ਊਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦੁਪਦ੍ਵੀਪਾਸਂਖ੍ਯਸ਼ੈਲਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾ ਬ੍ਰਹ੍ਯਲੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕ੍ਰੋੜ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਘੱਟ ਉਪਟਾਪੂ, ਅਣਗਿਣਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਨ। ਉਪਰ ਸੱਤ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਪਾਤਾਲਾਨਿ ਚ ਸਪ੍ਤਾਧਸ਼੍ਚੈਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮੇਵ ਚ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਧਰਾਯਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕੋ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਹੇਠਾਂ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਭੂਰਲੋਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਭੁਵਰਲੋਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੋ ਜਨਲੋਕਸ੍ਤਥਾ ਪਰਃ । ਤਤਃ ਪਰਸ੍ਤਪੋਲੋਕਃ ਸਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਵਰਲੋਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਨਲੋਕ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਤਪੋਲੋਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਚ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਬਾਹਰਲਾ ਤੇ ਅੰਦਰਲਾ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਨਾਰਦ । ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਘਮਨਿਤ੍ਯਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਇਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯੌ ਗੋਲੋਕਵੈਕੁਣ੍ਠੌ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੌ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਕृਤ੍ਰਿਮੌ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਲੋਮਕੂਪੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਪਰਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਗੋਲੋਕ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਵਾਲ ਦੇ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਪੱਕਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕृष੍ਣੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾ ਕਥਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ। ਹਰ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਹਨ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਂਖ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਦਿਗੀਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਦਯਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਕ੍ਰੋੜ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਲਕ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ।
ਭੁਵਿ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋऽਪ੍ਯਧੋ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ । ਅਥ ਕਾਲੇऽਤ੍ਰ ਸ ਵਿਰਾਡੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਉਪਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਡਿਮ੍ਭਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਅੰਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਾਲੀਪਨ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਇਆ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦਾ ਦਧ੍ਯੌ ਕृष੍ਣਂ ਪਰਮਪੂਰੁषਮ੍। ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਧਿਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਜੋਤੀ ਦੇਖੀ।
ਨਵੀਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਆਮ, ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੁਰਲੀ ਫੜਿਆ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ।
ਜਹਾਸ ਬਾਲਕਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਕਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਰਂ ਤਦਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰੇਸ਼ਃ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਬੱਚਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਸਮੋ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਸਂਖ੍ਯਨਿਲਯੋ ਭਵ ਵਤ੍ਸ ਲਯਾਵਧਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਲੈ ਤਕ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਰਦੋ ਭਵ । ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਰੋਗਸ਼ੋਕਪੀਡਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤੋ ਭਵ
ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਸ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ षਡਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਤ੍ਰਿਃਕृਤ੍ਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਜਾਪ ਵੇਦਾਙ੍ਗਪ੍ਰਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ।
ਪ੍ਰਣਵਾਦਿਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤਮਿष੍ਟਂ ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਚੌਥੇ ਸੁਰ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਨਾਮ, ਜੋ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾਹਾਰਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਵਿਭੁਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੋਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਸੁਣੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤਿਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਨ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵੋ ਜਨਃ । ਤਤ੍षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ੋ ਵਿषਯਿਣੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਜ੍ਵਦਸ਼ਾਸ੍ਯ ਵੈ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਨ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭੋਗ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਗ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਸ੍ਯ ਚ । ਨੈਵੇਦ੍ਯੇ ਚੈਵ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨ ਹਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਦਦਾਤਿ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਯੋ ਜਨਃ । ਸ ਚ ਖਾਦਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਥੋ ਵਿਰਾਟ੍ ਤਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਗ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ਵਿਭੁਃ । ਵਰਮਨ੍ਯਂ ਕਿਮਿष੍ਟਂ ਤੇ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਦਾਮਿ ਚ
ਉਹ ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਦੱਸ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਰਾਡ੍ ਵਿਭੁਃ । ਕृष੍ਣਂ ਤਂ ਬਾਲਕਸ੍ਤਾਵਦ੍ਵਚਨਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਬਾਲਕ ਮੌਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਿਆ।
ਬਾਲਕ ਉਵਾਚ ਵਰੋ ਮੇ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਮ੍ਭੋਜੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤੁ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ। ਸਤਤਂ ਯਾਵਦਾਯੁਰ੍ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਾ ਸੁਚਿਰਂ ਚ ਵਾ
ਬਾਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਵਰ ਇਹ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਪਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ।'
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਞ੍ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍। ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਮੂਰ੍ਖਸ਼੍ਚ ਜੀਵਨ੍ਨਪਿ ਮृਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਜੀਵਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤਜ੍ਜਪੇਨ ਤਪਸਾ ਯਜ੍ਞੇਨ ਪੂਜਨੇਨ ਚ। ਵ੍ਰਤੇਨ ਚੋਪਵਾਸੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਝੇ, ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜਪ, ਤਪ, ਯਜ, ਪੂਜਾ, ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਪੁੰਨ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯ ਜੀਵਨਂ ਵृਥਾ । ਯੇਨਾਤ੍ਮਨਾ ਜੀਵਿਤਸ਼੍ਚ ਤਮੇਵ ਨ ਹਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਝਾ ਹੈ, ਉਸ ਮੂਰਖ ਦਾ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਉਹ ਜਿਸ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਯਾਵਦਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰੀਰੇऽਸ੍ਤਿ ਤਾਵਤ੍ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਜਦ ਤਕ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਆਤਮਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਚ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਦ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਤੇ ਤੂੰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਜੋਤ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਉਵਾਚ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਿਂ ਮਧੁਰਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਬਾਲਕ ਉਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੀ।