨਂ ਸ਼ृਣੁ
ਕਣ੍ਵ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਕਵਚ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਵੰਦਨਾ ਵੀ ਸੁਣ।
ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਕृਤਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾਯਾਃ ਸ੍ਤਵਨਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ । ਮਹਾਮੁਨਿਰ੍ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੋ ਯੇਨ ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਾਂ ਪੁਰਾ
ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬੋਲੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਉਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾਂਮੁਨੀ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਾਜ੍ਜ ਸ ਮੁਨਿਰ੍ਹਤਵਿਦ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਤਦਾ ਜਗਾਮ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਰਵਿਸ੍ਥਾਨਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੁਨੀ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਗਵਾ ਬੈਠਾ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਪਸਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਲੋਲਾਰ੍ਕੇ ਦृष੍ਟਿਗੋਚਰੇ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਰੁਰੋਦ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਲਾਰਕ ਵੇਖਿਆ। ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਇਆ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਵੇਦਂ ਵੇਦਾਙ੍ਗਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਉਵਾਚ ਸ੍ਤੌਹਿ ਵਾਗ੍ਦੇਵੀਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਮृਤਿਹੇਤਵੇ
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਮਝ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ।'
ਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੀਨਨਾਥੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਤ੍ਮਕਨ੍ਧਰਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਵੀਂ ਮੱਤ ਨਾਲ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯ ਉਵਾਚ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰ੍ਮਾਮੇਵਂ ਹਤਤੇਜਸਮ੍ । ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸ੍ਮृਤਿਭ੍ਰष੍ਟਂ ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨਂ ਚ ਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕ੍ਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਯਾਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦੇਹਿ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਮ੍ । ਗ੍ਰਨ੍ਥਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸੁਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਯਾਦ, ਵਿਦਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਚੰਗਾ, ਪੱਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼।