ਕਵਚਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਜਯਂ ਭृਗਵੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ ਉਹ ਕਵਚ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵਜੋਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਵਜਯ ਹੈ।
ਭृਗੁਰੁਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਜਨਕ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਵਚਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਜਯਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਯਾਤਯਾਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੂਹਸਂਯੁਤਂ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਜਯ ਕਵਚ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਵਚਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਾਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਖਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਪੂਜਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਵਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਗੋਲੋਕੇ ਮਹ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵਿਭੁਨਾ ਰਾਸੇ ਵੈ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਗੋਪਨੀਯਂ ਚ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਂ ਪਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਰੁਤਾਦ੍ਭੁਤਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਕਲਪਵ੍ਰਿੱਛ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਣਸੁਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਞ੍ਛੁਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਪੂਜਿਤਃ । ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਪਠਨਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਂਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਠਨਾਦ੍ਧਾਰਣਾਦ੍ਵਾਗ੍ਮੀ ਕਵੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਲ੍ਮਿਕੋ ਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੋ ਮਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਤੇ ਵਚਨਕੁਸ਼ਲ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਝ ਹੀ, ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੂ ਨੇ ਇਹ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਪਾਈ।
ਕਣਾਦੋ ਗੌਤਮਃ ਕਣ੍ਵਃ ਪਾਣਿਨਿਃ ਸ਼ਾਕਟਾਯਨਃ । ਗ੍ਰਨ੍ਧਂ ਚਕਾਰ ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਣਾਦ, ਗੌਤਮ, ਕਣਵ, ਪਾਣਿਨੀ, ਸ਼ਾਕਟਾਯਨ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਕਾਤਿਆਇਨ ਨੇ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰੰਥ ਰਚੇ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਵਿਭਾਗਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਚਕਾਰ ਲੀਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲਿਖੇ।
ਸ਼ਾਤਾਤਪਸ਼੍ਚ ਸਂਵਰ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਪਰਾਸ਼ਰਃ । ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਪਠਨਾਦ੍ ਗ੍ਰਨ੍ਥਂ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਃ
ਸ਼ਾਤਾਤਪ, ਸੰਵਰਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਤੇ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਿਆ।
ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿਕੋ ਦੇਵਲਸ੍ਤਥਾ । ਜੈਗੀषਵ੍ਯੋ ਯਯਾਤਿਸ਼੍ਚ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਾਃ
ਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਆਸਤੀਕ, ਦੇਵਲ, ਜੈਗੀਸ਼ਵਯ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਕਵਚਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ऋषਿਰੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਛਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਬृਹਤੀ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਰਦਾਮ੍ਬਿਕਾ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਕਵਚ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪ ਹਨ, ਛੰਦ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਅੰਬਿਕਾ ਇਸ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਪਰਿਜ੍ਞਾਨਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਨੇषੁ ਚ । ਕਵਿਤਾਸੁ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਨਿਯੋਗਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ, ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ਿਰੋ ਮੇ ਪਾਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਸ਼੍ਰੀਂ ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਭਾਲਂ ਮੇ ਸਰ੍ਵਦਾਵਤੁ
‘ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਸਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਦਾ ਰੱਖੇ; ‘ਸ਼੍ਰੀੰ ਵਾਗਦੇਵਤਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਚਾਏ।
ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਪਾਤੁ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਓਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਸਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਨਿਰੰਤਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ; ‘ਓਂ ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਸਰਸਵਤ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਸਦਾ ਬਚਾਏ।
ਐਂ ਹ੍ਰੀਂ ਵਾਗ੍ਵਾਦਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਨਾਸਾਂ ਮੇ ਸਰ੍ਵਦਾਵਤੁ । ਹ੍ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚੋष੍ਠਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਐਂ ਹ੍ਰੀੰ ਵਾਗਵਾਦਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਸਦਾ ਬਚਾਏ; ‘ਹ੍ਰੀੰ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰੇ ਹੋਠ ਸਦਾ ਰੱਖੇ।
ੴ ਸ਼੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਦਨ੍ਤਪਂਕ੍ਤਿਂ ਸਦਾਵਤੁ । ਐਮਿਤ੍ਯੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਮਮ ਕਣ੍ਠਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਬ੍ਰਾਹਮੀਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਸਦਾ ਬਚਾਏ; ‘ਐਂ’ ਇਕ ਅੱਖਰ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸਦਾ ਰੱਖੇ।
ੴ ਸ਼੍ਰੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਪਾਤੁ ਮੇ ਗ੍ਰੀਵਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੌ ਮੇ ਸ਼੍ਰੀਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਸਦਾ ਬਚਾਏ, ‘ਸ਼੍ਰੀੰ’ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਸਦਾ ਰੱਖੇ; ‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰਾ ਛਾਤੀ ਸਦਾ ਬਚਾਏ।
ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮੇ ਪਾਤੁ ਨਾਭਿਕਾਮ੍ । ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਵਾਣ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਮਮ ਹਸ੍ਤੌ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰਾ ਨਾਭੀ ਸਦਾ ਬਚਾਏ; ‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ ਵਾਣ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਸਦਾ ਰੱਖੇ।
ੴ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਤ੍ਮਿਕਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪਾਦਯੁਗ੍ਮਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਵਾਗਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਸਰਵਵਰਨਾਤ੍ਮਿਕਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੈਰ ਸਦਾ ਬਚਾਏ; ‘ਓਂ ਵਾਗਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਰੱਖੇ।
ੴ ਸਰ੍ਵਕਣ੍ਠਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਸਰ੍ਵਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾਗ੍ਨਿਦਿਸ਼ਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ
‘ਓਂ ਸਰਵਕੰਠਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਸਰਵਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਅੱਗ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ (ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ) ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ੴ ਐਂ ਹ੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੈ ਬੁਧਜਨਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਸਤਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੋऽਯਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਮਾਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਐਂ ਹ੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ ਸਰਸਵਤ੍ਯੈ ਬੁਧਜਨਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’—ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਐਂ ਹ੍ਰੀਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾਵਤੁ । ੴ ਐਂ ਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾਂ ਵਾਰੁਣੇऽਵਤੁ
‘ਐਂ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ’ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨੈਰਤ (ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ) ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਐਂ ਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ੴ ਸਰ੍ਵਾਮ੍ਬਿਕਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਮਾਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਐਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਗਦ੍ਯਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾਮੁਤ੍ਤਰੇऽਵਤੁ
‘ਓਂ ਸਰਵਾਂਬਿਕਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਵਾਯੂ (ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ) ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਐਂ ਸ਼੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ ਗਦ੍ਯਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ੴ ਐਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੈਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਦਾਵਤੁ
‘ਓਂ ਐਂ ਸਰਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਈਸ਼ਾਨ (ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ) ਵੱਲ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਵਪੂਜਿਤਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਉਪਰੋਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾਧੋ ਮਾਂ ਸਦਾਵਤੁ । ੴ ਗ੍ਰਨ੍ਥਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋऽਵਤੁ
‘ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਪੁਸਤਕਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਮੰਤ੍ਰ ਹੇਠਾਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ‘ਓਂ ਗ੍ਰੰਥਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ’ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਨ੍ਤ੍ਰੌਘਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਯਂ ਨਾਮ ਕਵਚਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਰੂਪ ਦੱਸਿਆ ਹੈ; ਇਹ 'ਵਿਸ਼ਵ ਜਿੱਤ' ਨਾਮ ਦਾ ਕਵਚ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰ੍ਵਤੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ । ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਨ੍ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਪਰਵਤ ਗੰਧਮਾਦਨ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ।
ਗੁਰੁਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਙ੍ਕਾਰਚਨ੍ਦਨੈਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਕਵਚਂ ਧਾਰਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰੇ।