ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਦਿਦੇਵਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਡਿਮ੍ਭੋ ਜਲੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ । ਤਤਃ ਸ ਕਾਲੇ ਸਹਸਾ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਅੰਡਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੇਕਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਕੋਟਿਰਵਿਪ੍ਰਭਃ। ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰੋਰੂਯਮਾਣਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਃ ਪੀਡਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਉਸ ਅੰਡੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਜਲਮਧ੍ਯੇ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਸਂਖ੍ਯਨਾਥੋ ਯੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਰ੍ਧ੍ਵਮਨਾਥਵਤ੍
ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾਂਡਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਨਾਥ ਵਾਂਗ ਉਪਰ ਵਲ ਤੱਕਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥੂਲਾਸ੍ਥੂਲਤਮਃ ਸੋऽਪਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦੇਵੋ ਮਹਾਵਿਰਾਟ੍। ਪਰਮਾ੍ਣੁਰ੍ਯਥਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਪਰਃ ਸ੍ਥੂਲਾਤ੍ਤਥਾਪ੍ਯਸੌ
ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਵੀਰਾਟ ਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਮੋਟਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਵੀ; ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਣੂ ਸੁਕਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਮੋਟੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਹੈ।
ਤੇਜਸਾ षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ੋऽਯਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਧਾਰਃ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਕृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ, ਦਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਾ-ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਲੋਮਕੂਪੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਨਿਖਿਲਾਨਿ ਚ। ਅਸ੍ਯਾਪਿ ਤੇषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਚ ਕृष੍ਣੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨਹਿ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਉਸ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਵਾਲ ਦੇ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸਂਖ੍ਯਾ ਚੇਦ੍ਰਜਸਾਮਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਨ ਕਦਾਚਨ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਂ ਤਥਾ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ। ਪਾਤਾਲਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਹਰ ਇਕ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹਨ; ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੱਕ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਦ੍ ਬਹਿਰੇਵ ਸਃ। ਤਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਗੋਲੋਕਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਯੋਜਨਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਉਪਰ ਗੋਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਕ੍ਰੋੜ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਥਾਪ੍ਯਯਮ੍। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਮਿਤਾ ਪृਧ੍ਵੀ ਸਪ੍ਤਸਾਗਰਸਂਯੁਤਾ
ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਊਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦੁਪਦ੍ਵੀਪਾਸਂਖ੍ਯਸ਼ੈਲਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾ ਬ੍ਰਹ੍ਯਲੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਇਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕ੍ਰੋੜ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਘੱਟ ਉਪਟਾਪੂ, ਅਣਗਿਣਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲ ਹਨ। ਉਪਰ ਸੱਤ ਸੁਗਮ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਪਾਤਾਲਾਨਿ ਚ ਸਪ੍ਤਾਧਸ਼੍ਚੈਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮੇਵ ਚ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਧਰਾਯਾ ਭੂਰ੍ਲੋਕੋ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਹੇਠਾਂ ਸੱਤ ਪਾਤਾਲ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਭੂਰਲੋਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਭੁਵਰਲੋਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੋ ਜਨਲੋਕਸ੍ਤਥਾ ਪਰਃ । ਤਤਃ ਪਰਸ੍ਤਪੋਲੋਕਃ ਸਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਪਰਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਵਰਲੋਕ ਹੈ, ਫਿਰ ਜਨਲੋਕ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਤਪੋਲੋਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਨ੍ਨਿਭਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਚ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਬਾਹਰਲਾ ਤੇ ਅੰਦਰਲਾ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਨਾਰਦ । ਜਲਬੁਦ੍ਬੁਦਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਘਮਨਿਤ੍ਯਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਇਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ ਅਸਥਿਰ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯੌ ਗੋਲੋਕਵੈਕੁਣ੍ਠੌ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੌ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਕृਤ੍ਰਿਮੌ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਲੋਮਕੂਪੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਪਰਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਗੋਲੋਕ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਰ ਇਕ ਵਾਲ ਦੇ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਪੱਕਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏषਾਂ ਸਂਖ੍ਯਾਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਕृष੍ਣੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾ ਕਥਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ। ਹਰ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਹਨ।
ਤਿਸ੍ਰਃ ਕੋਟ੍ਯਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਸਂਖ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਦਿਗੀਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਦਯਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਕ੍ਰੋੜ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪਾਲਕ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ।
ਭੁਵਿ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋऽਪ੍ਯਧੋ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਾਃ । ਅਥ ਕਾਲੇऽਤ੍ਰ ਸ ਵਿਰਾਡੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਉਪਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਡਿਮ੍ਭਾਨ੍ਤਰੇ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਚ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਅੰਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਾਲੀਪਨ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਇਆ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਦਾ ਦਧ੍ਯੌ ਕृष੍ਣਂ ਪਰਮਪੂਰੁषਮ੍। ਤਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਧਿਆਉਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਜੋਤੀ ਦੇਖੀ।
ਨਵੀਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਆਮ, ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ, ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੁਰਲੀ ਫੜਿਆ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੇਖਿਆ।
ਜਹਾਸ ਬਾਲਕਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਕਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਰਂ ਤਦਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰੇਸ਼ਃ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਬੱਚਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਸਮੋ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਸਂਖ੍ਯਨਿਲਯੋ ਭਵ ਵਤ੍ਸ ਲਯਾਵਧਿ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਲੈ ਤਕ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਨਿਰ੍ਭਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਰਦੋ ਭਵ । ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਰੋਗਸ਼ੋਕਪੀਡਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤੋ ਭਵ
ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ। ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣੇ ਸ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ षਡਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਤ੍ਰਿਃਕृਤ੍ਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਜਾਪ ਵੇਦਾਙ੍ਗਪ੍ਰਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ।
ਪ੍ਰਣਵਾਦਿਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤਮਿष੍ਟਂ ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਚੌਥੇ ਸੁਰ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਨਾਮ, ਜੋ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦਾਹਾਰਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਵਿਭੁਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੋਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਸੁਣੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤਿਵਿਸ਼੍ਵਂ ਯਨ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦਦਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵੋ ਜਨਃ । ਤਤ੍षੋਡਸ਼ਾਂਸ਼ੋ ਵਿषਯਿਣੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਜ੍ਵਦਸ਼ਾਸ੍ਯ ਵੈ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਨ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭੋਗ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਗ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਸ੍ਯ ਚ । ਨੈਵੇਦ੍ਯੇ ਚੈਵ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨ ਹਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।