ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਨृਪਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਦਯਃ । ਬਭੂਵ ਪੂਜਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਸਰਸਵਤੀ ਸਦਾ ਹੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਗਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਕਵਚਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਾਪਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਪੂਜੋਪਯੁਕ੍ਤਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨਾਦਿਕਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੂਜਾ ਦਾ ਤਰੀਕਾ, ਕਵਚ, ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ—
ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ । ਵਰ੍ਤਤੇ ਹृਦਯੇ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕਿਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਵੇਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦੱਸੋ; ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਣ੍ਵਸ਼ਾਖੋਕ੍ਤਪਦ੍ਧਤਿਮ੍ । ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਵਿਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਰਦ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਕਣਵਾ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮਾਘਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਰਮ੍ਭਦਿਨੇऽਪਿ ਚ । ਪੂਰ੍ਵੇऽਹ੍ਨਿ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਹ੍ਨਿ ਸਂਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਨਣ ਪੰਜਮੀ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਸਮਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਇਨਸਾਨ ਸਯੰਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਘਟਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ੍ਵਸ਼ਾਖੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨੇਨ ਤਾਨ੍ਤ੍ਰਿਕੇਣਾਥਵਾ ਪੁਨਃ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਘੜਾ ਰੱਖੇ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਜਾਂ ਤਾਂਤ੍ਰਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਗਣੇਸ਼ਂ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਤੋऽਭੀष੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ । ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇਨ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਬਾਹ੍ਯਘਟੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮਨਚਾਹੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜਿਵੇਂ ਧਿਆਨ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਬਾਹਰੀ ਘੜੇ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ षੋਡषੋਪਚਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਵ੍ਰਤੀ । ਪੂਜੋਪਯੁਕ੍ਤਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚ ਵੇਦਨਿਰੂਪਿਤਮ੍
ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਵ੍ਰਤੀ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਪੂਜਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੌਮ੍ਯ ਤਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਯਥਾਧੀਤਂ ਯਥਾਗਮਮ੍ । ਨਵਨੀਤਂ ਦਧਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਲਡ੍ਡੁਕਮ੍
ਹੇ ਸੁਮੀਤ੍ਰੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਕਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਤਾਜਾ ਮੱਖਣ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਭੁੰਨੇ ਚੌਲ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਲੱਡੂ।
ਇਕ੍ਸ਼ੁਮਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਂ ਪਞ੍ਚਗੁਡਂ ਮਧੁ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਤਮਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਗੰਨੇ, ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ, ਚਿੱਟਾ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦਾ ਗੁੜ, ਸ਼ਹਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੌਲ, ਮਿਸਰੀ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਚਿੱਟੇ ਚੌਲ।
ਅਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼ੁਕ੍ਲਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪृਥੁਕਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਮੋਦਕਮ੍ । ਘृਤਸੈਨ੍ਧਵਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਅਟੁੱਟ ਚਿੱਟੇ ਚੌਲ, ਚਿੱਟਾ ਚਿੜਾ, ਚਿੱਟਾ ਮਿੱਠਾ ਪਿੰਡ ਤੇ ਘੀ ਤੇ ਸੈਂਧਾ ਲੂਣ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਿਸ਼ਾਨਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਵਗੋਧੂਮਚੂਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਿष੍ਟਕਂ ਘृਤਸਂਯੁਤਮ੍ । ਪਿष੍ਟਕਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਪਿ ਪਕ੍ਵਰਮ੍ਭਾਫਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੌ ਤੇ ਗੇਹੂੰ ਦੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਪਿੰਡ, ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ; ਪਵਿੱਤਰ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਪੱਕਾ ਆੰਬ ਦਾ ਫਲ ਵੀ।
ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸਘृਤਂ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍ । ਨਾਰਿਕੇਲਂ ਤਦੁਦਕਂ ਕਸੇਰੁਂ ਮੂਲਮਾਰ੍ਦ੍ਰਕਮ੍
ਘੀ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਨਨ, ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗੇ, ਨਾਰੀਅਲ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਗਿਰੀ ਤੇ ਤਾਜਾ ਅਦਰਕ।
ਪਕ੍ਵਰਮ੍ਭਾਫਲਂ ਚਾਰੁ ਸ਼੍ਰੀਫਲਂ ਬਦਰੀਫਲਮ੍ । ਕਾਲਦੇਸ਼ੋਦ੍ਭਵਂ ਚਾਰੁ ਫਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਚ ਸਂਸ੍ਕਤਮ੍
ਪੱਕਾ ਆੰਬ, ਸੋਹਣਾ ਬੈਲ ਫਲ, ਬੇਰੀ ਦਾ ਫਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਫਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਉੱਗਦੇ ਹਨ।
ਸੁਗਨ੍ਧਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਂ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਨਵੀਨਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਮੁਨੇ
ਸੁਗੰਧੀ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਚਿੱਟਾ ਚੰਦਨ, ਨਵਾਂ ਚਿੱਟਾ ਕੱਪੜਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸ਼ੰਖ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਹਾਰਂ ਚ ਭੂषਣਮ੍ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ ਹਾਰ ਜੋ ਗਹਿਣਾ ਬਣੇ, ਤੇ ਓਹੋ ਧਿਆਨ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ।
ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮਹਾਭਾਗ ਭ੍ਰਮਭਞ੍ਜਨਕਾਰਣਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਜੋ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸਰਸਵਤੀ।
ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਪੁष੍ਟਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਵਿਗ੍ਰਹਾਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾਂ ਵੀਣਾਪੁਸ੍ਤਕਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦਸ ਕਰੋੜ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਧੋਏ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀਣਾ ਤੇ ਪੁਸਤਕ।
ਰਤ੍ਨਸਾਰੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਰ੍ਮਾਣਨਵਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਸੁਪੂਜਿਤਾਂ ਸੁਰਗਣੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਿਭਿਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਵੇਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਨ੍ਦੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦਿਤਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਮਨੁਮਾਨਵੈਃ । ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚ ਮੂਲੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ—
ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਕਵਚਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੁਵਿ । ਯੇषਾਂ ਚੇਯਮਿष੍ਟਦੇਵੀ ਤੇषਾਂ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵੀ ਇਹ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਰਮ੍ਭੇ ਚ ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਞ੍ਚਮੀਦਿਨੇ । ਸਰ੍ਵੋਪਯੁਕ੍ਤਂ ਮੂਲਂ ਚ ਵੈਦਿਕਾष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਃ ਪਰਃ
ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੇ, ਤੇ ਸਭ ਲਈ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਵੇਦਕ ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਯੇਨੋਪਦੇਸ਼ੋ ਵਾ ਤੇषਾਂ ਸ ਮੂਲ ਏਵ ਚ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ; ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜੋ ਚਉਥੀ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ । ਪੁਰਾ ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚੇਮਂ ਵਾਲ੍ਮੀਕਾਯ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਲੱਖਮੀ, ਮਾਇਆ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਦਇਆਲੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਇਹ ਵਲਮੀਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਭृਗੁਰ੍ਦਦੌ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਪੁष੍ਕਰੇ ਸੂਰ੍ਯਪਰ੍ਵਣਿ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ; ਭਰਿਗੁ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮੇਲੇ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਣਿ ਮਾਰੀਚੋ ਦਦੌ ਵਾਕ੍ਪਤਯੇ ਮੁਦਾ । ਭृਗੋਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦੌ ਤੁष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਚੰਦ੍ਰ ਮੇਲੇ ਸਮੇਂ ਮਰੀਚੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਕਪਤੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਭਰਿਗੁ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਦਦੌ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਵਿਭਾਣ੍ਡਕੋ ਦਦੌ ਮੇਰੌ ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਆਸਤੀਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਦੂਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਭਾਂਡਕ ਨੇ ਇਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਵਃ ਕਣਾਦਮੁਨਯੇ ਗੌਤਮਾਯ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਾਯ ਤਥਾ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨਾਯ ਚ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਣਾਦ ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਅਤੇ ਕਾਤਿਆਇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇषਃ ਪਾਣਿਨਯੇ ਚੈਵ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਾਯ ਧੀਮਤੇ । ਦਦੌ ਸ਼ਾਕਟਾਯਨਾਯ ਸੁਤਲੇ ਬਲਿਸਂਸਦਿ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪਾਣਿਨੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨਵਾਨ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਸਨੇ ਸੁਤਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਕਟਾਯਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍ । ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧੋ ਹਿ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਲਈ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।