ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਵਿਨਿਨ੍ਦ੍ਯੈਕਨਿਤਮ੍ਬਯੁਗਲਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸੁਚਾਰੁਕਦਲੀਸ੍ਤਮ੍ਭਨਿਨ੍ਦਿਤਸ਼੍ਰੋਣਿਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਨਿਤੰਬ ਚੰਨ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਾਨਾਂ ਕੇਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਡੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਰਮਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੀਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਰੀਫਲਾਕਾਰਸ੍ਤਨਯੁਗ੍ਮਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਪੁष੍ਪਜੁष੍ਟਾਂ ਸੁਵਲਿਤਾਂ ਮਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੀਣਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਸੌਭਾਗਯ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਵਰਗੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਨ੍ਹ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪੱਟੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਵਕ੍ਰਲੋਚਨਾਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਰਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਵਕਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਕੋਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਿਬਨ੍ਤੀਂ ਸਤਤਂ ਮੁਦਾ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮੁਖਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਵਿਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਚੰਨ ਤੇ ਚਕੋਰ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇਵੇ।
ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਮਧਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਨਾ । ਸਮਂ ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਂ ਚ ਭਾਲਮਧ੍ਯੇ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮ੍
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਕਸਤੂਰੀ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਚੰਦਨ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਵੀ ਸੀ।
ਵਕ੍ਰਿਮਂ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਹਾਰਂ ਚ ਦਧਤੀਂ ਕਾਨ੍ਤਕਾਮੁਕੀਮ੍
ਉਸਦੇ ਵਕਰੇ ਤੇ ਘਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਤੀਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮृष੍ਟਪੁष੍ਟਸ਼ੋਭਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਗਮਨੇਨ ਰਾਜਹਂਸਗਜਗਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਵੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦੇਂਦੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਤੁ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਸੇਸ਼ੋ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ । ਰਾਸੋਲ੍ਲਾਸੇ ਸੁਰਸਿਕੋ ਰਾਸਕ੍ਰੀਡਾਞ੍ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਤੇ ਨਾਚ-ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰੋ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨਿਵ । ਚਕਾਰ ਸੁਖਸਮ੍ਭੋਗਂ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਦਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਖੇਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਆਪ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ। ਉਹ ਸੁਖਮਈ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਚ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਯੋਨੌ ਜਗਤ੍ਪਿਤਾ । ਚਕਾਰ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦੇ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਫਿਰ, ਥੱਕ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਸਦਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਤ੍ਰਤੋ ਯੋषਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸੁਰਤਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਨਿਃਸਸਾਰ ਸ਼੍ਰਮਜਲਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਯਾਸ੍ਤੇਜਸਾ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹੇ ਭਲੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਸੀਨਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਮਹਾਕ੍ਰਮਣਕ੍ਲਿष੍ਟਾਯਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਹ । ਤਦਾ ਵਵ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਮਜਲਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਗੋਲਕਮ੍
ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਹ ਨਿਕਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਸੀਨਾ ਹੀ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਂਡ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਚ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜੀਵਿਨਾਂ ਚ ਭਵੇषੁ ਚ
ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ ਸਾਹ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਾਹ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਵਾਯੋਰ੍ਵਾਮਾਙ੍ਗਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਾ । ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪਞ੍ਚ ਚ ਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣ ਵਣੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਣੋऽਪਾਨਃ ਸਮਾਨਸ਼੍ਚੋਦਾਨਵ੍ਯਾਨੌ ਚ ਵਾਯਵਃ । ਬਭੂਵੁਰੇਵ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਧਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਨ, ਸਮਾਨ, ਉਦਾਨ ਤੇ ਵਿਆਨ — ਇਹ ਪੰਜ ਵਾਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵੀ ਹੋ ਗਏ।
ਘਰ੍ਮਤੋਯਾਧਿਦੇਵਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਵਰੁਣੋ ਮਹਾਨ੍ । ਤਦ੍ਵਾਮਾਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀ ਵਰੁਣਾਨੀ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਘਰਮ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਮਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਰੁਣਾਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਅਥ ਸਾ ਕृष੍ਣਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਃ ਕृष੍ਣਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਹ । ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਯਾਵਜ੍ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਲੀ ਚੇਤਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਕਾਲਾ ਭ੍ਰੂਣ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਰਿਹਾ।
ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵੀ ਸਾ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਪ੍ਰਿਯਾ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗਿਨੀ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗੀਣੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਕਾਲੇऽਤੀਤੇ ਤੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਸੁषਾਵ ਡਿਮ੍ਭਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਭਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਾਰਾਲਯਂ ਪਰਮ੍
ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ ਤੇ ਨਿਵਾਸ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਡਿਮ੍ਭਂ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵ੍ਯਦੂਯਤ । ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਕੋਪੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਗੋਲਕੇ ਜਲੇ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਗਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਯਾਗਂ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਤਿਆਗ ਵੇਖ ਕੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤੋऽਪਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕੋਪਸ਼ੀਲੇ ਚ ਨਿष੍ਠੁਰੇ । ਭਵ ਤ੍ਵਮਨਪਤ੍ਯਾਪਿ ਚਾਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਦਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰਹੇਗੀ।
ਯਾ ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਅਨਪਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮਾ ਨਿਤ੍ਯਯੌਵਨਾਃ
ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੀ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹੇਣਗੀਆਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੀ ਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰਾਤ੍ਸਹਸਾ ਤਤਃ । ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਕਨ੍ਯੈਕਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਦੀ ਕੁੜੀ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰਪਰੀਧਾਨਾ ਵੀਣਾਪੁਸ੍ਤਕਧਾਰਿਣੀ । ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਧਿਦੇਵਤਾ
ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸੀ।
ਅਥ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਸਾ ਚ ਦ੍ਵਿਧਾਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਵਾਮਾਰ੍ਧਾਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਕਮਲਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਧਾਚ੍ਚ ਰਾਧਿਕਾ
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਈ; ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕਮਲਾ ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਧਿਕਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕृष੍ਣੋ ਦ੍ਵਿਧਾਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਸਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਧਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਭੁਜੋ ਵਾਮਾਰ੍ਧਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਵਾਣੀਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ ਭਵ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਮਾਨਿਨੀ ਰਾਧਾ ਤਵ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣ; ਇੱਥੇ, ਮਾਣੀ ਰਾਧਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤੁष੍ਟੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਚ । ਸ ਜਗਾਮ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨਪਤ੍ਯੇ ਚ ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਚ ਜਾਤੇ ਰਾਧਾਂਸ਼ਸਮ੍ਭਵੇ । ਭੂਤਾ ਨਾਰਾਯਣਾਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍षਦਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਜਨਮਿਆ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।