ਯਦ੍ਯਦ੍ਦਦਾਤਿ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਯੋ ਜਨਃ । ਸ ਚ ਖਾਦਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਥੋ ਵਿਰਾਟ੍ ਤਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਗ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ਵਿਭੁਃ । ਵਰਮਨ੍ਯਂ ਕਿਮਿष੍ਟਂ ਤੇ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਦਾਮਿ ਚ
ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਦੱਸ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਰਾਡ੍ ਵਿਭੁਃ । ਕृष੍ਣਂ ਤਂ ਬਾਲਕਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਚਨਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਲਕ ਮੌਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਬਾਲਕ ਉਵਾਚ ਵਰੋ ਮੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ। ਸਤਤਂ ਯਾਵਦਾਯੁਰ੍ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਚ ਵਾ
ਬਾਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਵਰ ਇਹ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਪਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ।'
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਞ੍ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਮੂਰ੍ਖਸ਼੍ਚ ਜੀਵਨ੍ਨਪਿ ਮृਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਜੀਵਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤਜ੍ਜਪੇਨ ਤਪਸਾ ਯਜ੍ਞੇਨ ਪੂਜਨੇਨ ਚ। ਵ੍ਰਤੇਨ ਚੋਪਵਾਸੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਝੇ, ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜਪ, ਤਪ, ਯਜ, ਪੂਜਾ, ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਪੁੰਨ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ । ਯੇਨਾਤ੍ਮਨਾ ਜੀਵਿਤਸ਼੍ਚ ਤਮੇਵ ਨ ਹਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਝਾ ਹੈ, ਉਸ ਮੂਰਖ ਦਾ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਉਹ ਜਿਸ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਯਾਵਦਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰੀਰੇऽਸ੍ਤਿ ਤਾਵਤ੍ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਆਤਮਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਚ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਦ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਤੇ ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਜੋਤ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਉਵਾਚ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਿਂ ਮਧੁਰਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਬਾਲਕ ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੀ।
"ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਸੁਚਿਰਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਤਿष੍ਠ ਯਥਾਹਂ ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਭਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸਂਖ੍ਯਪਾਤੇ ਚ ਪਾਤਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਰਹਿ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋ ਜਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਗਿਰਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਅਂਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਵਿਰਾਡ੍ ਭਵ । ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਰष੍ਟਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਹਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਵਿਰਾਟ ਬਣੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੌਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।'
ਲਲਾਟੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੇ । ਸ਼ਿਵਾਂਸ਼ੇਨ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਰਣਾਯ ਵੈ
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਲਈ ਹੋਣਗੇ।'
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੇष੍ਵੇਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ। ਪਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਵਿषਯੀ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ੇਨ(ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ੇਨ) ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਾਲਾਗਨੀ ਰੁਦਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਰਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ।'
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸਤਤਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਰੇਣ ਮੇ । ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਕਮਨੀਯਂ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇਗਾ; ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਸੋਹਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੇਖੇਗਾ।
ਮਾਤਰਂ ਕਮਨੀਯਾਂ ਚ ਮਮ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਯਾਮਿ ਲੋਕਂ ਤਿष੍ਠ ਵਤ੍ਸੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਵੇਖੇਗਾ; 'ਜਾ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਲੋਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਸਮੁਵਾਚ ਹ। ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮੀਸ਼ਂ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਚੈਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
"ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸृष੍ਟਿਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵੋ ਭਵ । ਮਹਾਵਿਰਾਡ੍ ਲੋਮਕੂਪੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਵਿਧੇ ਸ਼ृਣੁ
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਾ ਪੁੱਤ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ; ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਟ, ਸੁਣ ਕਿ ਛੋਟਾ ਵਿਰਾਟ ਵੀ ਵਾਲ ਦੇ ਰੋਮ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਮਹਾਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਾਲੋਦ੍ਭਵੋ ਭਵ। ਅਂਸ਼ੇਨ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪ
'ਜਾ ਪੁੱਤ, ਮਹਾਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ; ਵੱਡੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਲੰਬਾ ਤਪ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਵੀ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਵਿਰਰਾਮ ਵਿਧੇਃ ਸੁਤ। ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਦਾਯਕਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਹਾਵਿਰਾਡ੍ ਲੋਮਕੂਪੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਗੋਲਕੇ ਜਲੇ । ਬਭੂਵ ਚ ਵਿਰਾਟ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਵਿਰਾਡਂਸ਼ੇਨ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰੋਮ ਵਿੱਚ, ਜਲ ਭਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ, ਛੋਟਾ ਵਿਰਾਟ ਵੱਡੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੁਵਾ ਪੀਤਵਾਸਾਃ ਸ਼ਯਾਨੋ ਜਲਤਲ੍ਪਕੇ । ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜਲ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਜਨਾਰਦਨ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਤਨ੍ਨਾਭਿਕਮਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਸਮ੍ਭੂਯ ਪਦ੍ਮਦਣ੍ਡੇ ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਯੁਗਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਾਨ੍ਤਂ ਜਗਾਮ ਦਣ੍ਡਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਲਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਜਃ । ਨਾਭਿਜਸ੍ਯ ਚ ਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪ ਪਿਤਾ ਤਵ
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਮੂਲ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਦਧ੍ਯੌ ਕृष੍ਣਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਤਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਛੋਟਾ ਵਿਰਾਟ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ਯਾਨਂ ਜਲਤਲ੍ਪੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਗੋਲਕਾਪ੍ਲੁਤੇ । ਯਲ੍ਲੋਮਕੂਪੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਪਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਲ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਜਿਸ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਚਾਪਿ ਗੋਲੋਕਂ ਗੋਪਗੋਪੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਤਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ।
ਬਭੂਵੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਾਨਸਾਃ ਸਨਕਾਦਯਃ । ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਕਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੈਕਾਦਸ਼ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਨਕ ਆਦਿ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਬਭੂਵ ਪਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ। ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪੇ ਸ ਚਾਵਸਤ੍
ਛੋਟੇ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਉਥੇ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਸਰ੍ਜ ਹ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਪਾਤਾਲਂ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਂ ਸਚਰਾਚਰਾਮ੍
ਛੋਟੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਬਣਾਇਆ: ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ — ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਨ।