ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੁਕ੍ਲਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪृਥੁਕਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮੋਦਕਮ੍ । ਘृਤਸੈਨ੍ਧਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਅਟੁੱਟ ਚਿੱਟੇ ਚੌਲ, ਚਿੱਟਾ ਚਿੜਾ, ਚਿੱਟਾ ਮਿੱਠਾ ਪਿੰਡ ਤੇ ਘੀ ਤੇ ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਿਸ਼ਾਨਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਵਗੋਧੂਮਚੂਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਿष੍ਟਕਂ ਘृਤਸਂਯੁਤਮ੍ । ਪਿष੍ਟਕਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਕ੍ਵਰਮ੍ਭਾਫਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੌ ਤੇ ਗੇਹੂੰ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਪਿੰਡ, ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ; ਪਵਿੱਤਰ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪੱਕਾ ਆੰਬ ਦਾ ਫਲ ਵੀ।
ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸਘृਤਂ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍ । ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਤਦੁਦਕਂ ਕਸੇਰੁਂ ਮੂਲਮਾਰ੍ਦ੍ਰਕਮ੍
ਘੀ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਨਨ, ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗੇ, ਨਾਰੀਅਲ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਗਿਰੀ ਤੇ ਤਾਜਾ ਅਦਰਕ।
ਪਕ੍ਵਰਮ੍ਭਾਫਲਂ ਚਾਰੁ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਬਦਰੀਫਲਮ੍ । ਕਾਲਦੇਸ਼ੋਦ੍ਭਵਂ ਚਾਰੁ ਫਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚ ਸਂਸ੍ਕਤਮ੍
ਪੱਕਾ ਆੰਬ, ਸੋਹਣਾ ਬੈਲ ਫਲ, ਬੇਰੀ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਫਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਉੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸੁਗਨ੍ਧਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਂ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਨਵੀਨਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਮੁਨੇ
ਸੁਗੰਧੀ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਚਿੱਟਾ ਚੰਦਨ, ਨਵਾਂ ਚਿੱਟਾ ਕੱਪੜਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ੰਖ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਹਾਰਂ ਚ ਭੂषਣਮ੍ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਹਾਰ ਜੋ ਗਹਿਣਾ ਬਣੇ, ਤੇ ਓਹੋ ਧਿਆਨ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ।
ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮਹਾਭਾਗ ਭ੍ਰਮਭਞ੍ਜਨਕਾਰਣਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਜੋ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸਰਸਵਤੀ।
ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਪੁष੍ਟਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਾਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾਂ ਵੀਣਾਪੁਸ੍ਤਕਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦਸ ਕਰੋੜ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਧੋਏ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀਣਾ ਤੇ ਪੁਸਤਕ।
ਰਤ੍ਨਸਾਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਾਣਨਵਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਸੁਪੂਜਿਤਾਂ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਿਭਿਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਵੇਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਨ੍ਦੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦਿਤਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਮਨੁਮਾਨਵੈਃ । ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚ ਮੂਲੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ—
ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਕਵਚਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੁਵਿ । ਯੇषਾਂ ਚੇਯਮਿष੍ਟਦੇਵੀ ਤੇषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵੀ ਇਹ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਰਮ੍ਭੇ ਚ ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਞ੍ਚਮੀਦਿਨੇ । ਸਰ੍ਵੋਪਯੁਕ੍ਤਂ ਮੂਲਂ ਚ ਵੈਦਿਕਾष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਃ ਪਰਃ
ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੇ, ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵੇਦਕ ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਯੇਨੋਪਦੇਸ਼ੋ ਵਾ ਤੇषਾਂ ਸ ਮੂਲ ਏਵ ਚ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜੋ ਚਉਥੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ । ਪੁਰਾ ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚੇਮਂ ਵਾਲ੍ਮੀਕਾਯ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਲੱਖਮੀ, ਮਾਇਆ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਦਇਆਲੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਇਹ ਵਲਮੀਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਭृਗੁਰ੍ਦਦੌ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ; ਭਰਿਗੁ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮੇਲੇ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਣਿ ਮਾਰੀਚੋ ਦਦੌ ਵਾਕ੍ਪਤਯੇ ਮੁਦਾ । ਭृਗੋਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦੌ ਤੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਚੰਦ੍ਰ ਮੇਲੇ ਸਮੇਂ ਮਰੀਚੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਕਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਭਰਿਗੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਦਦੌ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਵਿਭਾਣ੍ਡਕੋ ਦਦੌ ਮੇਰੌ ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਆਸਤੀਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਦੂਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਭਾਂਡਕ ਨੇ ਇਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਵਃ ਕਣਾਦਮੁਨਯੇ ਗੌਤਮਾਯ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਾਯ ਤਥਾ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਾਯ ਚ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਣਾਦ ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਅਤੇ ਕਾਤਿਆਇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇषਃ ਪਾਣਿਨਯੇ ਚੈਵ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਦਦੌ ਸ਼ਾਕਟਾਯਨਾਯ ਸੁਤਲੇ ਬਲਿਸਂਸਦਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪਾਣਿਨੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨਵਾਨ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਸਨੇ ਸੁਤਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਕਟਾਯਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍ । ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧੋ ਹਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਲਈ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਵਚਂ ਸ਼ृਣੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਰष੍ਟਾ ਵਿਸ਼੍ਵਜਯਂ ਭृਗਵੇ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ ਉਹ ਕਵਚ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵਜੋਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਵਜਯ ਹੈ।
ਭृਗੁਰੁਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਜਨਕ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਜਣਨਹਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਵਚਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਜਯਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਯਾਤਯਾਮਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੂਹਸਂਯੁਤਂ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਜਯ ਕਵਚ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਵਚਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਾਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਖਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਪੂਜਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਵਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਗੋਲੋਕੇ ਮਹ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਰਾਸੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵਿਭੁਨਾ ਰਾਸੇ ਵੈ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਗੋਪਨੀਯਂ ਚ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਂ ਪਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਰੁਤਾਦ੍ਭੁਤਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਕਲਪਵ੍ਰਿੱਛ ਵਾਂਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਣਸੁਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਞ੍ਛੁਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਪੂਜਿਤਃ । ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਪਠਨਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਂਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਠਨਾਦ੍ਧਾਰਣਾਦ੍ਵਾਗ੍ਮੀ ਕਵੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਲ੍ਮਿਕੋ ਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੋ ਮਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਵਾਲਮੀਕਿ ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਤੇ ਵਚਨਕੁਸ਼ਲ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਝ ਹੀ, ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੂ ਨੇ ਇਹ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਪਾਈ।
ਕਣਾਦੋ ਗੌਤਮਃ ਕਣ੍ਵਃ ਪਾਣਿਨਿਃ ਸ਼ਾਕਟਾਯਨਃ । ਗ੍ਰਨ੍ਧਂ ਚਕਾਰ ਯਦ੍ਧृਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਣਾਦ, ਗੌਤਮ, ਕਣਵ, ਪਾਣਿਨੀ, ਸ਼ਾਕਟਾਯਨ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਕਾਤਿਆਇਨ ਨੇ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰੰਥ ਰਚੇ।
ਧृਤ੍ਵਾ ਵੇਦਵਿਭਾਗਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਚਕਾਰ ਲੀਲਾਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲਿਖੇ।